با مشاهده و مراجعه به تاریخ ما می بینیم که نه تنها علما و بزرگان شیعه بلکه علمای اهل تسنن نیز ابن تیمیه را مورد طعن و حمله قرار داده اند. مانند:

۱- ابن جُهبُل: او می گوید: ابن تیمیه ادعا می کند که هر آنچه را که می گوید از رسول خدا و اصحاب و انصار و… است در صورتی که هیچ یک از آنها را نه رسول خدا و نه … می گویند.

۲- یافعی: او می گوید: ابن تیمیه می گفت: خداوند بر روی عرش به طور حقیقی استوار است و این که او به حرف و صوت سخن می گوید در دمشق و مناطق دیگر ندا داد که هرکس عقاید ابن تیمیه را داشته باشد خونش حلال است او مسائلی مباین با اعتقاد سنی گفته.

۳- ابوبکر حصینی: او می گوید: پس بدان من نظر کردم در سخن این خبیث که در قلب او مرض گمراهی است که به دنبال مشتبهات قرآن و سنت به جهت ایجاد فتنه است.

و بعضی دیگر از علمای اهل سنت هستند که در رد ابن تیمیه کتابها را نوشته یا با او مناظره کرده اند که نام های آنها عبارتند از:

۱- قاضی محمد محمدبن ابراهیم بن جماعه شافعی ۲- قاضی محمدبن حریری انصاری حنفی. ۳- قاضی محمدبن ابوبکر مالکی. ۴- قاضی احمدبن عمر مقدس حنبلی ۵- قاضی مفسر بدرالدین ابن جماعه ۶- حافظ ذهبی (۷۴۸ هـ.ق) در دالنصیحه الذهبیه) ۷- مفسر معروف ابوحیان اندلسی (۷۴۵هـ.ق) در النهرالماد و…

که تعداد این عالمان اهل سنت بیشتر از این تعداد است و به تعداد ۵۶ نفر و بیشتر می رسند که برای اختصار به همین تعداد اکتفا می کنیم.

دشمنی ابن تیمیه با اهل بیت علیه السلام

در تمام کتاب های ابن تیمیه به این قضیه می توان پی برد که او عداوت و دشمنی زیادی با اهل پیامبر دارد و ما به چند نمونه اشاره می کنیم؛

۱- مخالفت با نزول آیه مباهله در شأن اهل بیت علیه السلام

ابن تیمیه شبهاتی را در مورد شأن نزول آیه مباهله بیان کرده و با شأن نزول این آیه در مورد اهل بیت مخالفت کرده.

الف) کسی با پیامبر (صل الله علیه واله وسلم) مساوی نیست.

ابن تیمیه می گوید: (هیچ کس مساوی با رسول خدا در فضایل نیست نه علی و نه غیر او)

پاسخ: اولاً ما تابع نصّ هستیم: این آیه و ادله قطعی دیگر چنین استفاده می شود که امام علی در تمام کمالات و قابلیت ها همانند رسول خداست لذا اگر قرار بود بعد از ایشان پیامبری باشد جز علی کسی قابلیت این مقام را نداشت ولی قرار نیست بعد از پیامبر، پیامبری دیگر باشد.

ثانیاً: در روایتی صحیح السند از پیامبر آمده است که خطاب به امام علی علیه السلام فرمود:

من از خدا چیزی نخواستم جز آن که مثل آن را از خداوند برای تو درخواست نمودم. و از خداوند چیزی درخواست ننمودم مگر آن که خدا به من عطا نمود. جز آن که به من خبر داده شد که بعد از تو پیامبری نخواهد بود. (کنزالعمال، ج۶، ص۴۰۷) و پیامبر مطابق حدیث فرمود: «علیّ منّی و أنامنه، و هو ولیّکم بعدی» (مسند احمد، ج۱، ص۳و۱۵۱)

ب) عدم دلالت «انفسنا» بر مساوات!

او نیز می گوید: «انفس» در لغت عرب بر مساوات دلالت ندارد، بلکه مقصود به آن نزدیکان و اقرباء انسان است و این مدعای خود را با استناد به آیاتی که انفس در آنها به کار رفته ولی معنای مساوات نمی دهد. مانند:«لَولا إذسَمِعتُمُوهُ ظَنَّ المُؤمِنُونَ وَالمُؤمِناتُ بِأنفُسِهِم خَیراً» «چرا هنگامی که این {تهمت} را شنیدید، مردان و زنان با ایمان نسبت به خود {و کسی که همچون خود آنها بود} گمان خیر نبردند.» (منهاج السنه، ج۷، ص۱۲۲-۱۳۰)

پاسخ: اولاً: در برخی آیات بین کلمه انفس و اقرباء مقابله افتاده، و لذا نمی توان گفت که انفس به معنای اقرباء است. خداوند متعال می فرماید:

«یا أَیُّهَا الّذین امَنُوا قُوا أَنفُسَکُم وَ أَهلِیکُم»(سوره زمر، آیه ۱۵) (کسانی که به خویشتن و خانواده شان زیان رسانده اند.) در مورد آیه مباهله نیز این چنین است؛ جز آن که در این دو آیه، انفس در نفس انسان به معنای حقیقی آن استعمال شده است ولی در آیه مباهله مجازاً در معنای تنزیلی به کار رفته است یعنی امام علی علیه السلام به منزله پیامبر صلی الله علیه و آله در جمع فضایل است، نه این که نفس پیامبر است.

ثانیاً: مستفاد از آیه مباهله آن است که خداوند پیامبرش را خطاب کرده می فرماید: ای محمد! خود را برای مباهله بیاور و پیامبر در آن موقع علی علیه السلام را برای مباهله آورد. و این که شخصی نفس شخص دیگر باشد سه احتمال دارد:

۱- عینیت و اتحاد حقیقی حتی در جسمیت: این معنا قطعاً باطل است؛ زیرا ما معتقد به حلول نیستیم و نیز پیامبر(ص) و امام علی(ع) را به لحاظ جسمی یکی نمی دانیم.

۲- اتحاد در شئونات و فضایل به جز آنچه که استثناء شده است.

۳- تنها مجانست در قرابت و نزدیکی.

معنای دوم و سوم از معانی مجازی برای کلمه نفس است، ولی ما باید به دو جهت کلمه انفس را بر معنای دوم حمل کنیم نه سوم؛ جهت اول این که: معنای دوم اقرب به معنای حقیقی که همان وحدت از جمیع جهات است می باشد و مطابق آنچه در علم بلاغت گفته شده، لفظ باید بر قریب ترین معانی به معنای حقیقی حمل شود.

جهت دیگر این که: قرائن بسیاری وجود دارد که مؤید معنای دوم است نه سوم، که از آن جمله عبارت است از:

اول- حدیث منزلت: پیامبر(ص) خطاب به حضرت علی(ع) فرمود: «أنت منّی بمنزله هارون من موسی الّا أنّه لا نبّی بعدی»(صحیح بخاری)؛ «تو نسبت به من به منطل هارون نسبت به موسی    می باشی جز آن که بعد از من پیامبری نخواهد بود.»

دوم- بخاری از پیامبر(ص) نقل کرده که خطاب به علی(ع) فرمود: «أنت منّی و أنا منک»؛ «تو از من و من از توام.»

سوم- ابن مسعود از رسول خدا(ص) نقل کرده که فرمود: «علی بن ابی طالب همانند روح من است که در جسدم می باشد.»

چهارم- و نیز خطاب به امام علی(ع) فرمود: «ما سألت الله لی شیئاً الّا سألت لک مثله»؛ «از خدا برای خود چیزی نخواستم جز آن که مثل آن را برای تو تقاضا نمودم.»

ج) کفایت دعای پیامبر(ص)!

ابن تیمیه نیز می گوید: «این که این چهار نفر را پیامبر(ص) همراه خود آورد مقصود اجابت دعا نبوده؛ زیرا دعای پیامبر(ص) به تنهایی کافی بود.»

پاسخ: اولاً: اگر چنین بود چرا خداوند تعالی از پیامبر خود خواست تا از نصارا بخواهد که این افراد را نیز بیاورند، و اگر وجود آنها در مباهله دخیل نبود احتیاجی به چنین دعوتی نبود، خصوصاً آن که در آخر می فرماید: «ثُمَّ نَبتَهِل»، «پس همگی با هم مباهله کنیم.»

ثانیاً: حرف ابن تیمیه اجتهاد در مقابل نصّ است؛ زیرا مطابق برخی از روایات پیامبر(ص) فرمود: «إذا أنا دعوت فأمِّنوا»؛ «هرگاه من دعا کردم شما آمین بگویید.» (تفسیر مراغی، ج۳، ص۱۷۵) و این خود دلالت بر این دارد که آمین آنها در اجابت دعای پیامبر بی تأثیر نبوده است.

د) عدم اختصاص به حضرت علی(ع)

او نیز می گوید: «کلمه {أَنفُسَنا} اختصاص به علی(ع) ندارد؛ زیرا به صیغه جمع آمده است.» (منهاج السنه. ج۷/ ص۱۲۲/ ۱۳۰)

پاسخ: اولاً: قبلاً در آیه (ولایت) به اثبات رساندیم که عرب به جهاتی از جمله تعظیم لفظ جمع را بر مفرد به کار می برد و در قرآن نیز چنین استعمالی را زیاد مشاهده می کنیم.

ثانیاً تعبیر به جمع در این آیه به جهت بیان این مطلب است که هر کدام از دو دسته مباهله کننده سزاوار است که خواص از اهل بیت خود را بیاورد، خواه افراد هر دسته متعدد باشند یا خیر.

هـ) مقصود از «انفسنا»، شخص پیامبر(ص) است!

او همچنین می گوید: (مقصود از «أنفُسَنا» شخص پیامبر است؛ یعنی هنگام مباهله باید خود و فرزندان و زن های خود را بیاورید.»

پاسخ: اولاً: این توجیه اجتهاد در مقابل نص است؛ زیرا مطابق روایات صحیحه، پیامبر اکرم(ص) برای مباهله امام حسن و امام حسین(ع) را که مصداق «أبناءَنا» بود، و نیز حضرت زهرا(ع) را که مصداق «نِساءَنا» بود، و نیز حضرت علی(ع) را که مصداق «أَنفُسَنا» بود، آورد. و اگر مقصود از «أَنفُسَنا» خود پیامبر بوده است، چرا پیامبر(ص)، علی(ع) را ا خود به همراه آورد؟

ثانیاً: با این فرض، لازم می آید که بین داعی و مدعو اتحاد باشد، یعنی دعوت کننده و دعوت شده یکی باشند که این قطعاً باطل است؛ زیرا هیچگاه انسان خودش را دعوت نمی کند.

ثالثاً: در صورت درست بودن این احتمال، لازم می آید کلمه «أَنفُسَنا و أَنفُسَکُم»، در آیه زیادی باشد؛ زیرا شخص پیامبر(ص) داخل در جمله «تَعالَوا نَدعُ» است.

ابن تیمیه و این فرقه وهابیت شبهات دیگری نیز دارد که می توان همه آنها را به سه ویژگی کلی دسته بندی کرد:

۱- دعوت به تجسم.          ۲- کاستن از مقامات انبیا و اولیای الهی         ۳- تکفیر مسلمین

بعد از مختصری از زندگانی و بعضی از نظرات ابن تیمیه به آنجا می رسیم که این مذهب خرافی و ظاله را چه کسی گسترش داد و آن را رسمی کرد.

زندگانی محمدبن عبدالوهاب پایه گذار مسلک وهابیت:

مسلک وهابی منسوب به شیخ محمد فرزند «عبدالوهاب» نجدی است که این نسبت از نام پدر او «عبدالوهاب» گرفته شده است و به گفته برخی از دانشمندان علت اینکه این مسلک را به نام خود شیخ محمد نسبت نداده اند یعنی (محمدیه) نگفته اند این است که مبادا پیروان این مذهب نوعی شرکت با نام پیامبر(ص) پیدا بکنند. «دائره المعارف فرید و جدی، ج۱۰، ص۸۷۱»  و از این نسبت سوء استفاده نمایند.

شیخ محمد در سال ۱۱۱۵ هـ.ق در شهر (عُیَینِه) از شهرهای (نجد) تولد یافت، پدرش در آن شهر قاضی بود. شیخ از کودکی به مطالعه کتب تفسیر و حدیث و عقائد سخت علاقه داشت و فقه حنبلی را نزد پدر خود که از علماء حنبلی بود آموخت، وی از آغاز جوانی بسیاری از اعمال مذهبی مردم «نجد» را زشت می شمرد. در سفری که به زیارت خانه خدا رفت بعد از انجام مناسک به مدینه رهسپار شد، در آنجا توسل مردم را به پیامبر نزد قبر آن حضرت انکار کرد. سپس به نجد مراجعت نمود و از آنجا به بصره رفت به این قصد که از بصره به شام رود، مدتی در بصره ماند و با بسیاری از اعمال مردم به مخالفت پرداخت ولی مردم بصره وی را از خود بیرون راندند. در راه میان بصره و شهر (زبیر) نزدیک بود از شدت گرما و تشنگی و پیاده روی هلاک شود اما مردی از اهل زبیر چون او را در لباس روهانیت دید در نجات وی کوشید. جرعه ای آب به او نوشانید و بر مرکبی سوار کرد و به شهر زبیر برد وی می خواست از زبیر به شام سفر کند ولی چون توشه و خرج سفر به قدر کافی نداشت مقصد را عوض کرد و رهسپار شهر «احسا» شد و از آنجا قصد سفر به شهر (حریمله) از شهرهای نجد را نمود.

در این هنگام که سال ۱۱۳۹ بود پدرش «عبدالوهاب» از (عیینه) به (حریمله) انتقال یافته بود شیخ محمد ملازم پدرش شد و کتاب هایی را نزد وی فرا گرفت و به انکار عقائد مردم (نجد) پرداخت به این مناسبت بین او و پدرش نزاع و جدال در گرفت و همچنین بین او و مردم نجد منازعاتی رخ داد و این امر چند سال دوام یافت تا اینکه در سال ۱۱۵۳ پدرش (شیخ عبدالوهاب) از دنیا رفت.

شیخ محمد پس از مرگ پدر به اظهار عقاید خود و انکار قسمتی از اعمال مذهبی مردم پرداخت و جمعی از مردم (حریمله) از او پیروی کردند و کار وی شهرت یافت. وی از شهر حریمله به شهر عیینه رفت و رئسی عیینه و آن وقت (عثمان بن حمد) بود. عثمان شیخ را پذیرفت و او را گرامی داشت و در نظر گرفت وی را یاری کند. شیخ محمد نیز در مقابل، اظهار امیدواری کرد که همه اهل نجد از عثمان اطاعت کنند. خبر دعوت شیخ و کارهای او به امیر (احسا) رسید وی نامه ای برای عثمان نوشت که نتیجه اش این شد که عثمان شیخ را نزد خود خواند و عذر او را خواست. شیخ محمد به او پاسخ داد که اگر مرا یاری کنی تمام نجد را مالک می شوی. اما عثمان از او اعراض کرد و او را از شهر عیینه بیرون راند. شیخ محمد در سال ۱۱۶۰ پس از آنکه از عیینه بیرون رانده شد رهسپار (درعیه) از شهرهای معروف نجد گردید. در آن وقت امیر درعیه، (محمدبن مسعود) (جد آل سعود) بود. وی به دیدن شیخ رفت و عزت و نیکی را به او مژده داد. شیخ نیز قدرت و غلبه بر همه بلاد نجد را به وی بارت داد و بدین ترتیب ارتباط میان شیخ محمد و آل سعود آغاز گردید. در آن وقت که شیخ به درعیه آمد و با محمد بن مسعود توافق کرد مردم آنجا در نهایت تنگدستی و احتیاج بودند.

آلوسی از قول (ابن بشر نجدی) نقل می کند که من (ابن بشر) در اول کار شاهد تنگدستی مردم درعیه بودم سپس آن شهر را در زمان (سعود) مشاهده کردم، در حالی که مردم آن ثروا فراوانی داشته و سلاحهای ایشان با زر و سیم زینت یافته بود.

بر اسبان اصیل و نجیب سوار می شدند و جامه های فاخر در بر می کردند و از تمام وسایل و لوازم ثروت بهره مند بودند، به حدی که زبان از شرح و بیان آن ها قاصر است.

روزی در یکی از بازارهای درعیه ناظر بودم که مردان طرفی و زنان طرف دیگر قرار داشتند، در آنجا طلا و نقره و اسلحه و شتر و گوسفند، اسب، لباسهای فاخر و گوشت و گندم و دیگر مأکولات به قدری زیاد بود که زبان از وصف آن عاجز است، تا چشم کار می کرد بازار دیده می شد و من فریاد فروشندگان و خریدارانی که می شنیدم که مانند همهمه زنبور عسل درهم پیچیده بود که یکی می گفت فروختم و دیگر می گفت خریدم. البته (ابن بشر) شرح نداده است که این ثروت هنگفت از کجا پیدا شده بود. ولی از سیاق تاریخ معلوم می شود که از حمله به مسلمانان قبائل و شهرهای دیگر (نجد) (به جرم قبول نکردن عقاید وی) و به غنیمت گرفتن و غارت کردن اموال آنها به دست آمده بود و روش شیخ محمد در مورد غنائم جنگی (که از مسلمانان آن دیار می گرفت) این بود که آن را هر طور مایل بود به مصرف می رسانید و گاهی تمام غنائمی را که در جنگی نصیب او شده بود و مقدار آن هم خیلی، تنها به دو یا سه نفر عطا می کرد و غنائم هر چه بود در اختیار شیخ قرار داشت و امیر نجد هم با اجازه او می توانست سهمی ببرد. و یکی از بزرگترین نقاط ضعف برنامه زندگی شیخ همین است که مسلمانانی که از عقاید کذائی او پیروی نمی کردند معامله کافر حربی می کردند و برای جان و ناموس آنان ارزش قائل نبود.

محمدبن عبدالوهاب به توحید اما توحید غلطی که او می گفت دعوت می کرد و هر کس که می پذیرفت خون و مالش سالم می ماند وگرنه خون و مالش مانند کفار حربی حلال و مباح بود.

جنگ هایی که وهابیان در نجد و خارج از نجد از قبیل (یمن و حجاز) و اطراف (سوریه و عراق) می کردند بر همین پایه قرار داشت. هر شهری که با جنگ به غلبه بر آن دست می یافتند برایشان حلال بود، اگر می توانستند آن را جزو متصرفات و املاک خود قرار می دادند والا به غنائمی که به دست آورده بودند اکتفا می کردند. کسانی که با عقاید وی موافقت می کردند و دعوت او را می پذیرفتند باید با او بیعت نمایند و اگر کسانی به مقابله برخیزند باید کشته شوند و اموالشان تقسیم گردد. طبق این رویه مثلاً از اهالی یک قریه به نام (فصول) در شهر احسا سیصد مرد را به قتل رسانیدند و اموالشان را به غارت بردند.

شیخ محمدبن عبدالوهاب در سال ۱۲۰۶ درگذشت و پس از شیخ محمد هم پیروان او به همین روش ادامه دادند مثلاً: در سال ۱۲۱۶ «امیر سعود» وهابی سپاهی مرکب از بیست هزار مرد جنگی تجهیز کرد و به شهر کربلا حمله ور شد، کربلا در این ایام در نهایت شهرت و عزمت بود و زائرین ایرانی و ترک عرب بدان روی می آوردند، (سعود) پس از محاصره شهر سرانجام وارد آن گردید و کشتار سختی از مدافعین و ساکنان آن نمود.

جریان وهابی و وهابیگری، جریانی است که می توان با یقین گفت این فرقه را استعمار و از روی سیاست پی ریزی کرده و حمایت می کند که الان نیز بعد از گذشت چندین سال هنوز کشورهای استعماری با این فرقه و با سران آن در ارتباط هستند مانند: (ملک عبداله) بزرگ وهابیت و پادشاه عربستان و خادم حرمین که هیچ گونه عبایی از این رابطه ندارد و به آن نیز افتخار می کند. تاریخچه این سیاست کثیف به همان دوران محمدبن عبدالوهاب بر می گردد.

پیش از جنگ جهانی اول، تقریباً همه کشورهای عربی- اسلامی یکپارچه تحت حکومت عثمانیان اداره می شد. هرچند که کلام در صلاحیت این خاندان و ارزیابی عملکردهایشان جای مناسبتر و فرصتی کامل تر می خواهد.

دشمنان اسلام و کارگردانان جنگ های صلیبی که از دیرباز به فکر تجزیه و پاره پاره کردن پیکر سرزمین های اسلامی بودند و پس از جنگ جهانی اول این سرزمین ها را قطعه قطعه و میان خود تقسیم کردند و دست نشانده هایی بر آن گماشتند و چون استعمار نظامی زمینه فرهنگی لازم دارد. مغزهای متفکر امپریالیزم صهیونیزم برای ادامه سلطه در دراز مدت به برنامه ریزی های اساسی، فکری، فرهنگی پرداختند و به قول معروف استعمارگران تفرقه بینداز و حکومت کن را می خواستند بناء کنند که شد.

محمدبن عبدالوهاب یک عنصر کج اندیش و کینه توز که سخنان ملحدانه و منکر می گفت که با اسلام منافات داشت و مسلمانان را تکفیر می کرد و آنها را مشرک می دانست و سنت های اصیل مردم را زیر سؤال می برد و از سوی پدر و برادر و دیگر مردم هم وارد شده بود ولی استعمار پیر یعنی انگلستان شکار مناسبی برای خود یافته بود و چون خاندانی دیگر یعنی        (آل سعود) برای بریتانیای کبیر ناشناخته نبود و نسبت به آنان به سلیمان اسلایم یهودی محرز بود و چون اینان به فکر حکومت بر عربستان بودند لذا استعمار پیر، این دو عنصر را                         (سعود و پسر عبدالوهاب) را با یک ترفند سیاسی به هم پیوند داد و از اینجا به بعد را قبلاً ذکر کردیم که هیچگونه این دو با کمک به یکدیگر چه تفرقه ها در بین مسلمانان راه انداختنئ و چه جنایاتی را انجام دادند. حتی در حال حاظر که اسرائیل با کمک کشورهایی همچون آمریکا، سایه شوم خود را در کشورهای اسلامی انداخته. این فرقه ضاله به فکر تفرقه بین مسلمین است و به این اصل که دشمن اسلام دشمن آنها نیز می باشد ولی این فرقه فقط فرمانبر و مطیع دشمنان اسلام است و کاری به اسلام ندارد و هر روز برای ریشه کن کردن اسلام خواب های را می بیند.

بعد از تاریخ و چگونگی شکل گیری مسلک وهابیت به اتفاقات و وقایع مهمی که به دست وهابیان اجرا شده می پردازیم.

پس از به قدرت رسیدن وهابیت و شکل گیری آن و به قدرت رسیدن (آل سعود) که این خاندان به ترتیب یک دوره ۷۵ ساله حکومت را در سواحل خلیج فارس و تمامی منطقه حجاز در اختیار داشتند که اسمها و تاریخ حکومت آن ها به شرح زیر است:

۱- محمدبن سعود: حاکم و امام وهابیت در سالهای ۱۱۵۷ تا ۱۱۷۹ هـ.ق

۲- عبدالعزیز بن محمد: رهبر وهابیت بعد از پدرش ۱۱۳۳ تا ۱۲۱۸ هـ.ق

۳- سعودبن عبدالعزیز، متوفای ۱۲۲۹ هـ.ق

۴- عبدالله بن سعود، متوفای ۱۲۳۳ هـ.ق که در استامبول کشته شد با قلع و قمع دولت نجد به دست ابراهیم پاشای عثمانی و قتل عبدالله بن سعود در استامبول، خاندان سعود از قدرت ساقط شد و قریب ۸۰ سال را در عزلت گذراند.

ما در اینجا و در این مقاله باید اول آشنایی هایی به دست بیاوریم که اولاً وهابیت یعنی چه و ریشه و اصل آن از کجا شروع شده پس در مرحله نخست باید یک سری نکات مانند تاریخچه و اصل تکامل این قضیه را دانست و بعد از تاریخ چگونگی پیدایش وهابیت به شناخت آیین آن و شبهات آنان در مورد مذهب شیعه نظری انداخت.

در قدم اول باید ریشه ی وهابیت را دانست و افکار آنها از کی به وجود آمده این فرقه نمی تواند از اسلام باشد. اسلام، مردم را به همبستگی و دوری از جدایی دعوت نموده است. قرآن کریم با بیان رهنمودهای روشن، همه انسان ها را به گرد آمدن بر محور توحید سفارش می کند و تفرقه و چند دستگی را عامل دوری از راه مستقیم دین می داند آنجا که می فرماید: (وَلا تَتَّبِعُوا السُبُلَ فَتَفَرَّقَ بِکُم عَن سَبِیلِهِ) (انعام/۱۵۳)؛ «از راه های گوناگون پیروی نکنید که شما را از طریق حق باز می دارد.» یا جای دیگر که خداوند می فرماید: (وَلا تَکُونُوا کَالَّذِینَ تَفَرَّقُوا وَاختَلَفُوا مِن بَعدِ ما جاءَهُمُ البَیِّناتُ)(آل عمران۱۰۵) «مانند کسانی نباشید که پراکنده شدند و بعد از آن که دلایل روشن به آن ها عرضه شد، گرفتار اختلاف گردیدند.» اما با این همه آیه و نشانه دیری نگذشت که امّت اسلامی گرفتار انشعاب شد و مسلمانان به شاخه های گوناگون تقسیم شدند و برخلاف توصیه های قرآن و رهنمودهای پیامبر گرامی موج فتنه و فرقه گرایی سراسر جامعه اسلامی را فرا گرفت.

رشد و گسترش فرقه گرایی و استمرار آن، شماری از دانشمندان را به چاره اندیشی فراخواند و این حقیقت را برای آنان آشکار کرد که باید از یک سو عوامل بدبینی و جدایی مسلمانان از یکدیگر را نابود سازند و از سوی دیگر با کندوکاو بیشتر در منابع اصیل اسلامی در شناخت ارزش های اصیل دین بکوشند. بدیهی است که این هر دو گام می توانست ثمرات سودمندی را در پی داشته باشد و امت اسلامی را در صفوف به هم فشرده به مقابله با اسلام ستیزان و بدخواهان فراخواند. اما افسوس که این تلاش نافرجام ماند و بدخواهان به جای همکاری و همیاری، بانگ تفرقه و جدایی سردادند و خواسته یا ناخواسته آب به آسیاب دشمن ریختند و همگام و همنوا با بدخواهان به نفی و طرد مسلمانان و گسترش فرقه ها برخاستند.

پیدایش سلفیه:

سلفیه پدیده ای ناخواسته و نسبتاً نوخواسته است که انحصار طلبانه مدعی مسلمانی است و همه را جز خود کافر می داند فرقه ای خودخواه که با بیان وحدت مخالف است.

سلفیه یعنی: همان بستر وهابیت که مدعی است که هیچ مذهبی وجود ندارد و باید به عصر سلف: یعنی دوران صحابه، تابعین بازگشت و اسلام بدون مذهب را اختیار نمود.

از جمله کسانی که در خنثی شدن تلاش های عالمان آگاه و متعهد برای ایجاد وحدت اسلامی نقش بزرگی داشتند را باید سلفیون و خلف ایشان وهابیت نام برد ابن تیمیه و شاگردان و پیروان مکتب او به بهانه لزوم بازگشت به اسلام سلف را به بیان نظرات و عقاید سخفی درباره مسائل گوناگون اسلامی- به ویژه در باب توحید و شرک- پرداختند که براساس این نظریات بسیاری از افکار و اعمال مسلمانان زیر سؤال می رفت و شماری از یکتا پرستان از اسلام بیرون می رفتند. ابن تیمیه و پیروان او مدعی بودند که براساس(اسلام سلف صالح) سخن می گویند و انحرافاتی که در طول چند قرن پدید آمده را طبق (سیره سلف صالح) از میان بر می دارند. در حالی که نیکوترین ارزش برای دریافت ارزش های اصیل اسلامی بازگشت به قرآن و سنت است و آگاهی از این که آورنده دین چه روشی را ارائه کرده و کدامین دستورات را عرضه داشته است. اخیراً نیز وهابیان از نام رهابی برای خود پرهیز می کنند و نام سلفی برخود می گذارند و می گویند که ما تابع یک شخص (محمدبن عبدالوهاب) نیستیم. سلف به معنای پیشین و اکثر علمای نحوی مانند: ابن فارس و ابن منظور و جوهری بر این عقیده هستند که سلف یعنی: گذشته در معنای اصطلاحی سلف اختلافات زیادی است:

۱- دکتر محمد سعید رمضان بوطی می گوید: سلف در اصطلاحی به کسانی که در سه قرن اول اسلام می زیستند.

۲- برخی دیگر آن را بر خصوص صحابه و تابعین و تابعینِ تابعین اطلاق نموده اند.

۳- دکتر یوسف قرضاوی در مفهوم سلف می گوید: سلف عبارتند از همان قرن های اول که بهترین قرن های این امت است.

۴- احمدبن حجرآل ابوطامی می گوید: مذهب سلف عبارتند از آنچه صحابه و تابعین و ائمه فقه به آن معتقد بوده اند.

اولین کسی که احیا کننده این فرقه است:

از رؤسا و احیا کنندگان این فرقه می توان احمدبن حنبل شیبانی صاحب کتاب حدیثی به نام مسند و مؤسس فقه حنبلی دانست او اولین کسی بود که هنگامی که با هجوم فلسفه ها و فرهنگ های بیگانه از قبیل هند، یونان و ایران به حوزه اسلام و مخلوط شدن آن با عقاید اسلام مواجه شد و به طور کلی عقل گرایی و عقلانیت را انکار کرده و راه ورود آن را به احادیث بست. بنابراین او با این که می خواست با این کار مشکلات زیادی را حل کند اما به مشکلاتی بسیار دشوارتر گرفتار شد که به نمونه هایی اشاره می کنیم.

روش های احمدبن حنبل:

در عقاید: تکیه اساس احمدبن حنبل به عنوان رئیس خط (سلفی گری) بر سماع و شنیدن است. یعنی توجه کردن به ظاهر آیات و احادیث نبوی در عقاید و عدم توجه به عقل احمدبن حنبل برای عقل در مسائل اعتقادی هیچ ارزشی قائل نبود عقل را کاشف و حجت نمی دانست او           می گفت ما روایت را همان گونه که هست روایت می کنیم و آن را تصدیق می نماییم.

شخصی از احمدبن حنبل در مورد احادیثی سؤال کرد که می گوید: خداوند متعال هر شب به آسمان دنیا می آید دیده می شود و قدمش را در آتش می گذارد و امثال این احادیث، در جواب گفت: ما به تمام این احادیث ایمان داشته و آن ها را تصدیق می کنیم و هیچ گونه تأویلی برای آنها نمی کنیم. شیخ عبدالعزیز عزالدین سیروان می گوید: روش امام احمدبن حنبل درباره عقیده و کیفیت تبیین آن همان روش سلف صالح و تابعین بوده است از هرچه که آنان سخن  می گفتند او نیز سخن می گفت و در هر چه آنان سکوت می کردند او نیز سکوت می کرد. مصاحب و شاگردان احمدبن حنبل، عبدوس بن مالک عطار می گوید:«از احمدبن حنبل شنیدم که می گفت اصول سنت نزد ما تمسک به آن چیز است که اصحاب رسول خدا(ص) به آن تمسک کرده اند و نیز اقتدای به آن هاست؛ این گونه اعتقادات منجر به جسمانیت برای خداوند متعال می شود.

ابن تیمیه:

یکی از کسانی که در طول چندین قرن مورد توجه خاص وهابیان قرار گرفته و برای او ارزش علمی زیادی قائلند:

تقی الدین احمدبن عبدالحلیم معروف به (ابن تیمیه) است او کسی است که افکار وهابیان از او سرچشمه می گیرد. وهابیان برای او کنگره های علمی گرفته و کتاب هایی در مدح و منزلت و شخصیت علمی او تألیف نموده اند و در حقیقت او را مؤسس مذهب خود می دانند.

صاحبان کتب تراجم درباره نسب او چنین گفته اند: وی احمدبن عبدالحلیم بن عبدالسلام بن عبدالله بن خضرتقی الدین ابوالعباس ابن تیمیه، الحرانی، الحنبلی است.

در شهر حران در سال ۶۶۱ هـ.ق متولد شد و در سال ۷۲۸هـ.ق در دمشق وفات یافت در خانه ای پرورش یافت که اعضای آن بیش از یک قرن پرچم دار مذهب حنبلی بوده اند.

او بعد از شش سال با سایر خانواده اش از شهر خود به جهت هجوم (تاتار) هجرت کرده وارد دمشق شد در آنجا برای پدرش موقعیت تدریس در مسجد جامع دمشق گشت و به تربیت دانش پژوهان پرداخت.

شروع به تحصیل:

او شروع به تحصیل نمود ابتدا نزد پدرش مشغول به تدریس شد و سپس اساتیدی را برای خود انتخاب نمود و از آنان بهره مند شد برخی از اساتید او عبارتند از:

۱- احمدبن عبدالدائم مقدس

۲- ابوزکریاسیف الدین یحیی بن عبدالرحمان حنبلی

۳- ابن ابی الیسرتنوخی و…

جرأت و جسارت:

پدرش او را برای رسیدن به اجتهاد و نشستن بر کرسی درس آماده کرد تا آن که بعد از وفات پدرش بر کرسی تدریس در مسجد دمشق نشست و درسش را در زمینه های مختلف مانند: تفسیر، فلسفه، عقاید و فقه گسترش داد. ولی بخاطر انحرافات اعتقادی که داشت در صدد مخالفت با عقاید عرفی و رایج مسلمین برآمد و بر تمام مذاهب آن زمان به مخالفت برخاست. فتوا و نظرات اعتقادی و فقهی او مشکل ساز شد او در جواب نامه ها و در سخنان خود از اعتقاداتش که با اعتقاد مردم ناسازگار بود مانند: تجسیم و حرمت زیارت قبور اولیا و توسل به آنها و حرمت شفاعت و توسل و… ابراز می کرد.

بعد از این سخنان او را در قلعه ای در مصر به نام (قلعه الجبل) زندانی کردند. بزرگان مذاهب سه فرقه جمع شدند و گفتند که اگر او از اعتقاد خود برگردد او را آزاد می کنیم و ابن تیمیه در جواب آنها بر عقاید خود پافشاری کرد و شرط آنها را رد کرد. او همان طور یک سال دیگر در آن قلعه زندانی بود تا آنکه او را جمعه ۲۳ ربیع الاول آزاد کردند و او مختار به ماندن در مصر یا بازگشت به وطن خودش شام کردند. او اقامت خود را در مصر برگزید و دست از افکار خود بر نداشت. در سال ۷۰۷ هـ.ق باز هم به جهت نشر افکارش از او شکایت شد. در مجلسی ابن عطا بر ضد او قیام کرد، قاضی بدرالدین بن جماعه متوجه شد که ابن تیمیه نسبت به ساحت مقدس پیامبر جسارت کرده، لذا نامه ای به قاضی شهر نوشت تا مطابق شرع و قانون با او رفتار شود و باز ابن تیمیه به زندان رفت اما باز بعد از یک سال آزاد شد و در قاهره باقی ماند تا آن که                   سال ۷۰۹ هـ.ق او را به اسکندریه تبعید کردند. او بعد از هشت ماه که در اسکندریه ماند باز به قاهره بازگشت و تا سال ۷۱۲ هـ.ق در آنجا اقامت داشت تا آنکه به شام برگشت آنجا بر کرسی فتوا و تدریس نشست و شروع به ترویج عقائد انحرافی خود کرد که حکومت وقت و علما و قاضی های وقت فهمیده و باز او را پنج ماه حبس نمودند و سرانجام در روز دوشنبه عاشورای سال ۷۲۱ هـ.ق از قلعه آزاد شد و باز تا سال ۷۲۶ هـ.ق بر کرسی تدریس و فتوا نشست و بخاطر پافشاری بر عقاید خود زندانی شد و در زندان مشغول به نوشتن و تصنیف شد که بعد از مدتی از نوشتن محروم شد و دوات مرکب را از او گرفتند. یافعی می گوید: ابن تیمیه در همان قلعه از دار دنیا رفت در حالی که پنج ماه قبل از نوشتن محروم بود. ابن تیمیه در آن دورانی که اسلام سخت درگیر بود مانند (مغولها و صلیبی ها) شروع به ترویج عقاید خرافی کرد و باعث تفرقه و جدایی بین آنها شد.

برخی از فتواها و آرای ابن تیمیه:

۱- تحریم نماز و دعا در کنار قبور اولیا، ابن تیمیه می گوید: نماز خواندن در کنار قبور مشروع نیست همچنین قصد مشاهده کردن به جهت عبادت در کنار آنها از قبیل: نماز، اعتکاف، استغاثه، قرائت قرآن مشروع نیست بلکه باطل است.

۲- تحریم زیارت قبور: از جمله کسانی که شدیداً با زیارت قبر پیامبر و دیگر اولیا الهی مقابله می کنند ابن تیمیه است. او تمام احادیثی که سفارش به زیارت قبر پیامبر و اولیا می کند ضعیف و دروغ می داند.

۳- تحریم استغاثه به غیر خدا: او می گوید: کسی که به شخصی که از دنیا رفته بگوید مرا شفاعت کن یا کمکم کن یا بر دشمن پیروزم کن و کارهایی که مختص به خداست و او قدرت بر آن دارد شرک است یا می گوید که اگر شخصی این حرفها را زد باید توجه کند و گرنه کشتنش واجب است.

۴- احریم برپایی مراسم: ابن تیمیه درباره برپایی مراسم جشن در اعیاد و ولادت های بزرگان دین می گوید: اعیاد شریعتی از شرایع است که در آن باید از دستورها متابعت کرد نه از بدعت گزاری ها این عمل همانند اعمال نصاری است که حوادث مربوط به حضرت عیسی را عید           می گیرند.

۵- تحریم قسم به غیر خدا.

۶- نسبت دادن جسمیت به خدا و غیره.

Inverted Pentagra (پنج ضلعی وارونه)

نشانه ستاره صبح، نامی که به شیطان (شیطان پرستان)

تعلق دارد. این علامت در مراسم های مخفیانه (کابالا)

و جادوگری برای احضار ارواح شیطانی استفاده می شود.

این علامت شیطان پرستان با دو ضلع در بالا و سلحوان با یک ضلع در بالا استفاده می کنند. در هر حال این علامت نشانه شیطان است و مهم نیست که یک نوک ضلع آن بالا باشد یا هر دوی آنها یا دور آن دایره ای کشیده شده باشد یا خبر در هر حال این علامت شیطان است.

طلسم و ضد طلسم

شیطان پرستان معتقد به قدرت جادوئی

این طلسم بوده و معمولاً همراه با یک

نقاشی یا نوشته با نام یا تصویر یکی از

خدایان می آورند.

ستاره ۶ گوشه (۶ ضلعی)

این علامت نماد تعادل خلقت از دیدگاه مکاتب

شرک آمیز بوده از قوی ترین علامت ها در

 شیطان پرستان است. ستاره شش گوشه، از

شش ضلع، شش زاویه و شش مثلث کوچک

درست شده است که معرف عدد ۶۶۶ می باشد.

این (۶۶۶) عدد در بین شیطان پرستان عددی ویژه و خاص است و این علامت درب ورودی                 (لژ فراماسون) ها نیز نصب شده است در مجموع این علامت مورد توجه شیطان پرستان و فراماسون ها بوده و نشان دهنده دجّال و (Antlchast) برای به حکومت رسیدن است.

ستاره ۶ گوشه: نماد تعادل خلقت از دیدگاه مکاتب شر آمیز

پرچم اسرائیل که واضحاً واجد علائم ماسونی است.

آنخ (A n k h)

شیطان پرستان بر این باورند که این وسیله

برانگیزنده شهوت است و برای امیال جنسی

پرستیده می شود.

تریدنت

نشانه اجرا در میان گروه های پنهانکاری است.

علامت ارادت به شیطان یا (cornuto) دست شیطان یادست

شاخدار که همان نماد بز که شیطان را به بز شبیه کردن. 

این علامت در اروپا و آمریکا بین گروه های شیطان پرست

و گروه های مخفی و مشکوک به عنوان علامت شیطان پرست و شناخته شده است و در کشورها و مکان ها و گروه های مختلف معانی دیگر نیز دارد. و تنها در مکان های مخصوص شیطان پرستان

و گروه های مخفی این معنا را شامل می شود.

سوسک سکرب:

سوسک سرگینی که در مصر نماد تناسخ است. همچنین نشانه ای

بیلزباب سلطان مگس ها، یعنی همان شیطان است. توسط پنهانکاران

استفاده می شود تا قدرت آنان را نشان دهد و چشمه ی دفاع آنان است.

علامت هشدار دهنده زمان:

شیطان پرستان معتقدند این وسیله ای است که به وسیله آن

بر دیده و شنیده افراد کنترل پیدا می کنند و با این وسیله

مانع می شوند تا افراد حقیقت را درک کنند.

سلیب شیطانی:

علامت سوال وارونه در مسلک پنهانکاری، یکی دیگر از علائم

شیطان پرستان بوده Satan و اصطلاح حاکی از تمام قدرت ها

زیر دست او سیفر سات.

او سفیر یکی از افراد شیطان پرستان در واقع می توان گفت از

رئیسهای آنها می باشد.

هرج مرج یا آنارشی:

به معنای منسوخ کردن تمام قوانین است، به معنای دیگر هر

کاری بکن، هر کاری که کردی، قانون شیطان پرستی، توسط

طرفداران یانک راک یا هوی متال استفاده می شود.

ارض مقدس:

سمبل مادر زمین و نماد چرخ خورشید در گروهای

شیطان پرست می باشد.

صلیب وارونه ی عدالت شیطان:

اگر بر سینه ی قربانی حک شده باشد، به این معناست که

فرد یک خیانتکار است. خط عمود نشان دهنده ی پیشگاه انسان است.

خط افق نشان دهنده ی ابدیت گذشته و آینده است. کمان نماینده ی

جهان و وارونه بودن به نشانه ی مخل لغت با خداوند است.

نماینده ی پلیدی علیم:

نشان دهنده ی یک توده ی پلیدی که اتفاق افتاده یا اتفاق خواهد

افتاد. مراسم کاتولیکی را که مملو از اعتقادات کافراست به استهزا

می گیرد. نشانه های مقدس مورد توهین قرار می گیرند و دعاهای

ربانی وارونه خوانده می شود.

شاخ جانور تک شاخ:

این علامت توسط یک کاهن اسکاتلندی رایج شد. از نظر

شیطان پرستان این شاخ خوش شانس و خوش بختی

می آورد. و همچنین از نظر آنان این علامت دفع کننده

چشم شیطان است.

اس شیطانی:

نشان دهنده ی یک کلاف شیطانی است، که به معنای

نابودکننده است. در اسطوره شناسی اسلحه ی زئوس بود.

زئوس آن را می پوشید تا قدرت خود را به دیگران

نشان دهد. همچنین توسط سربازان مخوف سازمان اس اس

نازی استفاده می شد.

بز شاخدار یا مندس:

بز شاخدار، بز مندس mendes (همان baal بعل خدای

باروی مصر باستان)، بافوت، خدای جادو scapegah

(بز طلیعه یا قربانی). این یکی از راه های شیطان پرستان

برای مسخره کردن مسیح است زیرا گفته می شود(بلاتشبیه)

که مسیح مانند بره ای برای گناهان بشر کشته شد. در تفکر

فراماسون ها و شیطان پرستان شاخدار cornuto شناخته می شود.

چلیپا یا صلیب شکسته، سواستیکا یا چرخ خورشید:

یک سمبل مذهبی باستانی بود که بسیار قبل تر از به حکومت رسیدن هیتلر

استفاده می شد. در کتیبه های بودایی، مقبره های فوم مولت و سکه های

یونانی استفاده می شد. در خورشید پرستی، نماد فرضی است برای نشان دادن راه خورشید در هفت طبقه ی آسمان. این علامت مورد توجه فراماسون ها نیز بوده و در علائم آنها نیز دیده می شود و به عبارتی دیگر یک توافق بنیادی و ریشه ای بین نازیسم و صهیونیسم وجود دارد.

مهر مسیر دست چپ:

نشان دهنده ی جادوی سیاه و جادوی منهی با شیطان است.

حروف وحش یا شیطان:

علامت انسان، نشانه جانور(هیولا)- مکاشفات ۱۸:۱۳

«یس هرکس حکمت دارد عدد وحش را بشمارد.  زیرا که عدد انسان است و عدد ش ۶۶۶ نماد دجّال یا ضد مسیح علامت شیطان نیز گفته می شود. گاهی به صورت fff هم این علامت شیطان نیز گفته

می شود. چون f ششمین حرف لاتین است. این عدد رایج ترین عدد در گروه شیطان پرست و مورد توجه فراماسون ها می باشد. که به صورت یک نماد در بین این گروه ها استفاده می شود.

چشم شیطان:

چشم شیطان یا لوسیفر نماد قدرت، حکومت و سلطه می باشد.

در مصر باستان به چشم خورشید معروف است. این علامت

در پیشگویی ها و جادو استفاده می شود. نام دیگر این علامت

پرگار یا گونیا از علائم و نشانه های مهم فرماسونری می باشد

که در وسط این علامت حرف G قرار گرفته و به معنای Goad بز نماد شیطان است.

شمشیر قدرت:

ممکن است مستقیم را وارونه همراه با قطره ای خون دیده می شود.

توسط بعضی شیطان پرستان برای نمایش نور و تاریکی استفاده می شود.

ضد عدالت:

نماد رومی عدالت تبری وارونه بود. وارونه بودن آن بی عدالتی

و طقیان را تداعی می کند. گروه های طرفدار حقوق زنان از دو

تبر وارونه بعنوان نماد مادر سالاری باستانی بهره می جویند.

شش وجهی طلسم ناشدنی:

توسط آلیستر کرولی بعنوان نماد محفل ستاره ی نقره ای

که خودش تأسیس کرده بود طراحی شد. نام دیگر این

گروه آستروم آرژنتوم یا ای ای است.

بافومت:

بارزترین علامت مخصوص شیطان پرستان می باشد.

شیطان پرستان این علامت را بر سر ساختمان ها و

یا روی ماشین های خود نصب می کنند.

ویو:

طرحی که در جادوگری برای فراخواندن «لوآ»های

مختلف یا خدایان روح استفاده می شود. نشانه ی

بارون سامدی، خدای قبرستان ها و مرگ است.

اسپیرال (جاده ی حلزونی):

نوعی نماد رشد همگانی باستانی در طبیعت بوده

و بیانگر یک نوع بی ثباتی و یادآوری یا یادآورنده

عدد وحش ۶۶۶ نماد مسیح و نماد شیطان نیز می باشد.

متأسفانه این علائم و نشانه ها گروه های شیطانی به دلایل عدم آگاهی یا …؟ بی توجهی ها دخل نشریات، روی لباسها، روی لوازم التحریر و غیره دیده شده است.

ملاحظات

(ملاحظه یک)

بعد از جنگ جهانی دوم در ربع قرن گذشته مخصوصاً جنبشی در آمریکا و اروپا برای کسب تجارت روحانی و معرفت دینی به وجود آمده است.

قدرت های سکولار در جهان غرب که تا کنون به نام تجدد و رنسانس، با دین مبارزه کردند و در، همین راسته مکاتب اومانیسم، لیبرالیسم و فردگرایی را به وجود آوردند. احساس خطر کردند که مردم غرب برای نجات خود به دین مبین اسلام گرایش پیدا کنند؛ چرا که در درون مسیحیت معنویتی وجود نداشته و در مقابل یورش گرایش های دنیا گرایانه سکولار عقب نشینی کرده و حتی آموزه های مسیحیت که اساس اندیشه دینی آن را تشکیل می دهد، براثر اصطلاحات نوسازی به وجود آمده در آن، به تدریج غیر دینی شده است.

«امروز نیز تشکیل فرقه های شیطان پرستی و ترویج گروه های شیطانی به همین منظور می باشد.

(ملاحظه دو)

در جهان غرب مخصوصاً بعد از دهه ۱۹۶۰ میلادی، تعداد زیادی از گروه های مذهبی غیر متداول خارج از چارچوب ادیان سنتی و قدیمی به وجود آمده است که هدف آنها فقط دنیوی و سکولار نمودن دین است. این گروه ها با تضعیف ادیان سنتی دیگر کشورها نفوذ می کنند. قدرت های سکولار در جهان غرب به نام رنسانس و تجدد با دین مبارزه می کنند.

(ملاحظه سه)

دولت مردان آمریکا، قرن بیست و یک را «قرن آمریکا» قلمداد کرده اند در این رابطه «مرکز هسته مشاوران» در آمریکا مطالعات و پژوهش های گسترده ای را درباره ی سلطه کامل بر جهان اسلام انجام داده اند و شعار آنها «از جمهوری تا امپراتوری» است.

یکی از راه های موفقیت آنان استحاله فرهنگی ملت ها است که با تولید فیلم های شیطانی از جمله ترسناک، خشونت، بی بند و باری و ضد اخلاقی و دیگر ابزار فرهنگی از جمله کتاب مثلاً روانشناسی کودک آموزش بازی کودک هست دنبال می شود.

(ملاحظه چهارم)

ایجاد شخصیت های قدرتمند و شکست ناپذیر عمدتاً آمریکایی و صهیونیستی جهت ایجاد رعب و ترس عملیات روانی بر روی مخاطب از جمله اهداف تولید کنندگان این بازهاست.

(ملاحظه پنجم)

در اوائل نوزدهم بعضی از اشراف انگلستان، که عضو گروه فراماسونری بودند، به رهبری سرفرانسیس داشود، گروه شیطان پرستان به نام باشگاه آتش جهنم را در شهر لندن مرکز شیطان پرستان در اروپا گردید. استفاده از مواد مخدر و انجام مراسم مبتذل جنسی، فعالیت اصلی این گروه های شیطان پرست را تشکیل می داد.

(مطاحظه شش)

امروز در جهان غرب با چیده شدن بساط مکاتب فلسفه جدید توسط پست مدرنیسم که با شالوده شکنی مفهوم کردن همه ساختارها معنای موجود از قبل مکاتب فلسفه جدید غرب را به پایان خود رسانده است، بیشتر فلاسفه به آن معنایی که تا کنون در غرب فهمیده می شده، پایان یافته و دیگر، مکتب فلسفه جدید غرب نمی توانند گره ای از کار غرب و انسان های تشنه و نیازمند هدایت معنوی در آن سامان بگشایند.

(ملاحظه هفتم)

سیاست خارجی دولت آمریکا بر «حمله پیشگیرانه» علیه کشورهایی که مخالف سیاست های آمریکا  می باشند استوار است. رئیس جمهور آمریکا و اکثر دولتمردان این کشور از «ایوانجلیست های جنگ طلب» می باشند و با هدف عملی نمودن خواسته های دینی خود در آغاز هزاره سوم میلادی جنگ صلیبی اعلام نشده را علیه اسلام آغاز کرده و اعلام نموده که این جنگ تا سلطه مطلق بر جهان اسلام ادامه خواهد یافت.

(ملاحظه هشتم)

در وضعیت فعلی که دولت آمریکا و صهیونیسم بین المللی با تحمیل ارزش های ضد اسلامی بر مسلمانان جهان می خواهند بر جهان اسلام تسلط کامل پیدا کنند، وظیفه دانشمندان مسلمان است که با صراحت و شجاعت از اصول و مبانی و ارزش های اسلامی دفاع نموده، تحرکات دشمنان اسلام را در زمینه های فرهنگی، اعتقادی سیاسی و اجتماعی برای جوانان مسلمان سراسر جهان افشا نمایند تا آن ها بتوانند با تهدیدهای فزاینده نظامی آمریکا در خاورمیانه و جهان اسلام مقابله نمایند.

(ملاحظه نهم)

گروه شیطانی بدلیل در اختیار نداشتن معیاری معین و به خاطر ویژگی التقاطی آن، همواره از درون خود تجزیه و شاخه شاخه می شوند. این گروه ها فقط به خواهش های فردی توجه دارند و مسائل و تحولات اجتماعی را کاملاً نفی می کنند.

(ملاحظه دهم)

دولت ایالات متحده آمریکا سلطه مطلق نظامی، سیاسی و اقتصادی بر جهان اسلام را فقط در آن صورت به دست خواهد آورد که در استعمار فرهنگی جهان اسلام توفیق یابد.

استعمار پیرو جوان دقیقاً تشخیص داده و تجربه کرده است فرهنگی که مردم مسلمان بر آن تکیه        می کنند و ایدئولوژی که به آن می باشند فرهنگ و ایدئولوژی اسلامی است. دشمنان اسلام در تهاجم گسترده فرهنگی علیه جهان اسلام علاوه بر استفاده از تمامی امکانات مدرن پیشرفته چند رسانه ای از وجود این گروه غیر متداول مذهبی حمایت می کنند تا از این راه آن ها بتوانند به اهداف استعماری خود دست پیدا کنند.

(ملاحظه یازدهم)

فراماسون ها احیا کننده جادوگری و شیطان پرستی در کاره اروپا در قرن ۱۶ میلادی می باشند. گسترش سریع جادوگری و شیطان پرستی در اروپا در آن دوران مخصوصاً در بین زنان سبب شد تا در قرن ۱۶ و ۱۷ میلادی در اروپا در جنبش پاکسازی جادوگری و شیطان پرستی بیش از شصت هزار نفر از جادوگران از اکثر آنها زن بودن اعلام شوند.

(ملاحظه دوازدهم)

مظاهری چون: خفاش، مار، عقرب، عنکبوت، شغال، کلاغ، بز وحشی، جمجمه و استخوان، شمشیر خون آلود، صلیب و هلال وارونه، ستاره پنج پر و شش پر، نیزه سه سر، صورتک های شیطانی، غول، جن و روح های وحشتناک و بعضاً مهربان، جارو، عصا و سایر ابزار سحر و جادو، مدل ها مو و لباس خارجی، رنگ هایی چون سیاه، قرمز و آبی روشن، ادبیات و شعرهای نفرت برانگیز و اعدادی چون ۶ و ۶۶۶، اشکال مثل مثلث، دایره های ناقص و انواع موسیقی های شیطانی.

(البته باید توجه داشت که این سمبل ها همه جا نماد شیطان نیستند و در ترکیب با مضمون و ادبیات و موسیقی نفرت انگیز شیطانی معنا را می رسانند، و نباید با بی توجهی از کنار این نمادها گذشت چرا که ده ها سال است که در لوای، همین علائم و نشانه ها غرب فرهنگ خود را به سایر نقاط جهان صادر کرده است در فقه اسلامی داریم که تشبه به کفار حرام است.)

(ملاحظه سیزدهم)

امروز در ارده های صهیونیسم، هیچ ساحری برتر از سینما و هیچ سحری مهیب تر از خرافات دینی    نمی توان یافت.

(ملاحظه چهارده)

یکی از زمینه های به تصویر کشیدن شیطان در رسانه های غربی و بویژه هالیوود را باید در قرائت های جدید از کتاب مقدس و بویژه بخشی استعادی و غائص مکاشفات یوحنا جستجو کرد آنجا که          می گوید «فرشته ای را دیدم که از آسمان پایین آمد… او اژدها(شیطان) را گرفت و به زنجیر کشید و برای مدت هزار سال به چاه بی انتها افکند. پس از پایان هزار سال، شیطان از زندان آزاد خواهد شد…»

(عهد جدید، مکاشفه، باب بیستم)

(ملاحظه پانزدهم)

یک کاتولیک: هری پاتر مروج شیطان پرستی است.

کتاب «هری پاتر و قدیسان مرگبار» از سوی برخی از کشیشان کلیسای کاتولیک مورد اعتراض قرار گرفته اند.

این کلیسا دلیل اعتراض خود را ترویج شیطان پرستی و انکار خدا در این کتاب اعلام کرده اند. به گزارش ابینا، در سال ۲۰۰۵ میلادی نیز اسقف اعظم کلیسای گرین ویل مراسم سوزاندن کتاب های هری پاتر را برگزار کرد. هدف از کتاب سوزی این بود که نشان دهند تحلیل از جادو و جادوگری مردم را به اعتقاد شیطان وا می دارد.

(ملاحظه شانزدهم)

(نشانه های گروه های شیطان) به دلیل عدم آگاهی یا ناآگاهی…؟ داخل نشریات، روی لباس ها روی لوازم التحریر، ماسک ها و تابلوهای تبلیغاتی، پشت ماشین ها و… به چشم می خورد برماست که بصیر باشیم و از غرق شدن و به دام شیطان افتادن جلوگیری کنیم صهیونیسم بین الملل برای ترویج شیطان پرستی در مقابله با روشنفکری و دین طلبی مردم دنیا از تمام این روش ها استفاده می نماید همان طور که در مصر با بازجوئی از بعضی از جوانان شیطان پرست ارتباط مستقیم آنها با سفارت رژیم صهیونیستی مشخص شد.

(ملاحظه هفده)

یکی از مراسم شیطان پرستان که بین مردم ایالات متحده انگلستان رایج شده است، مراسم هالووین         می باشد، هر ساله در شب ۳۱ اکتبر، کودکان و نوجوانان لباس های ترسناک شیطان و جادوگران را به تن می کنند و در طول شب مردم را می ترسانند، هالیوود نیز یکسره در فیلم های ترسناک، را تولید         می کند که هدف از آنها جذب جوانان می باشد.

(ملاحظه نوزده)

 تمدن غرب برای مردم جهان، تخاقضاتی بی شمار پدید آورده است که انواع بی عدالتی ها در جامعه و تخریب محیط زیست از آن جمله است. برای جوانان در غرب زندگی معنای خود را از دست داده است و آنان به بیراهه ی طلب لذت های آنی جهانی از طریق روابط جنسی یا استفاده از مواد مخدر و یا گاهی خشونت و جنایت افتاده اند.

(ملاحظه بیست)

امروزه در غرب و دیگر به دین نسبت به گذشته رشد قابل توجهی یافته است و این عمدتاً برخاسته از درهم شکستن و فروریختن بسیاری از ایدئولوژی های ذهنی جهان غرب است که از بطن اندیشه ی قرون هجدهم و نوزدهم ارپا سربرداشته و جای دین در تمدن مدرن غرب را گرفته بود. این ایدئولوژی های غربی به تدریج رنگ باختند و خطر و قدرت تخریب شان به گونه ای بی سابقه هویدا گشت.

(ملاحظه بیست و یک)

دانشمندان روان شناس اثبات کرده اند که اگر انسان تمام حواسش به شخصی یا نقطه ای متمرکز شود حواس ظاهری او از کار می افتد و در روایات اسلامی نیز تأیید شده است چنان که برای حضرت(ع) اتفاق افتاد که به فرمان پیامبر پیکان تیر را در حال نماز از بدنش بیرون آوردند و احساس نکرد و برای امام سجاد(ع) نیز اتفاق افتاده است.

حقیقت را باید گفت؟

ملاحظه می گردد موضوع سراحتاً در چهارچوب «ساده» مورد بحث قرار داده شده است که تنها معیار بزرگ کائنات، خالق قدرتهای        بلکه به صورت انرژی حاصله از قدرتهای مطلقه توصیف گردیده است. با این وصف با نیت ماده دادن به پروردگار خداوند با کلماتی چون انرژی       تعبیر می شود که خداوند با نام (کائنات و شیطان و غیره برده می شود.)

و آنچه به گفتار یهود به پیامبر خدا حضرت سلیمان به عنوان یک پیامبر نام برده نمی شود و به عنوان یک (پادشاه) است این است که تهمت و افترای بزرگی نسبت به این پیامبر الهی محسوب می شود که خدا وجود ندارد.

قرآن کریم در آیه و سوره بقره ۱۰۲ می فرماید که:

«و ما کفر سلیمان (سلیمان هرگز کافر نشد) قوم یهود برای آنچه که از ادیان خود پرستش کنند که آنچه پدرانشان یا به      انتقام جویی بعد آن چه که حضرت سلیمان(ع) وفات یافت گفتن که سلیمان فقط یک جادوگر بوده اما قرآن سراحطاً می فرماید: که او هرگز کافر نشد هرگز به سحر توسل نجست و از جادوگری برای پیشبرد اهداف خود استفاده نکرد ولی کافران شیاطین کافر شدن و به مردم تعلیم سحردادن و لکن الشیطان کفروا یعلمون الناس السّحر.

آنها می خواهند که:

ماسونیسم جای ادیان را گرفته و مساجد و معابد آنها تبدیل به محفل های ماسونی شود.

و نتیجه ی جنگی که علیه ادیان آغاز کرده اند یا می کنند جدائی دین از سیاست.

آنها بر این باورند که حزب ماسونی نباید به یک دولت اکتفا نماید بلکه تمام جهان را باید سیطره خود قرار دهد. برای رسیدن به این هدف در ابتدا لازم است دین و علمای دین را یگانه دشمن ماسونی هستند نابود کنیم و…

و نسل جوان را به مجالس خود جلب کنیم تا تعالیم حزب را در کودکی و جوانی بیاموزند.

باید افکار خود را در دوران به جوانان تزریق نمائیم و آنها را دور از دین و خدا و مقدسات تربیت کنیم.

سیاسی (وارد شدن آنها در سیاست)

ساخت جبهه ی اقتصادی، سیاسی، نظامی و تکنولوژی در این جبهه ها نقش اصلی در کشورهای اسرائیل و آمریکا بر عهده دارند. آمریکا و اسرائیل علاوه بر عملکرد بارز خود زمینه ی سیاسی و اقتصادی و نظامی به صورت غیر مستقیم نیز به حمایت از گروه های شیطان پرست به ترویج فساد و فحشا و اعمال شیطانی مبادرت دارند.

سردمداران و رؤسا و استادان اعظم ماسونی و آنان که گرداننده این شبکه هستند ظاهری شیک و آراسته و عادی دارند ولی رده های پائین و مردم عادی که به سمت گروه های شیطان پرست کشیده  می شوند از ظاهر و آرایش شیطانی برخوردارند.

ساخت جبهه های فکری و عقیدتی و فرهنگی که با نفوذ در ادیان قصد تخریب آنها را هم از درون و هم از بیرون داشته اند در جبهه ی عقیدتی فراماسونری با       مختلف در دین های اسلام و مسیحیت و یهودیت نفوذ کرده است.

سؤال چرا باید همجنس بازان که در بعضی از سال ها در شهر اوشلیم (بیت المقدس) جمع می شوند؟

این گروه فقط تنها به فکر ارضای امیال جنسی حیوانی خود می باشند تعداد بسیار زیادی از اعضای این گروه ها در گروه های شیطان پرست نیز عضویت دارند. در کشورهای غربی اعضای گروه های همجنس باز در شهر، یک روز سال را به جشن پایکوبی دسته جمعی و رژه در خیابانهای شهرشان            می پردازند علاوه بر جشن مذکور، یک جشن بزرگ نیز هر سال برگزار می شود که در این جشن         همه ی همجنس بازان جهان، در یک شهر بزرگ به دور یکدیگر جمع می شوند و به جشن پایکوبی و رژه می پردازند تا بدین وسیله به همجنس باز بودن خود افتخار کنند و بی پروا این مسأله را به دیگران اعلام نمایند یک انجمن بین المللی به نام «افتخار بین المللی» مسئول سازماندهی جشن همجنس بازان است این مجمع در اقدامی عجیب و بی سابقه تصمیم گرفت تا یکی از مهمترین شعب بین المللی خود را با عنوان «افتخار جهان» در شهر مقدس و مبارک بیت المقدس تأسیس کند و جشن سالانه سال ۲۰۰۶ در این شهر عزیز برگزار نماید. این اقدام به قدری بی شرمانه و وقیحانه بود که علاوه بر مسلمانان بیت المقدس، یهودیان سنتی و فوق ارتدوس نیز به برگزاری این فستیوال شیطانی اعتراض کردند در نتیجه این اعتراض ها درگیری بسیاری شدید بین پلیس اسرائیل و مسلمانان و یهودیان رخ داد البته اعتراض های مذکور سبب شد تا همجنس بازان از ترس جان خود از رژه رفتن خودداری کنند و جشن فاسد خود را در یک استادیوم ورزش برگزار نمایند.

نکته:

همجنس بازان با تلاش و همکاری دولت اسرائیل (ماسونی) شکل گرفت و هدف از آن توهین به ادیان الهی و ترویج تعالیم ضد دینی ماسونی و شیطانی است.

(می خواهیم به حقیقت برسیم و حقیقت در این دنیا به دست نمی آید.)

آنها بر این باورند که زندگی در دنیا بر پایه دروغ است و همه باورهای مردم بر پایه همین دروغ شکل گرفته است، همه عادت کرده اند دروغ بگویند. شیطان پرستی آئینی است که همه چیز را منفی ارائه  می دهد ما حتی خورشید را مانع تابش نور می پردازیم. همه چیز را منفی می خواهیم اگر به باغ سیب برویم، همه سیب ها را کال می بینیم و اگر به تئاتر برویم همه بازیگرها را لال می بینیم.

«شیطان پرستان دنیایی را ترسیم می کند که هیچ روزنه ی امیدی به آن تصویر نمی شود، به همین جهت شیطان پرستی را جهان تاریک می نامند، شیطان پرستی حقیقتی را جستجو می کند که آن را در این جهان نمی توان یافت. در کتاب انجیل شیطان نوشته شده است که خدایان نابود می شوند انسان بیافرینیم کاری که خدایان از انجام آن عاجز بودند.

در این جا جا دارد که یکی از سوره های قرآن را باید گفت که:

خلق کرد انسان را از آب نطفه ای بی ارزش پس همانا او دشمن آشکار برای خدا شد. (سوره نمل/۴)

سؤال چرا برای ترویج از دین خودشان (شیطان پرستی) از سینما استفاده کرده اند؟

برای تسلط بر ذهن و دل جوانان دنیا سپس      آن ها که در این فیلم های شیطان بر این باورند که در اولین قدم گام بزرگ نمای شیطان است. تراز قدرت شیطان مقدمه شیطان پرستی است و هر که از شیطان در هراس باشد در حقیقت     او را کرده است قرآن مجید در این باره می فرماید که:

«همانا شیطان یاران خویش را می ترساند پس ای مؤمنان اگر به خدا ایمان دارید از شیطان نهراسید و تقوای مرا پیشه سازید» و از غلبه به شیطان نترسیدن از اوست.

همه  ما می دانیم که بزرگ شیاطین «یعنی ابلیس آنقدر ضعیف است که نتوانست حرف خالقش را اجرا کند و در مقابل اشرف مخلوقات سجده کند، کبراو تبلور خلأ شخصیتی روح ناتوانش بود، خود پرست بود که با یک نافرمانی زحمات چندین هزار ساله خود را به باد داد. در حقارت شیطان همین را بس که برای انحراف انسان ما از راه پست ترین خواسته های نفس آدمی وارد می شود و هر جا (نور، نصیرت، عقل و علم) باشد جایی برای او نیست.

کلام آخر!!!

«عالم درگیر تحولی عظیم که همه چیز را دگرگون خواهد کرد و این تحول خلاف این دو قرن گذشته نه از درون تکنولوژی که از عمق روح مجرد انسان برخاسته است. استمرار این تحول هرگز موکول به آن نیست که تجربه تشکیل نظام حکومتی اسلام در ایران به توفیق کامل بیانجامد. این امری است که به مرزها محدود نمی ماند و اگر    توجه بشر را از آسمان به زمین بازگرداند، این تحول بار دیگر بشر را متوجه آسمان خواهد کرد. غرب نیز دوران تاریخی خویش را طی کرده است و اکنون رو به سوی انحلال فروپاشی دارد. غرب و شرق سیاسی هر دو مظاهر تاریخی اومانیسم بوده اند و اکنون دوران اومانیسم (ولامانیسم) به سررسیده است رفع       ایدئولوژیک شرق و غرب سیاسی نیز از نشانه های تاریخی این حقیقت است.

انسان بار دیگر تولد یافته و عمری دیگر آغاز شده کره زمین پای در آخرین مرحله تاریخ پیش از پایان جهان نهاده است. فقلنی آدم من ربه کلمات ختاب علیه

جهان فردا دیگر از غرب نیست دهه تحولات حکایتگر همین حقیقت هستند. حقیقتی که بر زبان خود غربیها نیز جاری شده است آنچنان که «آلن دوبنرآ» در مقاله ای تحت عنوان (غرب آنگونه که هست) می نویسد تاریخ از هم اکنون بازگشت خود را آغاز کرده است غرب در همه جنگها پیروز خواهد شد مگر در آخر آنها.

ایمان منجی جهان فرداست و چراغ نظارت از عمق هزاران سال تاریخ بشر و در همه عالم هر جا که انسانی زندگی می کند روشن است و لهذا هرگز امکان تحول از بشریت در یخ نمی گردد.

تعبیر « دهکده جهانی» نشان می دهد که آخرالزمان و عصر ظهور موعود رسیده است. بود که آن تحول عظیم که بشر در انتظار آن است باید همه بشریت را شامل خود که خواهد شد. در این آخرین عصر جاهلیت است که بشر در حیثیت کلی وجود خویش «توبه» خواهد کرد که با پیروزی انقلاب اسلامی در ایران که                     سیاره زمین است این عصر نیز آغاز شده و می رود که با        همه زمین و همه بشریت را فرا گیرد.

منابـع:

۱) قرآن

۲) نهج البلاغه

۳) پیام نوین جلد۱

۴) اصول عقائد مصباح یزدی

۵) اصول عقائد حضرت علامه طباطبائی

۶) شیطان پرستی علی زند قزوینی

۷) تفسیر علامه محمد تقی جعفری (مثنوی جلد ۲)

۸) تاریخ ناگفته و پنهان آمریکا (موسسه فرهنگی موعود)

۹) پیشگویی و آخرالزمان بخش غرب، سینما و آخرالزمان (موسسه فرهنگی موعود)

۱۰) زرسالارن یهود جلد۲ و جلد۴

۱۱) شیطان کیست؟ و چه می کند؟ مولف سید عباس سیری

۱۲)        فراماسونری (انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی)

۱۳) مستند نقد بررسی شیطان پرستی داخلی و خارجی (موسسه گنجینه معارف)

۱۴) سخنرانی دکتر عباسی

۱۵) سایت ها از جمله:

موعود  www.mouood.org

وبلاگ دجال  www.dajjal.blogfa.com

نرم افزار شیطان شناسی گروه رایان طلیعه   www.ragantalieh.com

فهرست

موضوع                                                                                              ردیف

آیاتی درباره شیطان و شیطان پرستی …………………………………………………………………………. ۱

مقدمه …………………………………………………………………………………………………………………. ۲

ادیان …………………………………………………………………………………………………………………. ۳

«دین» در آیات قرآن کریم …………………………………………………………………………………… ۳

دین از نظر مسسیحیان و یهودیان …………………………………………………………………………….. ۴

دین از نظر علمای انقلابی ……………………………………………………………………………………… ۵

دین در جهان هستی به چه صورت بوده هست! ……………………………………………………………. ۵

۱) جهاد پرستی …………………………………………………………………………………………………… ۵

۲) گیاه پرستی ……………………………………………………………………………………………………. ۶

۳) جانور پرستی ………………………………………………………………………………………………….. ۶

۴) قهرمان پرستی ……………………………………………………………………………………………….. ۶

۵) چند خدایی یا شرک ……………………………………………………………………………………… ۶

۶) تثلیث ………………………………………………………………………………………………………….. ۷

۷) ثنویت …………………………………………………………………………………………………………. ۷

۸) توحید یا یکتاپرستی ……………………………………………………………………………………….. ۷

ادیان زنده جهان ………………………………………………………………………………………………. ۷

۱) هندوییسم (Hinduism) …………………………………………………………………………………. 7

2) بودیسم (Bodhism) ……………………………………………………………………………………… 7

3) جین یا جینیم (gainim) ………………………………………………………………………………… 7

4) دین زرتشت ………………………………………………………………………………………………… ۸

۵) دین یهود ……………………………………………………………………………………………………. ۸

فهرست

موضوع                                                                                              ردیف

۶) دین مسیحیت ……………………………………………………………………………………………………. ۸

۷) دین اسلام ………………………………………………………………………………………………………… ۸

شیطان …………………………………………………………………………………………………………………. ۹

سخن به مطلب تنفیق ……………………………………………………………………………………………… ۹

خلاصه مطلب ………………………………………………………………………………………………………. ۱۳

تفسیر ابیات ………………………………………………………………………………………………………….. ۱۵

پیروان شیطان ……………………………………………………………………………………………………… ۱۸

رابطه بین شیطان و انسان ………………………………………………………………………………………. ۱۹

تشکیل شیطان پرستی ……………………………………………………………………………………………. ۱۹

کابالا ……………………………………………………………………………………………………………….. ۲۰

کابالا چیست؟ ……………………………………………………………………………………………………. ۲۱

 مفهوم کابالا …………………………………………………………………………………………………….. ۲۲

بیشتر بدانید…! ………………………………………………………………………………………………….. ۲۳

*عمل کردهای فراماسونری (کابالا)  برای عقاید جنگ روانی …………………………………… ۲۴

*عقاید فراماسونری (کابالا) ………………………………………………………………………………… ۲۵

گروه شیطان پرستان ………………………………………………………………………………………… ۲۵

* آنتوان اس زاندرلاوی یکی از رؤسای شیطان پرست ……………………………………………. ۲۶

* عرصه های شیطان پرستان ………………………………………………………………………………. ۲۸

۱) موسیقی رپ ……………………………………………………………………………………………….. ۲۸

۲) موسیقی متال ……………………………………………………………………………………………… ۲۸

«صهیونیسم و دنیای غرب به دنبال سیاست در سینما» ……………………………………………… ۳۰

فهرست

موضوع                                                                                              ردیف

دلایل استفاده از موسیقی و فیلم (سینما) ……………………………………………………………………. ۳۱

شیطان پرستی در ایران ………………………………………………………………………………………… ۳۱

نحوه ورود شیطان پرستی به ایران ………………………………………………………………………….. ۳۲

وضعیت شیطان پرستی در ایران ……………………………………………………………………………… ۳۲

استفاده از بازی های کامپیوتری در ایران ………………………………………………………………… ۳۴

رواج شیطان پرستی در ایران ………………………………………………………………………………… ۳۴

*تشکیل فرقه ها در اسلام، مسیحیت، یهودیت و از بین بردن آنها ………………………………….. ۳۵

اسلام ……………………………………………………………………………………………………………….. ۳۵

مسیحیت …………………………………………………………………………………………………………… ۳۵

یهودیت ……………………………………………………………………………………………………………. ۳۶

نقشه …………………………………………………………………………………………………………………. ۳۶

* ارتباط آمریکا با فراماسونری و شواهد آن …………………………………………………………….. ۳۷

* ارتباط اسرائیل با فراماسونری و شواهد آن …………………………………………………………… ۳۸

* ارتباط واتیکان با فراماسونری و شواهد آن …………………………………………………………… ۳۹

* ارتباط بهائیت با فراماسونری و شواهد آن ……………………………………………………………. ۴۰

* فراماسونری طیف (shriner) ……………………………………………………………………………. 41

شیطان پرستی …………………………………………………………………………………………………… ۴۲

* الف) شیطان پرستی کهن …………………………………………………………………………………. ۴۲

* ب) شیطان پرستی حال(جدید) …………………………………………………………………………. ۴۳

انواع شیطان پرستی …………………………………………………………………………………………… ۴۴

نوع اول: شیطان پرستی فلسفی …………………………………………………………………………….. ۴۴

فهرست

موضوع                                                                                              ردیف

شیطان پرستی دینی ………………………………………………………………………………………………. ۴۵

نوع سوم: شیطان پرستی گونیک ……………………………………………………………………………… ۴۵

ابزار شیطان پرستان ………………………………………………………………………………………………. ۴۷

ملاحظات ……………………………………………………………………………………………………………. ۵۴

حقیقت را باید گفت؟ …………………………………………………………………………………………… ۶۰

کلام آخر!!! ……………………………………………………………………………………………………….. ۶۵

منابـع ………………………………………………………………………………………………………………. ۶۷

کشور اسلامی ایران، به عنوان اصلی ترین هدف کشورهای استعمارگر، همواره مورد توجه آنان بوده است این کشورها با صرف استعمارگر، هزینه های هنگفت در صدد نابودسازی فرهنگ غنی ایران اسلامی هستند تا با تهی کردن فرهنگ اسلامی کشورمان به راحتی بر ما مسلط شوند، شیطان پرستان از جمله، جریانات و اعتقادات نابودگری است که متأسفانه در سال های اخیر در ایران شیوع سریع       داشته است.

نحوه ورود شیطان پرستی به ایران:

۱) شاید مهمترین عامل ورود شیطان پرستی به ایران را بتوان در سرمایه گذاری رسمی رژیم صهیونیستی درباره ی اشاعه ی مستقیم و غیر مستقیم شیطان پرستی در ایران خلاصه کرد.

۲) اقدام تأمل برانگیز و بسیار ناشیانه بعضی از مسئولین در صدور مجوز برای گروه ها، آلبوم ها و کتاب های اشعار موسیقی متالیک و رپ را نقش اساسی در جلب توسعه عموم مخاطبین جوان به این فعله انحرافی فراهم آورد.

۳) یکی دیگر از عوامل ورود شیطان پرستی به ایران رواج یافتن سیل جوانان به استفاده از موسیقی متالیک و ساز گیتار بوده است.

۴) ترویج نمادها و سمبل های شیطان پرستان که متأسفانه بسیاری از تولیدکنندگان محصولات فرهنگی هم به توسعه این نمادها کمک شایانی را می کنند داخل نشریات روی لباس ها و انواع لوازم التحریرها، ماسک ها، عروسک ها، تابلوهای تبلیغاتی، و همچنین بر روی زیورآلات بدلی یا طبیعی سمبل ها و تفکرات متد خدا را رواج می دهند.

وضعیت شیطان پرستی در ایران

امروزه تعداد فراوان شیطان پرستان در ایران و به خصوص در شهر تهران و به خصوص کرج موجبات نگرانی جوامع مذهبی را فراهم نموده است.

شیطان پرستی یا شیطان گرایی در کشور ما هنوز در دوره نمادین به سر می برد و به ایدئولوژی تبدیل نشده است. اما در کشورهای غربی با توجه به شبکه های فرامانسوری و نیز مبانی عرفان یهودی           (کابالا یا کابلا) به یک ایدئولوژی سیاسی و مذهبی تبدیل شده است و کاملاً به آرمان های صهیونیسم هماهنگی دارد.

نکته بسیار مهم:

با یک نگاه ادبی اجمالی در خواهیم یافت تولید کنندگان غربی بازی های کامپیوتری اهدافی چون ترویج خشونت، بی بندوباری شخصیت پردازی های خیالی و موهوی، خلق و خوی شیطان نی درنگی، معرفی، تبلیغ تلویجی و بعضاً صریح علائم و نشانه های گروه ها و فرقه های شیطان پرستی معرفی سربازان آمریکایی و صهیونیستی به عنوان جنگجویان برتر و شکست ناپذیر و غیره.. را دنبال می نماید.

پر واضح است، دیدن صحنه های خشونت، وحشت، برهنه و… با کودک پاک و خالی از ذهن و آماده همانند سازی چه خواهد کرد، این بازی ها فرزندانی پرخاشگر، انتقامجو، بی قید و بد نسبت به اخلاق انسانی و دینی و… را به ارمغان خواهد دانست.

انسانی که هنوز از واقعیت ها و حقایق جهان بشری ندارد و از همان دوران کودکی شخصیت های کاذب، خشن، سخت، انتقامجو و کینه ای را همانند سازی نماید.

آیا می تواند در سنین بالاتر انسانی با اخلاق و آداب انسانی و مثبت در جامعه باشد.

آیا او در دنیای حقیقی به دنبال پیاده کردن و اجرای آنچه که از دنیای مجازی آموخته است نخواهد بود!و؟

قطعاً اینگونه خواهد بود.

سربازان امروز آمریکایی که در عراق مشتاقانه و داوطلب دست به کشتار و وحشیگری می زنند کودکان دیروز آمریکایند که براساس اطلاعات و آمار به دست آمده براساس یک سناریوی دقیق و حساب شده با استفاده از همین ابزارها و بازی های کامپیوتر، فیلم های سینمایی و… برای چنین روزی تزبیت شده اند.

استفاده از بازی های کامپیوتری در ایران

استفاده از بازی های کامپیوتری در ایران از هر نوع و با هر محتوایی که باشد عبارتند از:

۱) ایجاد اضطراب و هراس در کاربر.

۲) ایجاد خلق و خوی خشن، تند و پرخاشگر.

۳) کینه ای و انتقامجو.

۴) بی قید و بند نسبت به ارزشهای اخلاقی و دینی.

۵) شکست پذیر و بی تعهد.

۶) متعهد برای بیماری های مختلف روحی و روانی.

۷) و بسیار بسیار دیگر.

«و بر ماست که بر ماست»

حال که دشمن، نسل و ذریه ما و آینده او را نشانه رفته بر ماست که هواشیان و هوشیارانه این دوره از تربیت فرزندمان را مدیریت نموده و این فناوری نوین را به درستی در اختیار او قرار دهیم و از شدت ضربات این تهاجم فرهنگی بکاهیم و آینده ای روشن توأم با نسلی سالم و ارزش راهبری نمائیم.

رواج شیطان پرستی در ایران

یک گروه تحقیقاتی نسبت به گسترش شیطان پرستی در جامعه هشدار داد و خبر داد که اکنون بیش از ۷۰ فرقه شیطان پرستی در کشور فعال هستند.

وجود این تعداد فرقه ی شیطان پرستی در ایران آهم فقط در ایران اگر فاجعه نام گذاری کنیم به جاست ما امیدواریم این خبر به همین جا ختم شود، اما متأسفانه فرقه ی شیطان پرستی آن چنان سریع عمل کرده بود، که نمونه ی این خبر هر شب و روز بر روی صفحات خبرنامه ها و سایت ها نظر خوانندگان را به خود جلب می کرد.

نکته: البته آنانی که درد این داشته به فکر جوانان این مملکت هستند گذشتن گذر از این خبر برایشان مشکل بود، چون وظیفه ی هر انسان فرهیفته ی متدینی را دو چندان می نمود.

نکته بسیار مهم:

یک ماه پس از نمایش تلویزیونی برنامه شوک در تلویزیون که در آن به عنوان شیطان پرستی پرداخته بود جانشین فرمانده نیروی انتظامی در نشستی خبری و با حضور خبرنگاران از فعالیت بیش از ۵۰ فرقه ی شیطان پرستی در کشور خبر داد.

سردار حسین ذوالفقاری با اشاره به این که بیش از سه هزار فرقه ی تخدیری و شیطان پرستی در جهان وجود دارد که حدود ۵۰ تا از آنها وارد ایران شده اند، گفت: نیمی از فرقه های وارد شده به کشور در حال حاضر فعالند و در رابطه با این موضوع، قریب به ۲۰۰ عنوان کتاب ترجمه و چاپ و توزیع شده است.

«سایت جام جم، دوشنبه ۸ مهر ۱۳۸۷»

*«تشکیل فرقه ها در اسلام، مسیحیت، یهودیت و از بین بردن آنها»

* اسلام: از طریق رواج بهائیت، بعضی از فرقه ها عرفانی نو پا و فراماسونهای طیف قصد تضعیف دین اسلام داشته و دارد.

* مسیحیت: فراماسونری ها، گروه های به نام اوانجلیلیکالها (صهیونیست مسیحی) را رواج داده که اهداف و اعمالشان هم جهت با عقاید فراماسون هاست و این گروه ها تا حد زیادی هم موفق بوده اند. فراماسونا در واتیکان و بعضی از فرقه های کاتولیک هم نفوذ کرده اند.

* یهودیت: اکثر یهودیان بالاخص ساکنان اسرائیل جزء وابستگان تشکیلات ماسونی هستند. ارتباط یهود و فراماسونری ارتباطی دو طرفه است. یهود به رواج تعالیم ماسونی یا (کابالا) پرداخته و فراماسونری هم از یهود حمایت می کند.

نقشه:

توجه: اونجنیکال ها و (ندانجیلی ها)، واتیکان، بعضی از فرقه های پروتستان

اوانجیسم (صهیونیسم مسیحی (راست مسیحی) عده ی خاص از مسیح گرایان افراطی حامی اسرائیل هستند.

* ارتباط آمریکا با فراماسونری و شواهد آن

۱) برجسته ترین امضاء کنندگان اعلان استقلال آمریکا در سال ۱۷۷۶ همگی آن ها ماسون بوده اند.

۲) اکثر روسای جمهوری آمریکا در گروه های مخفی و ماسونی شامل (Masonry) (Bobe skull) (freemasonry) (Occull) (Illuminati) (society) عضو بوده اند.

۳) نحوه ساختمان ها و ساخت بناها شهر واشنگتن (پایتخت آمریکا) که اولین ساختمان مورد بحث (وزارت جنگ آمریکا که به شکل ۵ ضلعی           ساخته شده.

۴) وجود چندین نما Obelisb در نقاط مختلف آمریکا علی الخصوص روبه روی کاخ سفید و بنای باربود جرج واشنگتن.

۵) پرچم کنونی کشور آمریکا که از ۱۳ خط سفید و قرمز تشکیل شده که عدد ۱۳ یکی از اعداد مقدس شیطان پرستان (ماسون ها) مثل عدد ۶۶۶ یا عدد ۳۳ با عدد یک یا طرح های اولیه یا پیشنهادی برای پرچم آمریکا این بود که ( به چشم جهان بین توجه فرمایید که در وسط و کناره ستاره های قرار گرفته.

۶) وجود علائم ماسونی روی اسکناس یک دلاری آمریکا تصویر جرج واشنگتن اولین رئیس جمهور امریکا وجود در دایره در پشت این اسکناس عکس عقاب، ستاره داوود یا ستاره شش گوش که با ۱۳ ستاره ی کوچک طراحی شده و در یک پای عقاب ۱۳ عدد تپر یا پیکان وجود دارد و در پای دیگر ۱۳ برگ زیتون وجود دارد در وسط این تصویر نیز پرچم آمریکا با ۷ خط طراحی شده است. درون تصویر هرم و چشم می باشد این تصویر در شش سال طراحی آن به طول انجامیده.

۷) عضویت (جرج بوش و جان کری دو رقیب در یک گروه) هر دو رقیب انتخاباتی ریاست جمهوری سال ۲۰۰۴ آمریکا در گروه مخفی ماسونی

۸) سخن دونالد رامسفلد (وزیر جنگ سابق آمریکا)

انسان هیچ گاه مانند زمانی که در محراب فراماسونری زانو به زمین می زند و دعا می کند به خدا نزدیک نمی شود که اشاره آن به خدا دروغی بیش نیست.

۹) مجسمه آزادی آمریکا

* ارتباط اسرائیل با فراماسونری و شواهد آن

۱) پرچم اسرائیل الف) ستاره شش گوشه که فراماسونرها آن را مقدس می شمارند ب) علامت نیل تا فرات: این علامت به صورت ۲ نوار آبی رنگ در دو طرف ستاره شش گوش دیده می شود که وسعت سرزمین پادشاه سلیمان را از دیده یهودیان نشان می دهد.

۲) دادگاه عالی اسرائیل در بیت المقدس: الف) در طراحی ساختمان این دادگاه، در سقف یکی از قسمت ها، هرم و چشم جهان بین ساخته شده است. ب) یکی دیگر از بناهای دادگاه یک Obelisk (یک علامت معروف مصری و ماسونی است.) که دقیقاً مشابه بنای یادبود ماسونی جرج واشنگتن در آمریکا کوچکتر از آن می باشد. ج) قوانین حاکم بر کتابخانه دادگاه مشابه قوانین ماسون می باشد.

۳) بناهای ماسونی در شهر ایلات (Eilat) در اسرائیل الف) یکی از میادین شهر ایلات اسرائیل که آن نمادهای هرم و چشم جهان بین، پرگار و گونیا و سایر علائم ماسونی دیده می شود.

۴) تلاش برای تخریب مسجد الاقصی و ساخت معبد سلیمان

۵) حمایت همه جانبه کشور ماسونی آمریکا از اسرائیل

* ارتباط سازمان ملل متحد با فراماسونری و شواهد آن

۱) اهدای زمین سازمان ملل متحد از سوی یکی از افراد خانواده ی ماسونی و یهودی الاصل رالفلر به نام جان راکفلر انجام شد.

۲) آرم سازمان ملل متحد

آرم ماسونی سازمان ملل متحد در شکل به ۳۳ قطعه کره زمین و ۱۳ برگ (بدون شاخه) و                 رنگ آبی آرم

۳) معماری داخلی سازمان ملل متحد، مثل ترتیب چیده شدن صندلی ها، شبیه معماری لژهای فراماسونری است.

* ارتباط واتیکان با فراماسونری و شواهد آن

۱) وجود علامت ماسونی Obelisk در میدان مرکزی واتیکان که یک علامت ماسونی است و از مصر باستان اقتباس شده و هیچ ارتباطی با مسیحیت ندارد.

۲) ارتباط بسیار حسنه و اتخاذ مواضع صهیونیستی از سوی تعدادی از پاپ ها از جمله پاپ جدید         (بند یکت شانزدهم)

بیشتر بدانید…

«واتیکان به عنوان پایتخت مسیحیان کاتولیک جهان مطرح بوده است اما واتیکان که در قرون گذشته همواره دشمن اصلی «شوالیه های معبد» و «فراماسونرها» مطرح بوده به نظر می رسد که امروزه تحت سیطره ی فراماسونری قرار گرفته است.

* ارتباط بهائیت با فراماسونری و شواهد آن

نکته: یکی از فرقه های منحرف است که با حمایت دولت های ماسونی و با هدف تخریب دین            مبین اسلام.

۱) مرکز فرقه ی بهائیت و ماکن به اصطلاح زیارتی آن در اسرائیل و به خصوص شهرهای (عکا و حیفا) واقع شده است.

۲) سران بهائیت و کشور ماسونی اسرائیل از ابتدا روابط علنی نزدیکی با یکدیگر داشته اند. به عنوان مثال: جمله ای از (رومیه ماکسول) همسر آمریکائی (شوقی افندی) از رهبران بهائیت که گفته است. سرنوشت و آینده ی اسرائیل و بهائیگری چون حلقه ی یک زنجیر به هم پیوسته است.

۳) گزارش ساواک از محفل بهائیان به تاریخ ۷/۳/۱۳۴۷

نکته: عباس اقدسی (از افراد برجسته بهائیت) گفت: که دولت اسرائیل در جنگ ۴۶ و ۴۷ قهرمان جهان شناخته شد و ما جامعه ی بهائیت فعالیت این قوم عزیز یهود را ستایش می کنیم..

۴) روابط عمومی عباس اقدسی با گروه های ماسونی (سفر آن در سال های ۱۹۱۱ – ۱۹۱۳ به اروپا و آمریکا.

۵) اولا در میان نخبگان فراموسونری ایران، نسبت بالائی که بهائیها وجود دارد افراد همچون علیقلی، نبیل الدوله و از همه مهم تر امیر عباسی هویدا

* فراماسونری طیف (shriner)

یکی از گروه های فراماسونری طیف (shriner) در آمریکا می باشد اعضای گروه ماسونی (shriner) طیف قبل از عضویت در این گروه می بایست در گروه های دیگر ماسونی شرکت کرده و مدارج بالا موسونی را کسب نمایند به طوری که تنها، ماسون های درجه ۳۲ به بالا می توانند وارد طیف (shriner) شوند در همین راستا فراماسونرهای طیف (shriner) همانند اعراب جاهلی عربستان در زمان قبل از بعثت حضرت محمد(ص) بت های همچون لات و غرر و… را مورد تقدیس قرار می دهند.

* نکته اعضای این گروه کلمه ی «الله» را به کار می برند.

۱) یکی از مسایلی که سبب شده است تا مسیحیان مفرقی، به دین اسلام تهمت زنند و اسلام را با فراماسونری مرتبط سازند استفاده ی فراماسون های طیف (shriner) از کلمه ی «الله» در دعاهایشان است.

۲) فرامانسوری های طیف (shriner) علامت ماه و ستاره را نشانه المپاه جاهلی می دانند.

* نکته: همچنین این فراماسونرها فکر می کنند که دولت عثمانی در صدد نشر این افکار جاهلی بوده است.

و در این مورد علامت (ماه و ستاره) باید گفت که این علامت هیچ ارتباطی با دین اسلام ندارد. که منتا انتساب نادرست علامت «ماه و ستاره» به اسلام به زمان دولت عثمانی بر می گردد.

۳) حضور مجسمه ی فرعون در غار صیف

(shriner)

شیطان پرستی

شیطان پرستان گروهی هستند که شیطان را به عنوان قدرتی برتر و بسیار قوی و موثر- حتی به زعم و گمان آنان قدرتی فراتر از خداوند می پرستند در این اندیشه اند که، شیطان به عنوان نماد قدرت فراتر از خداوند می پرستند و حاکمیت بر روی زمین و برترین قدرت دو جهان مورد توجه و پرستش قرار می گیرد. این نوع باور که دنیا را به عنوان دوزخ و جهنم حقیقی می شناسد، معتقد است که شیطان دوزخ را قانونمند می کند.

در نظر شیطان پرستان، غیر از استفاده از شیطان به عنوان قدرت تاریکی و ظلمت، از نیروها و اجنّه و ارواح پلید و شیطانی نیز برای رسیدن به اهداف خود استفاده می شود به عبارت بسیار خلاصه شیطان پرستی یعنی (پرستش قدرت یابد)

* الف) شیطان پرستی کهن

شیطان پرستی کهن به نظر عده ای به قبل از میلاد مسیح بر می گردد اما اصولاً شیطان پرستی کهن را مربوط به قرون وسطا می دانند.

شیطان پرستی قدیمی از لحاظ معنی و از لحاظ اعمال انجام شده، مسلماً با شیطان پرستی کنونی بسیار تفاوت دارد شیطان پرستی قدیمی استفاده از کمک شیطان در کارها زیان آور و کمک به برخی از پادشاهان در جنگ ها بوده است و حتی همسر پادشاه فرانسه در قرن ۱۳ میلادی برای نجات شوهر خود از مرگ مراسم شیطان پرستی قرون وسطایی را انجام داد.

* نکته: شیطان پرستی قدیمی اعتقاد دارد که شیطان وجود دارد و قدرت او عظیم ترین قدرت بر روی جهان است.

* ب) شیطان پرستی حال(جدید)

شیطان پرستی جدید بر خلاف شیطان پرستی قدیمی، اعتقادی به وجود شیطان خارجی ندارد بلکه شیطان را در طبیعت و در وجود هر انسانی می داند و اعتقاد دارد که این باطل هر کسی است که شیطان در آن وجود دارد.

مراسم شیطان پرستی جدید مراسمی است برای دعوت از شیطان باطنی و حس اهریمنی درونی که با اعمال جنسی، آرام و ارضاء می شود آنها جسم پرست هستند و اعتقاد دارند هر آنچه که وجود دارد مدیون آلت تناسلی آدمی است و دیگر این که انسان باید کامل قرض لذت جشمانی و جنسی را در این دنیا ببرد. آنها به زندگی پس از مرگ معتقدند؛ البته به این صورت که، بعد از مرگ روح کسانی که در دنیا لذت جسمانی لازم را نبرده اند، به این دنیا بر می گردد و لذت جنسی خود را کامل کند.

*نکته: در مراسم خود (شیطان پرستی) مخلوطی از اسپرم (آب منی) به همراه ادرار به عنوان آب مقدس بر روی حاضران پاشیده می شود، درست همانند آب مقدس در مراسم عشای ربانی مسیحیت.

شیطان پرستی جدید به خدایی اعتقاد ندارد و شیطان را تنها نوعی نماد می داند. این اندیشه به جهت این که معتقد است انسان به تنهایی می تواند راه درست و غلط را تشخیص دهد، بیش تر به عنوان یک اعتقاد فلسفی شناخته می شود.

در هر حال، این اعتقاد دارای شاخه های متعددی است، که اکثر این شاخه ها دارای این اصول می باشد: شیطان پرستی جدید

۱) خدایی در شیطان پرستی وجود ندارد.

۲) روح و جسم غیر قابل دیدن است و هیچ جنگی بین خیر و شر وجود ندارد.

۳) خودپرستی به این معنا که خدایی جز خود انسان وجود ندارد و هر انسانی به تنهایی یک خداست

۴) اعتقاد به اصالت

۵) وابستگی به راه چپ، در برابر راه راست که راه خدایی است.

۶) ضد مذهب بودن؛ خصوصاً مذاهبی که اعتقاد به زندگی پس از مرگ دارند.

۷) عدم پرستش شیطان، زیرا معتقدند که شیطان جسم نیست و وجود خارجی ندارد.

۸) اعتقاد به استفاده از لذت در حد اعلای آن زیرا تمام خوشی دنیا است و این خوشی خصوصاً لذات جنسی پتانسیل لازم را برای کارهای روزانه آماده می کنند و بر هر شکل آنها را ضروری است.

انواع شیطان پرستی:

نوع اول: شیطان پرستی فلسفی:

در نظر شیطان پرستان فلسفی: محور مرکز بت، عالم هستی، خود انسان است و بزرگ ترین آرزو را رستگاری این نوع از شیطان پرستان، برتری و ترفیع ایشان نسبت به دیگران است.

شیطان پرستی فلسفی عموماً خدایی برای پرستش قائل نیستند و به زندگی غیر مادی بعد از مرگ نیز عقیده ای ندارند.

در نظر شیطان پرستان فلسفی هر شخص خدای خودش است! آن ها با تکیه بر عقاید انسانی وابسته به دنیا، مطالب مربوط به فلسفه ی عقلانی را بیهوده می شمارند و به آن ها به دید ترس از مسائل ماورالطبیعی می نگرند و با همین طرز فکر، یک زندگی غفیم و تنها بر مبناهای به اصطلاح خودشان جهان واقعی را برای خود تشکیل می دهند.

جالب به این است که از همه  مذهب لاوی یک شیطان پرست فلسفی و نجیل و کلیسای شیطان از جمله هستند که خواهد گفته شد.

شیطان پرستی دینی:

شیطان پرستی دینی، اغلب مشابه گرایش های شیطان پرستی فلسفی است؛ اگرچه معمولاً پیش نیازی برای خود قائل می شوند و آن پیش نیاز این است که شیطان پرست باید یک قانون ماوراء الطبیعی را که به وسیله ی شیطان شناخته می شوند قبول داشته باشد.

معمولاً شیطان پرستی دینی، خدایشان را از ادیان قدیمی مصر باستان و بسیاری از الهه های باستان بین النهرینی وبعضاًازالهه های رومی و یونانی اقتباس کرده اند. بقیه شیطان پرستان می گویند: ادعای پرستش خدای اصل رادارندولی بیشترشیطان پرستان میگویند:خدای معبودآنها درواقع قدمتی بسیار طولانی دارد.

نوع سوم: شیطان پرستی گونیک

خطرناکترین گروه شیطان پرست، همین دسته به حساب می آید، تا آن جا که از این گروه به شر پرستان تعبیر می شود. این فرقه از شیطان پرستان به دوران تنتیثی عقاید مذهبی از طرف کلیسا مربوط می شوند.

در هر حال، شیطان پرستی نزدیکی زیادی به جادوگری دارد و دنیای آن پر از افسانه های گوناگون، شیاطین متعدد و افراد مختلف خصوصاً جادوگران و در ارتباط آن هاست.

*نکته: کلیسای کاتولیک و نهاد مستهلک آن، طی حدود ۱۰ قرن فجایع اخلاقی، عقیدتی و سیاسی اجتماعی و اقتصادی را علیه غرب به راه انداخت. پس از اقدام مارتین لوتر و کاین در اعلام خریداری شدن جهنم و اعترافات شدیداللحن دیگر به نظام کلیسای سنتی، جامعه مسیحیان به صورت افسار گسیخته و با جهتی کاملاً غیر دینی رویکردهایی را نسبت فوق اتخاذ کردند.

در واقع می توان گفت که شیطان پرستی یک نوع یا جنسی «سراب فلسفی» است چرا که گفته می شود (او در استفاده از لغات تبحر خاصی داشته شیطان پرستی یک طلسم که ژرفای عقلانی از خدای ساخته توسط بشر است.

*نکته: عالمان مسیحی بر این باورند که نمی توان هرگز از شیطان تبعیت نکرد؛ چون که هیچ کس معصوم نیست (برای مثال، رستگاری با کسب امنیت برای خود هر چند به دیگران ضرر رساند) حتی کسانی از فلسفه خود پرستی تبعیت کرده و تلاش شده است به دست آورند عنوان خوبی فقط برای خودشان شناخته شده است.

*نکته:

در سایت تهران شیطان پرستان به نقل از کتاب شیطان (صفحه۵۲) آمده است.

«شیطان پرستی، روشنایی سپید یک مذهب نمی باشد، بلکه مذهبی بخری، دنیوی و شهوانی است که همه این قاعده توسط شیطان می باشد و همه این ها در تاریکی مطلق یافت می شود. تاریکی مطلق را یکی از رهبران گروه شیطان پرست این گونه توضیح می دهد:

«مراسم تاریکی: تقریباً یک ساعت به طول می انجامد و انجام هرکاری رضایت شیطان در آن مجاز است و مثلاً سکس یکی از کارهایی است که باید در جمع، آن هم به مدرنترین و سخت ترین شکل ممکن صورت گیرد، برخی عقیده دارند کارهای ما وقیحانه و وحشیانه البته وحشتناک است، مانند این که برای مجاز است بعضی از افراد گروه قسمتی از اعضای بدن آنها را جدا و یا مجروح می کنیم. این کارها مورد پسند شیطان است که (در واقع هست) و ما مجبور به پیروی از آن قوانین هستیم»

«در این مراسم، هفته ای یک بار دیک شب خاصی و در هم جمع می شویم و مراسم مذهبی نزدیکی به شیطان را انجام می دهیم و بعد از آن تا صبح به تفریح و رقص می پردازیم.»

«در صفحه های دیگر کتاب شیطان نوشته است که:

«حرف های شیطان، حرف های خداست اما بی تفاوت بدون حاشیه و شیطان زبان صریح خداست فرامین شیطان را بشنوید و به کار گیرید خدا شیطان را به خاطر جسارتش دوست دارد، شما نیز به شیطان به خاطر جسارتش عشق بورزید!

حضرت امیرالمومنین حضرت علی(ع) در خطبه ۱۹۴ نهج البلاغه در معرفی سیمای منافقان فرمودند: منافقان با اظهار یأس می خواهند به مطامع خویش برسند و بازار خود را گرم سازند و کالای خود را بفروشند، سخن می ویند اما به اشتباه و تردید می اندازند، وصف می کنند اما می فریبند در آغاز راه را آسان و سپس تنگناها به بن بست می کشانند آن ها یاران شیطان و زبانه های آتش جهنم می باشند آنان پیروان شیطانند و بدانید که پیروان شیطان زیان کارانند.

قرآن در تعبیر خوب شیطان می فرماید: کسانی که شیطن بر دل آنها سخت احاطه کرده که فکر و ذکر خدا را به کلی از یادشان بر آنان پیروان شیطانند و ای مومنان بدانید که به یقین خوب شیطان از زیانکارانند و حضرت علی(ع) که اشاره به طلعه و زبیر به آنها می فرماید: آگاه باشید که شیطان خوب خود را گردآورد و با فریب های جمعی بی خبر ناآگاه را از پیاده و سواره به خود جلب کرده است.

نکته: کسانی که تحت لوای شیطانند یا زیر پرچم اویند اولاً رهبری او را از نظر اعتقادی پذیرفته اند، ثانیاً از نظر عمل، شیطان را شریک خدا در اطاعت شمرده اند یعنی عملاً پیروان فرمان اویند.

 (تفسیر نمونه/ج۱۱/ص۴۰۰)

بعد از دوستان شیطان، طیفی دیگر هستند که از مرحله دوستی گذشتند به برادری با شیطان رسیده اند که به تعبیر قرآن اسرافگران در این مرحله برادر اویند و در سوره اسراء آیه ۲۷ خداوند می فرماید که «همانا اسرافگران  برادر آن شیطانند» مردمان مسرف پیروان شیطانند و راه آن ها را پیمایند. به کسی که ملازم سفرات می گویند «اخوالسفر» یعنی برادر سفرو و کسی که تابع شیطان است می گویند «اخ الشیطان» یعنی برادران شیطان

۱) ترجمه تفسیر مجمع البیان/ج۱۴/ص۱۲۶

را بطه بین شیطان و انسان

نیروی خیال، بنیاد درویی و برخلاف حق و حقیقت است نیرویی است که از راه شبهه، خلل به حکم عقل وارد می آورد و از نظر ضعف نیروی اندیشه چه بر سئوال طبیعت و فطرت بشری و یا از نظر تفکیک و جدا بودن از حق و حقیقت و انتقاد به آن سبب ازدیاد نیروی وهمی می شود و روشن است نیروی وهمی در کارهای حسی نمی تواند در مقام رویارویی با اندیشه برآید ولی در امور عقلی و عقلانیت هر چه زیاده نظری باشد بیش تر می تواند از راهی استناد کند و حکم خیال  را بهبود بخشد.

تشکیل شیطان پرستی

فراماسونری چیست؟

کلمه ماسون (mason)  یعنی بنّا فراماسون (fareemason) یعنی بنّا آزاد.

در واقع می توان گفت: فراماسونری یک تشکیل منظم جهانی است که بر ارکان دولت های جهان و اکثر وجوه زندگی سیاسی، اعتقادی و فرهنگی جوامع سلطه یافته است.

کسی که عضو فراماسونری است، ماسون یا فراماسون نامیده می شود.

ساختمانی که مرکز فعالیت ماسونها لژ نام دارد.

یکی از بزرگترین اهداف گروهای ماسونی این است که زمینه را برای حکومت فردی از بین ماسون ها با عنوان ضد مسیح (Antichrist=  وجال، یا به تعبیر  بعضی از گروه های ماسونی، فرعون جدید (New pharaon) آماده کنند.

همه افراد فراماسونری متفق رأی هستند که مسئله یک توطئه است که این توطئه از اواخر قرن هجدهم آغاز شده و تا به امروز هم با موفقیت تام ادامه دارد و هدف نهائی آن ایجاد یک حکومت جهانی «شیطانی» است و برای پیاده کردن آن در سراسر عالم به یک مبارزه وسیع و بی امان دست  زده اند.

بیشتر بدانید…!

کتاب «کمیته ۳۰۰ کانون توطئه های جهان» نوشته دکتر (جان کولمن) در این زمینه چنین می گوید: که دلیل موجودیت نظامهای پنهانی مانند سلحشور «اورتیلم» سنت جان و مرادان میزگرد و گروه میلز و سایر اجتماعات مخفی (ماسونی) چه می تواند باشد؟ اینان بخشی از زنجیره ی گسترده فرماندهی سلطه گری جهانی را تشکیل می دهند که از باشگاه رم «سازمان ناتو» موسسه ی سلطنتی امور بین المللی تا سرسلسله ی توطئه گران، یعنی کمیته ی ۳۰۰ امتداد دارد این افراد و گروه ها به این اجتماعات پنهان و اسرارآمیز نیاز دارند. چرا که اعمالشان شیطانی است و بایستی از چشم جهانیان به دور بماند.

«منشأ فرامانسوری (کابالا) و سازمان های مخفی یهودی»

«کابالا»

حضرت ابراهیم(ع) دو پسر  به نام های اسماعیل و اسحاق(ع) داشت که فرزندان حضرت اسماعیل(ع) که آخرین آن خاتم الانبیاء محمد(ص) است. و فرزندان  اسحاق، یعقوب و فرزند یعقوب،         حضرت یوسف(ع) هستش که حسادتی که فرزندان یعقوب(ع) به یوسف کردن باعث شدن و با مشکلاتی که پیش آمد به مصر کشیده شد و به حکومت مصر درآمد و وقتی یعقوب(ع) با فرزندان خود یوسف(ع) را پیدا کرد در زندگی در مصر و قسمت هایی از زمین های مصر را به آنها داد. وقتی یوسف(ع) از میان بنی اسرائیل که نام اسرائیل را که خود حضرت یعقوب(ع) به خود اختصاص داده بود. به عنوان فرزندان بنی اسرائیل یعنی (بنده گان خدا) فرعون که حکومت می کرد با در نظر گرفتن بادوگرهای خود که همان«کابالا» معروف بودند از دست دادن حکومت خود می ترسید آنها را از مصر به بیرون انداخته یا به بردگی گرفت و بنی اسرائیل که معتقد به آن بودند که از میان خودشان کسی     می آید که حکومت را از دست فرعون می گیرد فرعون شروع به کشتن فرزندان بنی اسرائیل کرد و با خواست و اراده خداوند فرزندی به نام موسی در خود دامن فرعون بزرگ شد و وقتی به پیامبری برگزیده شد با جادوگرها و با حکومت فرعون به مبارزه برخواست و با معجزه هایی که از طرف خداوند به حضرت موسی داده می شد با کابالا مبارزه کرده و باعث شکست جادوگری های آنها       می شد و حضرت موسی(ع) با در نظر گرفتن آزار و اذیت بنی اسرائیل و با چند نفر از کابالاها که ظاهراً به موسی(ع) ایمان آورده بود از رود نیل رد شدن و با کارهایی که بنی اسرائیل مرتکب شدن با همان کابالاها خداوند آنها را در صحرا به عنوان چهل سال سرگردان راها ساخته و حضرت موسی شروع به آموزش دادن آنها کرد وقتی حضرت موسی از میان آنها رفت کابالا آن چیزهایی که خودشان یاد گرفته بودند و آنچه از حضرت موسی یاد گرفتن شروع کرده به شایعه پراکنی که موسی اصلاً پیامبر نبوده بلکه یک کابالا بود که به عنوان کابالا بزرگ  یا اعظم شخانه می شد که خود کابالا فراماسونری را تشکیل دادن تا به الان.

کابالا چیست؟

کابالا قباله ی نامی است که یهودیان آن را عرفان یهودی اطلاق می کنند و معنای آن کهن قدیمی    می باشد. بنیان گذاران آن مدعی بودند که این طریقت مکمل تورات است که در بردارنده اسراریست که خداوند به طور شفاهی و خصوصی به حضرت موسی(ع) ابلاغ کرده تا تنها در اختیار «قدم برگزیده» قرار گیرد.

 مفهوم کابالا:

کابالا نامی است که بر قصوف یهودی اطلاق می شود و تلفظ اروپایی کباله غربی است؟ به معنی قدیمی کهن، این واژه به شکل کباله برای ما آشناست، پیروان آیین کابالا یا کابالیست ها این مکتب را دانشی هنری و پنهان خاخام های یهودی می خوانند و برای پیشینه ای کهن قایل اند، برای نمونه مادام پلاواشکی – رهبر فرقه ی تئوسوفی: مدعی است که کابالا در اصل کتابی است رمز گونه که از سوی خداوند به پیامبران آدم و نوح و ابراهیم و موسی نازل شده و حاوی دانشی پنهان قوم بنی اسرائیل بود.  به ادعا  یلاواشکی، نه تنها پیامبران بلکه تمامی شخصیت های مهم فرهنگی و سیاسی و حتی نظامی تاریخ چون افلاطون و ارسطو و اسکندر و غیره دانس را از این کتاب گرفته اند.

مادام یلاواشکی برخی از متفکران غربی چون اسیب نوزا و بیکن و نیوتون را پیروان ایین کابالا می داند. و آقای شهابزی: در این ادعا نه تنها پذیرفتنی نیس، بلکه برای قصوف یهودی به عنوان یک مکتب مستقل فکری، پیشینه  بدی نمی توان یافت.

بسیاری از مفاهیم کابالا شکل عبری مفاهم رایج در فلسفه و عرفان اسلامی است در واقع اندیشه پردازان مکتب کابالا به دلیل  زندگی در فضای فرهنگی اسلامی و آشنایی با زبان عربی، به اقتباس از ستون مفصل عرفان اسلامی دست زدند و باتا ویل های عود به آن روح و صبفه یهودی  دادند. این کاری است که یهودیان در شاخه های متنوع هومخه (حکمت)، کدش (قدس)، نفش (نفس)، نفش مدبرت (نفس مدبره)، نفش سیفلت (نفس عاقله) نفش حی (نفس حیات بخش) روح و… در کابالا اشاره کرد.

مکتب کابالا نیز به دو بخش حکمت نظری و حکمت عملی تقسیم می شود، در قصوف کابالا،  بحث های مفصلی درباره ی خداوند و خلقت وجود دارد که مشابه عرفان اسلامی است به ویژه در تأکید فراوان آن بر مفهوم نور و مراحل تجلی آن، آنچه از زاویه ی تحلیل سیاسی حایز اهمیت است شیطان شناسی و پیام مسیحیان این مکتب است و دقیقاى این مفاهیم است که کابالا را به عنوان  یک ایدئولوژی سیاسی معنادار می کند.

این ادعا که شیطان پرستی به طور صرف یک دین و فلسفه است  در کنار معنای ضد آن تعریف می شود که چه چیزی به عنوان و یا کاری، حماقت و خطاهای مسیر اصلی فلسفه ها و ادیان ضعیف عمل می کند.

بسیاری از شیطان پرستان شیطان را به عنوان یک نیروی سرکش معرفی می کنند و ادعا می نمایند که چنین هویتی بر مبنای قبول کردن این که شیطان موجودی با قدرتی افضل است شکل می گیرد.

بیشتر بدانید…!

«فیبر دالیوت» مورخ یهودی، مصر باستان را خاستگاه کابالا می داند به عقیده وی ریشه های کابالا، سنتی است که بعضی رهبران یهودی در مصر باستان را آموخته و نسل به نسل به صورت شفاهی آن را انتقال داده اند.

در سده های چهاردهم میلادی هسته های فرقه کابالا در جوامع یهودی سراسر جهان به ویژه در بنادر ایتالیا گسترش یافت و از طریق ایتالیا که قلب جهان مسیحیت به شمار می رفت پیش گویی های اسرار آمیز درباره  ظهور قریب الوقوع مسیح(ع)  و استقرار سلطنت جهانی او به مرکزیت بیت المقدس رواج یافت و دربار پاپ و سایر کانون های فکری سیاسی دنیای مسیحیت را به شدت متأثر ساخت. در تمامی این دوران  منجمین (با نفوذ) یهودی یکی پس از دیگری درباره ی ظهور قریب الوقوع مسیح(ع) پیشگویی می کردند. از نیمه قرن پانزدهم میلادی کابالاست ها (افراد عضو فرقه کابالا)  یهودی به تدوین برخی رساله های کابالایی منطبق با زبان و فرهنگ مسیحیان دست زدند، از قرن (۱۶ و ۱۷) میلادی  به بعد فرقه کابالا در تمامی مراکز مهم قاره اروپا گسترده شد. بدینسان مکتب کابالا به نیروی متنفذ در میان مسیحیان بدل شد که بر آرمان های مسیحیای و صلیبی جدید دامن می زد و طلوع قریب الوقوع دولت جهانی اروپاییان را نوید می دادند. به تأثیر از این موج، بسیاری از متفکران اروپایی به این نتیجه رسیدند که باید آرمان ظهور مسیح را با مفاهیم رازآمیز شناخت و تنها منبع معتبر برای این شناخت رساله های یهودی کابالایی است.

*عمل کردهای فراماسونری (کابالا)  برای عقاید جنگ روانی

۱) گوساله پرستی بنی اسرائیل  به دنبال تأخیر حضرت موسی(ع) که برای دریافت پیام الهی به کوه طور رفته بود.

۲) ترویج تدریجی و پنهانی تعالیم مصری در بین بنی اسرائیل پس از درگذشت حضرت موسی(ع)

۳) وفات حضرت سلیمان(ع) و رواج جادوگری توسط کاهنان معبد

۴) ظهور حضرت عیس(ع) و آزار رساندن یهودیان به ایشان

۵) ظهور حضرت محمد(ص) و آزار رساندن یهودیان به ایشان

۶) شروع جنگهای صلیبی و رد و بدل شدن بیت المقدس بین مسلمانان و صلیبیان

۷) پیدایش فرقه ی کابالا و آموزش تعالیم شرک آلود

۸) نفوذ یهودیان و فرقه ی کابالا در اروپا و رواج تدریجی تعالیم کابالا در میان مسیحیت به وسیله ی پیشگویی درباره ی ظهور قریب الوقوع حضرت مسیح(ع)

۹) به دلیل ماهیت شیطانی تعالیم کابالا و مغایرت آن ها با تعالیم کلیسا، واتیکان در صدد مجازات و مقابله با شوالیه ها معبد برآمد و بسیاری از آن ها  را اعدام کرد.

۱۰)  با استقلال آمریکا در سال ۱۷۸۹ میلادی، اولین دولت با ارکان ماسونی شکل گرفت.

۱۱) تأسیس گیری سازمان ملل متحد با آرمانهای ماسونی در سال ۱۹۴۵ میلادی

۱۲) شکل گیری اسرائیل به عنوان آخرین بازوی فراماسونری در سال ۱۹۴۸ میلادی

*عقاید فراماسونری (کابالا)

۱) اعتفاد فراوان  به اومانیسم (انسان محوری)

۲) اعتقاد قوی  به آداب و رسوم مصر باستان که این مطلب کفرآمیز و شرک آمیز بودن عقائی آن ها را نشان می دهد.

۳) بزرگداشت شیطان و نمادهای شیطانی و همچنین الهه های ملل باستان از جمله ایزبس و اسیریبس (خدای مرگ)

۴) اعتقاد فراوان به ماترلیسم (ماده گرایی)

۵) اعتقاد به قدرت برتر در ماسون صاحب درجه ۳۳ (۳۳ مرتبه گروه های ماسونی که دارند به مرتبه قدرت شخصی که به مرتبه ۳۳ می رسد)

۶) اعتقاد راسخ به سلیمان نه به عنوان نبی بلکه به عنوان شاه سلیمان جادوگر و کابالای اعظم که       همان ماسون

۷) اعتقاد به ساخت معبد سلیمان به عنوان پایتخت عقیدتی در بیت المقدس قبل از ظهور ضد مسیح یا فرعون جدید که منجی شیطانی ماسونهایت.

۸) برقراری حکومت جهانی شیطانی به پایتختی معبد سلیمان در اورشلیم (بیت المقدس)

گروه شیطان پرستان

فراماسون ها احیا کننده جادوگری و شیطان پرستی در قاره اروپا  در قرن شانزدهم میلادی می باشند. گسترش سریع جادوگری و شیطان پرستی در اروپا در آن دوران مخصوصاً در بین زنان سبب شد تا در قرن شانزدهم و هفدهم میلادی در اروپا در جنبش پاکسازی جادوگری و شیطان پرستی بیش از شصت هزار نفر از جادوگران که اکثر آنها زن بوده اند اعدام شوند. در اوائل قرن نوزدهم بعضی از اشراف انگلستان به رهبری سرفرانسیس دا شود. گروه شسطان پرستان به نام باشگاه آتش جهنم را در شهر لندن تأسیس نمودند و از اوائل قرن نوزدهم شهر لندن مرکز شیطان پرستان در اروپا گردید. استفاده از مواد مخدر و انجام مراسم مبتذل جنسی، فعالیت اصلی این گروه های شیطان پرست را تشکیل می داد.

در دهه ۱۹۶۰ میلادی شیطان پرستی توسط سرمایه داران یهود مورد حمایت قرار گرفت و چند گروه شیطان پرست در انگلستان و ایالات متحده آمریکا به وجود آمد که معروف ترین آنها تشکیل «کلیسای شیطان» توسط آنتوان اس زاندی لاوی در شهر «سان رفانسیسکو» می باشد.

*نکته: یکی از ویژگی های این گروه اعضای جوان آنهاست که سن بیشتر آنها کمتر از بیست سال          می باشد و دیگری که در انگلستان معروف است مراسم هالووین است که همه ساله در شب ۳۱ اکتبر، کودکان و نوجوانان لباس های ترسناک شیاطین و جادوگران را به تن می کنند و در طول شب مردم را می ترسانند.

*** آنتوان اس زاندرلاوی یکی از رؤسای شیطان پرست

لاوی: موسس و کاهن اعظم کلیسای شیطان، نویسنده کتاب انجیل شیطانی و بنیان گذار شیطان پرستی لاوی، در ۱۱ آوریل ۱۹۳۰ میلادی در شهر تیکالو ایالت «ایلی نویز» متولد شد آنگاه به دبیرستان و دوران دروس مدرسه و در سن ۱۷ سالگی مدرسه را رها کرده و به نوازندگی و بعد در سال ۱۹۵۰ به عنوان عکاس در دایره جنائی پلیس استخدام شد. و در سال ۱۹۵۲ میلادی با «کارول لنسینگ» ازدواج کرد که نتیجه این ازدواج او یک دختر :کلارا لاوی» شد و در سال ۱۹۶۰ میلادی منجر به طلاق شد و با «این هگارتی» که شیفته ان شده بود که هیچ وقت با هم ازدواج نکرده و از آنها دختری  به نام             «زینا لاوی» منجر شد.

لاوی ارائه  سخنرانی های سری خود در شبهای جمعه را که (دایره اسرارآمیز) نامیده بود آغاز کرد که در همین آیین جدید به وی پیشنهاد آیین جدی شد.

در ۳۰ آوریل سال ۱۹۶۶ میلادی در حالی که «لاوی» سر خود را به عنوان رسم آئین جدید تراشیده بود بنیان گذار کلیسای شیطان را اعلام کرده و در سال ۱۹۶۶ میلادی را به عنوان «آنوسیطنس» سال اول عمر شیطان اعلام کرد و خود را کاهن اعلام آن خواند و چندی بعد انتشار کتاب (انجیل شیطانی) در سال ۱۹۶۸ میلادی به تعالیم کلیسای شیطان پرداخت (حرف آن در میان شیطان پرستان این بود که شیطان فرمانروایی زمین است) و بعد (آئین پرستش شیطان را گذاشت و در سال ۱۹۷۲ میلادی آن را انتشار کرد و در سال ۱۹۹۷ میلادی در ماه ۳۱ اکتبر در بیمارستان (سنت ماری) شهر سانفرانسیسکو بر اثر تورم ریه مرد.

نکته: روز مرگ لاوی به عنوان هالووین شناخته شد.

در این بخش از وسایل مخصوص از جمله الف) کدو از نمادهای جشن هالووین ب) ماسک ها و سورتک های شیطانی ج) لباسهای مخصوص جشن هالووین از نماد شیطان د) هم جنس بازی ۵) رقص و خیلی از چیزهای دیگر.

* شیطان پرستی به معنی پرستش شیطان به عنوان قدرتی فوق العاده قوی و بسایر قوی تر و مؤثرتر از خداست. در شیطان پرستی، شیطان به عنوان نماد قدرت و حاکمیت بر روی زمین است. قدرتی که به عنوان برترین قدرت در جهان مورد توجه و پرستش قرار دارد و این دنیایی را که به عنوان دوزخ بر شمرده می شود را قانونمند می کند. معنای شیطان پرستی «پرستش قدرت پلیدی» است.

* آنتوان لاوی در کتاب «انجیل شیطانی» شیطان پرستی را این گونه معرفی می کند.

زندگی در دنیا بر پایه دروغ است و همه باورهای مردم بر پایه ی همین دروغ شکل گرفته است که همه عادت کردند دروغ بگویند لذا اگر حرف راست هم بزنید کسی آن را باور نمی کند.

طبق عقاید شیطان پرستان، مرگ یگانه حقیقی است که راه فراری از آن نیست، لذا از نظر انتخاب نوع مرگ شیطان پرستان به دو دسته بسیار عمده تقسیم می شوند.

دسته اول: کسانی که خود آگاهانه مرگ و ماندن در جهنم را ترجیح می دهند.

دسته دوم: کسانی که منکر مرگ می شوند و به این گمانند که پرستش شیطان کفایت می کند تا آنان را از چنگال مرگ رها یی بخشد و عمری جاودانه نصیب آنان گرداند.

*** عرصه های شیطان پرستان

یکی از مهم ترین ابزارهای شیطان پرستی در جهت تبلیغ عقائد خود موسیقی است.

۱) موسیقی رپ:

Pup، فرهنگی که خصوصاً به جوانان سیاه و اقشار تحتانی در جوامع غرب تعلق دارد و از موسیقی سیاهان در محله های فقیر نشین برانکس نیویورک و تا حدودی هارلم شکل گرفته است.

۲) موسیقی متال:

متالیکا: در سال ۱۹۸۱ یک نوازنده ی درام به نام «لارس الرویچ» با انتشار یک آگهی، فراخوان تشکیل یک گروه هوی متال را اعلام کرد و پس از مدتی موفق به جذب افراد مختلفی شد.

فعالیت این گروه مانند سایر گروه های هوی متال، به صورت غیر قانونی زیرزمینی در ظاهر، اما در باطن با حمایت سازمان جاسوسی ایالات متحده آمریکا (سیا) با شعارهای اجتماعی و اعتراض ادامه و گسترش می یابد.

این گروه چند سال بعد پیشنهادهای بلک متال (Black metal) را نیز ادامه داد و ضمن ارائه آثار مختلف، زمینه را برای شکل گیری گروه های بعد فراهم آورد.

*نکته: متالیکا: در حقیقت صدارزش هایی را ارائه می دهد که شامل «بازگشت به تاریکی» است چون محور اصلی شیطان پرستان است. بی رحمی، تجاوزات، فحاشی، هجوم و…

*نقش موسیقی متال:

نقش حساس گسترش دامنه ی مخاطبان شیطان گرایی است، از سوی دیگر، با گذشت زمان خواننده گان متالیکا همه روزه بیش تر تمایلات شیطانی خود را آشکار می نمایند و بدین سان می توان آن ها را تنها عامل تبلیغ شیطان گرایی معرفی کرد.

*مرلین منسون؛ منجی شیطان پرستی

همان طور که اشاره شد، استفاده از موسیقی و به تجمع آن ماهور خوانندگان جدید به مشابه ی شیاطین نو، ظرفست های جدیدی را در اختیار شیطان پرستان قرار داد.

«برایان هاگ وارنر» نام اصلی فردی است که امروزه به «مرلین منسون» شهرت یافته است وی که اکنون علاوه بر هواداران چندین هزار نفری در نقاط مختلف جهان به عنوان شیطان بزرگ شناخته می شود که مورد پرستش قرار می گیرد او تا کنون توانسته است نقش یک منجی را برای شیطان پرستی ایفا کند، مرلین منسون نیزمانندسایرچهره های شناخته شده ی شیطانیسم چندین مرحله در طول عمرش برای مدت چند ماه یا هفته از نظرها دور شده و سپس با ارائه ی یک کنسرت بزرگ و با چهره جدید و البته مخیف تر از گذشته ظاهر شده وقتی این خواننده شروع می کند به خواند تا مدتی که یک کنسرت جدیدی و با یک غیبت تازه ای که خواهد انجامید آمار قتل و خودکشی در کل جهان به عوج می رسد…

*** نکته: بسیار مهم این است که مسخره کردن مقدسات به خصوص (اسلام و مسیح) یکی از ویژگی هایی که در فرقه شیطان پرستی یا شیطان است.

سبک موسیقی این، برخلاف نظر برخی سبک خاصی نیست و او سبک خویش را از Punk بازهای بزرگ می گیرد. او با استیل خاص خودش طرفداران زیادی کسب کرده که دیده می شود در کنسرت هایش برای او خودکشی می کنند که همین استیل برای او منتقدان زیادی به وجود آورده است.

*** عقاید او که همه آن ها در موزیک های او به نمایش در می آید این است که انسان پست ترین موجود خلق شده است که شیطان از انسان بالاتر است.

«صهیونیسم و دنیای غرب به دنبال سیاست در سینما»

سکولارییم، سعی می کنند تا از طریق سینما و اینترنت، فرقه ی شیطان پرستی را ترویج دهند امروزه هالیوود بزرگ ترین تولید کننده ی فیلم های سینمایی پُر هزینه در اختیار این سیاست قرار گرفته و با به کارگیری معروف ترین هنرپیشگان و با استفاده از پیشرفته ترین وسائل و تکنیک های سینمایی، نقش اول را در تولید فیلم های مروّج شیطان پرستی به عهده دارد.

نکته: فیلیپ برگ- موسس فرقه کابالا- نیز که در هالیوود حکومت می کند در خدمت این سیاست   می باشد، اوّلین فیلم تاریخ که در آن، حریم اخلاق شکسته شد، فیلمی است به نام «ماه آبی» که توسط شخص یهودی به نام «اتوپرینگر» در سال ۱۹۵۲ میلادی کارگردانی شد که برای اولین بار واژه هایی مانند آبستن و باکره را به کار برد.

در این فیلم هایی که هالیوود که هر روز به تعداد بی شماری وارد بازار می شوند و در اختیار افکار پاک بشری قرار می گیرند، به قدری تأثیر گذار و جذاب هستند که به سختی می توان از دام و تأثیرشان گریخت، تصاویری مملو از اوهام و خیالات که مرز بین حقیقت و رؤیا را شکسته اند و مشکل می تواند غیر واقعی بودن آنها را فهمید. افسانه مرلین، سه گانه ی ارباب حلقه ها و هری پاتر، فیلم۳۰۰ و خیلی از چیزهای دیگر برای مثال می توان گفت یکی از مقوله های مطرح شده در فیلم هری پاتر، بحث شیطان و نیروهای شر است جادگری در فیلم هری پاتر یک شخص یا همان هری پاتر یک پارچه که بر سر خود بسته است و آن راحتی بازی کند که شیطان در وسط آن پارچه قرار گرفته نماد خراب بودن بزرگان شیعه و یعنی اسلام است.

دلایل استفاده از موسیقی و فیلم (سینما)

الف) جازبه های مجازی و خیالی و توجه بیشتر بیننده و شنونده؛ مانند ایجاد فضا برای روابط آزاد دختران و پسران

ب) ارزان و قابل دسترس بود به آنها با توجه به ارتقای تجهیزات فنی تکثیر و توزیع

ج) حساسیت زادی از طریق نفوذ به خانواده ها، شرکت ها، اتومبیل شخصی، رایانه های شخصی و بالاخره گوشی های تلفن همراه.

نگارنده :امیر آدمی

الم اعهد الیکم یبنی ءادم أن لا تعبدوا الشیطان لکم عدوّ مبین

ای فرزندان آدم، آیا با شما عهد نبستم که شیطان را نپرستید زیرا روشن است که او دشمن آشکار شماست…

ولقد أضلّ منکم جبلّا کثیرا أفلم تکونوا تعقلون

و بسیاری از شما را به گمراهی کشید، آیا هنوز هم فکر نمی کنید…

(سوره ی یس/آیه ۶۰ و ۶۲)

وجدتها و قومها یسجدون للشمس من دون الله و زیّن لهم الشیطن اعملهم فصدّهم   عن السبیل.

دیدم که خود و مردمش به جای خدای یکتا آفتاب را سجده می کنند و شیطان اعمالشان را در نظرشان بیاراسته است و از راه خدا منحرفشان کرده است، چنان که روی هدایت نخواهند دید.

(سوره نمل/آیه ۲۴)

«… و انّ الشیطین لیوحون الی اولیایهم لِیُجدلوکم و اِن أطلتوهم اِنّ کم لمشرِکون

و شیطان به دوستان خود القا می کنند که با شما مجادله کنند اگر از ایشان پیروی کنید از مشرکانید

(سوره انعام/آیه۱۲۱)

انّ الشیطن لکم عدوّ فاتخذوه عدوّا اِنّ ما یدعو جزَبه ولیکونو من اصحب

شیطان دشمن شماست او را دشمن گیرید او فرمانبران خویش را فرا می خواند تا همه از دوزخیان باشند.

(سوره فاطر/آیه۶)

مقدمه:

راهی برای اثبات وجود خدا، راهی است بسیار ساده و روشن که انسان با نهاد خدادادی خود آن را    می پیماید و هیچگونه پیچ و خم ندارد، ولی بیشتر مردم به واسطه اشتغال مداوم که با مادیات دارند و استفرافی که در لذایذ محسوسه پیدا کرده اند رجوع به نهاد خدادادی و فطرت ساده و بی آلایشی برایشان بسیار سخت و سنگین می باشد.

درک و شعور انسان که با پیدایش او توأم است در نخستین گامی که بر می دارد هستی خدای جهان و جهانیان را بر وی روشن می سازد؛ زیرا به رغم آنان که در هستی خود و در همه چیز اشهار شک و تردید می کنند و جهان هستی را خیال و پنداری نامند، ما می دانیم یک فرد انسان در آغاز پیدایش خود که با درک و شعور توأم است خود و جهان را می یابد؛ یعنی شک ندارد که خدا هست و چیزهای دیگری جز خدا هست و تا انسان است این درک و علم در او هست و هیچگونه تردید بر نمی دارد و تغییر نمی پذیرد.

قرآن کریم خداشناسی را از راه های مختلف به عامه مردم تعلیم می دهد و بیشتر از همه افکارشان را به آفرینش جهان و نظامی که در جهان حکومت می کند معطوف می دارد به مطالعه آفاق و انفس دعوت می نماید؛ زیرا انسان در زندگی چند روزه خود هر راهی را پیش می گیرد و در هر حالی که مستفرق شود از جهان آفرینش و نظامی که در ان حکومت می کند بیرون نخواهد بود و شعور و ادراک وی از تماشای صحنه شگفت آور آسمان و زمین چشم نخواهد پوشید.

در کتاب خدا (قرآن کریم) به این برهان اشاره می کند که:

«قالت رسلم أفی الله شکّ فاطر السموات و الارض»

آیا می شود در خدا شک کرد خدایی که آسمان ها و زمین را به وجود آورده، عدم را شکافته و   آسمان ها و زمین را پایدار ساخته است. (سوره ابراهیم، آیه۱۰)

ادیان

درباره کیفیت پیدایش ادیان مختلف آنچه براساس از مدارک اسلامی بدست می آید باید گفت: تاریخ پیدایش دین، همزمان با پیدایش انسان است و اولین انسان (حضرت آدم(ع)) پیامبر خدا و منادی توحید و یگانه پرستی بوده و ادیان شرک آمیز همگی در اثر تحریفات و اعمال سلیقه و اغراض فردی و گروهی پدیده آمده است.

از جمله تحریفهایی که در بعضی از ادیان آسمانی برای جلب جبّاران و ستمگران گرفته این است که دایره دین را محدود به رابطه انسان به خدا و احکام دین را منحصر به مراسم مذهبی خاص قلمداد کرده اند و مخصوصاً سیاست و تدبیر امور جامعه را قلمرو دین، معرفی نموده اند در صورتی که هر دین آسمانی، عهده دار بیان همه مطالبی است که مورد نیاز افراد جامعه برای رسیدن به سعادت دنیوی و اخرویشان می باشد و عقل انسانهای عادی بر شناختن آنها کافی نیست.

«دین» در آیات قرآن کریم:

که «دین» به شکل های مختلف؛ ۱۰۱ بار در ۸۷ و ۴۰ سوره قرآن کریم آمده است که غالباً به معنای «اطاعت« شریعت، حکم، قانون، اسلام، قیامت است.

آقای زمخشری دین را به معنی «جزا» پاداش «روز قیامت» «سیاست» «رأی» «سیرت» «عادت» «حساب» «قهر» «غلبه» «قضا» «حکم» «طاعت» «تسلیم» توحید و تصدیق به قلب و انفیاد به جوارح و پای بندی به اصول وحی نامیده است؛ مکتبه التجاریه الکبری ۱۳۷۳ ق ج ۱ ص ۵۵۲

«قرآن کریم سوره آل عمران آیه ۸۵ خداوند می فرماید که:»

«و من یبتغ غیرالاسلام دینا فلن یفجل منه و هو فی الاخره من الخسرین»

(وهرکس جزاسلام،دین دیگری جویدهرگز از وی پذیرفته نشود و وی در آخرت از زیان کاران است.)

و در سوره اعراف آیه ۵۱ خداوند می فرماید که:

الذین اتخذ و دینهم لهوا و لعبا و غرّتهم الحیوه الدنیا فالیوم نفسهِم کما نسولِقاءیوم مهم هذا و ما کانوا بایتنایجحدون

همانا که دین خود را سرگرمی و بازی پنداشتند و زندگی دنیا مغرورشان کرد. پس همان گونه که آنان دیدار امروز خود را از یاد بروند و آیات ما را انکار می کردند ما هم امروز آنان را از یاد می بریم.

دین از نظر مسسیحیان و یهودیان

ژاک بوسوئه: روحانی متحهور کلیسای کاتولیک در قرن ۱۷ میلادی

«بوسوئه» (BOSSUE) (1704-1627) میلادی می گوید که اعتقاد عام دینی و لود فاسد هم شده باشد برای تأسیس اول ثابتی که از تزلزل در امان باشد کافی است. اهل دین بر این عقیده اند که هیئت درست اجتماعی و انتظام سیاسی بودن اتمام و کامل نمی شوند در این ادعای خود به تاریخ ملت ها استناد می کنند و به درستی نشان می دهند که در همه جا اساس متین برای تشکیل اول و اعم، این بوده است و بدین ترتیب ادیان را به سه قم تقسیم می کنند که عبارتند از:

۱) دین یهود که طرفداران آن در تمام گوشه های دنیا پراکنده شده اند که از جمله آنها فراماسونری

۲) دین مسیحی که اکثریت طرفداران آن در اروپاست.

۳) دین اسلام که اکثر طرفداران ان در شرق بوده.

امیل دورکم (۱۹۱۷-۱۸۵۸) از نظر امیل جامعه شناس فرانسوی «دین عبارت است از نظامی واحد و به هم پیوسته از عقاید و اعمال منتسب به امور مقدس، یعنی اموری که مجاز و ممنوع می سازند. این عقاید و اعمال هنگامی که در یک هیأت معنوی واحد به هم می پیوندند، تشکیلات دینی نامیده می شوند، از کتاب کیان ص ۲۲

هربرت اسپنسر (فیلسوف مشهور انگلیس «ذات دین، ایمان به این است که همه چیزها تجلیات قدرتی هستند که فراتر از حد معرفت ماست.

فیلسوف و دین شناس آلمانی «شلایر مافر»

«دین، عبارت است از احساس وابستگی مطلق به چیزی دیگر»

ماتیو آرنولد شاعر انگلیسی ارابه داده است! «دین همانند اخلاق است که احساس و عاطفه به آن، تعالی، گرما و روشنی بخشیده است.

دین از نظر علمای انقلابی

«دین» از نظر علامه سید محمد طباطبایی در تفسیر المیزان ص۱۸۷ ج۲

«دین آن روش مخصوص است در زندگی که صلاح دنیا را به طوری که موافق کمال اخروی و حیات دایمی حقیقی باشد تأمین می کند، پس در شریعت باید قوانین وجود داشته باشد که روش زندگانی را به اندازه احتیاج روشن سازد.

«محمد تقی مصباح یزدی» در کتاب آموزش عقاید:

«دین اصطلاحات به معنای اعتقاد به آفریننده ای برای جهان و انسان و دستورات عملی متناسب با این عقاید است.

دین در جهان هستی به چه صورت بوده هست!

۱) جماد پرستی:

از همان آغاز: یعنی هنگامی که آدمی در غارها به سر می برد و همه وسایل زندگی خود را از سنگ  می ساخت بزرگترین و سودمندترین چیزی که به نظرش می رسید کوه بود و چون در دل کوه جای داشت آن را مادر آفرینش و خدای خود نامید و به ستایش پرداخت.

اگر انسان روزی هنگام خروج از غار با انسان دیگری رو به رو می شود که برای کشتنش سنگی به سو او پرتاب می کرد و آن سنگ جلوی غار به سنگ دیگری بر می خورد و انسان آن سنگ جلو غار را نجات دهنده خود می شمرد و هر روز قدری از غذای خود را به رسم هدیه، نثار آن سنگ نجات دهنده می کرد و آن سنگ را می ستود.

نکته: (که البته هنوز هم انسان دست از سنگ پرستی برنداشته و چه جان ما و مال ما که هر روز نثار سنگهای رنگینی به نام جواهرات می شود!)

۲) گیاه پرستی:

پس از آن، انسان هر درخت و گیاهی را که در محیط خود یافت و از آن روزی خود را به دست       می آورد آن درخت یا گیاه را به دیده احترام نگریست و برایش گرامی و مقدس می شد.

۳) جانور پرستی:

سپس هر حیوانی که بهتر و بیشتر به آدمی خدمت می کرد واو از گوشت و پوست و پشم و ستیرش بهره می گرفت،آن حیوان را مقدس شمرده وآن را توئم خود وقبیله خویش قرار می داد. مثل گوساله پرستی

۴) قهرمان پرستی:

آنگاه نوبت به ژرستش قهرمانان رسید، یعنی کسانی که بهتر و بیشتر وسیله پیروزی قوم را در برابر حمله دشمن یا رویارویی با بلاها فراهم می ساختند. چنین کسانی گاه پس از مرگ هم مورد ستایش قرار     می گرفتند و به مرتبه خدایی می رسیدند مثل (فرعون و نمرود)

۵) چند خدایی یا شرک

هنگامی که انسان به پژوهش درباره طبیعت پرداخت، برای هر یک از پدیده های زمینی یا آسمانی آفریننده و گرداننده ای تصور کرد و به این ترتیب قایل به شرک شد.

۶) تثلیث:

بعد قرن ها گذشت تا انسان همه آن خدایان را به سه خدای «آفریننده» «نگهدارنده» «میراننده» کاهش دادند. به عنوان مثال هندوییسم به سه خدا می گویند: برهما، ویشنو و شیوا به این ترتیب انسان سه گانه پرست شد.

۷) ثنویت:

بعد نوبت به دو خدایی رسید، خدای آفریننده همه چیزهای نیک و خدای آفریننده بدی ها مثل قوم قریش قبل از بعثت

۸) توحید یا یکتاپرستی:

آخرین مرحله یا سیر و تحولی که برای دین در تاریخ ادیان به چشم می خورد، مرحله اعتقاد به خدای واحد است که توسط پیامبر اسلام (حضرت محمد مصطفی(ص) به بشریت عرضه شد.

توجه: که مختصری از ادیان گذشته بوده است.

ادیان زنده جهان:

۱) هندوییسم (Hinduism)

هندوییسم را از تمام ادیان جهان کهن تر دانسته و که    امروزه مورد پرستش از فرقه ها گرفته شده است.

۲) بودیسم (Bodhism)

دین بودایی همانند دین(جین) یکی از شاخه های هندوییسم است.

۳) جین یا جینیم (gainim)

۴) دین زرتشت:

دین زرتشت یکی از کهن ترین ادیان جهان تلقی می شود که حدود ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح قید شده است و تأثیر بسیاری در ادیان بعد از خود داشته است از جمله آتش پرستی.

۵) دین یهود:

که توسط حضرت موسی به قوم بنی اسرائیل عرضه شد که سه ستون اصلی دارد که عبارتند از:

۱) یهوه (خدا)    ۲) میثاق (   )     ۳) تورات (قانون) که یمود فرقه فراماسونری را به وجود آورده است.

۶) دین مسیحیت:

که توسط حضرت عیسی به قوم بنی اسرائیل که جمعیت قابل توجهی از مردم جهان به خصوص غرب از این دین همایت می کنند.

۷) دین اسلام:

که توسط حضرت محمد مصطفی(ص) به مردم جهان عرضه شد.

«این مطلب مقدمه بود برای شیطان و شیطان پرستی»

 شیطان:

شیطان که راه برای خدا فروشی بازتر از تصور خویش دید و جهل و نادانی بنی آدم را وسیله خوبی برای بهره برداری خویش یافت، پیش خود گفت: این بنی آدم که به راحتی سر تعظیم در برابر خدایانی هم چون سنگ، چوب، خورشید، ماه، ستارگان، گوساله و آلت تناسلی فرود می آورند چگونه می شود که خدایی مرا نپذیرند!!

عده ای از انسان ها به پرستش شیطان که دشمن بارز و آشکار خدا و انسان است روی آوردند و مکتبی را راه انداختند و اعلان جنگ با خداوند یکتا نمودند. اگر خدا منبع روشنایی و خیر است، تمام تاریکی ها و شرور در خانه ی دشمن خدا یعنی شیطان جمع گردیده اگر خداوند انسان ها را دعوت به رسیدن به عزّت آرامش می کند شیطان انسان ها را دعوت به ذلّت و سرکشی می نماید.

سخن به مطلب تنفیق:

شعر:

اول آن کس کاین قیاسک ها نمود                          پیش انوار خدا ابلیس بود

گفت نار از خاک بی شک بهتر است                      من ز نار و او از خاک اکدر است

پس قیاس فر بی اصلش کنیم                                   او ز ظلمت ما زنور شنیم

آیه: قال یا بلیس ما منهک أن تسجدَ لما خلقت بیدی أستکبرت أم کنت من العالمین(۷۵) قا انا خیرمنه خلقنی من نار و خلقنه و من طین(۷۶) قال قا فرج منها فانّک رجیم(۷۷) و انّ علیک هنتی الی یوم الدین(۷۸)

خدا فرمود ای ابلیس مانع تو از سجده کردن به آن چه من با قدرت خود آفریدم چه بود؟ آیا تکبر ورزیدی یا تو از موجودات با عظمت بودی؟ گفت: مرا از آتش و آدم را از گِل آفریده ای. خداوند فرمود از این نظان عالی بیرون شو تو مطرودی تا روز رستاخیز لعنت من بر تو باد. (سوره(ص) ۷۵-۷۸

فاذا نفغ فی الصّور فلا أنساب بینهم یومَئذِ و لا یتساءَلون (مومنین/آیه۱۱)

هنگامی که درصوردمیده شود،هیچ گونه نسبی درآن روزمطرح نیست وآنان از نسب سؤال نخواهد شد.

و ما منّا الّا مقام معلوم(۱۶۴) و انّا لنحن الصافّون(۱۶۵) و انّا لنحن المسبحون

کسی که از ما نیست مگر این که مقام معینی دارد ما در پرستش خداوند صف کشیده گانیم. ما هستیم که خدا را تسبیح می کنیم. سوره صافات/آیه ۱۶۴-۱۶۶

بس قیاس فرع بر اصلش کنیم                       ارز ظلمت ما ز نور روشنیم

نباید اصل و آغاز وجود یک موجود را منفور کنیم بلکه بایستی در راه تکامل به کجا می رسد.

آقای علامه جعفری می فرماید که:

آن چه در این مورد اهمیّت دارد این است که باید بدانیم که جریان تکامل موجودات تمام ارزش خود را از کاری که در استوار حرکت انجام می دهد دریافت می کند.

اگر یک دانه گندم بتواند آگاهی داشته باشد و بگوید: من که دانه گندم به طور مطلق موجود با ارزش هستم من می توانم با افزایش طبیعی زمین پهناوری را پر از محصول گندم کنم، این گفتار گندم به نظر به اصل با ارزشی که دارد نمی تواند ملاک تمام موجودیت او در امتداد حرکتش بوده باشد زیرا اگر گندم کاشته شود ولی به موانع طبیعی برخورد کند مثلاً آب به او نرسد یا خاک دارای مواد سمی بوده باشد نمی تواند به جریان روییدن ادامه داده و سنبل های بی شماری را به وجود بیاورد پس فرض کنیم که آتشی که «اصل شیطان بود» با ارزش تر از خاک باشد که اصل آدم بوده است ولی پاکی این گوهر هیچ گونه دلیل بر عظمت موجود شیطانی در راه تکامل نمی شود، زیرا، آتش را که عظمت تر از خاک می داند بایستی این را هم بداند که تمام ارزش ها رو اقضیات در دست و قدرت نداده و وصول به عظمت و ارزش را خداوند در تمام حرکت به نهایت موجودیت مقرر فرموده است.

از همین اصل یک نتیجه بسیار اجتماعی و اخلاقی که می توان گرفت که می گوید: انسان تحرک در جاده تکامل نبایستی بنشیند و با خود بگوید: چون فرزند فلان شخصیت هستم و نسب من خیلی اصل دارد پس من می توانم به دیگران برتری داشته باشم.

نکته: متأسفانه با تمام پیش رفت هایی که به جهان بشریت نصیب شده است هنوز نسب پرستی با شدیدترین وجه در جوامع زیادی حکم فرما است.

دریقا که فرد انسانی با توجه به این که تنها کار و تکیه بکار مقدس است و همین کار است که گوهر گران بهای بشری را در حرکت به سوی ابدیت بارور خواهد ساخت، با این حال تکیه به امور خرافی و واهی کرده می گویند:

دیگران بکوشند و من دارای فضیلت باشم زیرا که: نیکان من چنین و چنان بوده اند.

پرستش نسب و اصل نه تنها کسی را که نه نیاکان خود می بالد از شخصیت ساقط کرده و عضو فلج اجتماع می کند، بلکه بت پرستی را به شکل یک سنت اصیل درآورده و این اصل را که تنها ارزش انسانی با       و تقوی به باد فنا می دهد.

لیک با خورشید و کعبه پیش رو                   این قیاس و این تحری را مجو

قیاسات و کاوش های عقلانی به وجود مشاهدات عینی می موده گمراه کننده است.

اگر این مسئوله برای فرزندان آدم حل و فصل گردد که نهایت همه شناسایی ها و عالی ترین آن ها عبارت از دیدن و لمس کردن است دشوارترین مسئله کردان گیر تواریخ بشری گشته است از کابوس فلسفه ها رخت بر می بندد که برای توضیح این مسئله می گوئیم که:

آن نزاع قدیمی همان فلاسفه و متفکرین در ارزیابی عقل و حس یک مشاجره و کاملاً بی ثمر است که نمی تواند در قلمرو شناسایی ها دردی را دوا کند.

ما بایستی این حقیقت را بپذیریم که احساس مستقیم اشیاء است که می تواند حقیقت دانش را در ما ایجاد کند، اگر به جهت بازیگری حواس مجبوریم همواره از کله نسبیت بهره برداری کنیم، زیرا شناسایی یک حقیقت به طونسی خیلی کامل تر و قاطعانه تر از شناسایی عقلانی تجربه یدی است که در عین حال نمی تواند خود را بازیگری حواس نجات بدهد در انواعی از اختلاطها و اشتباهات را هم در درون پهناور و عمیق انسان بر بازیگری حواس اضافه می کنند. پس از روشن شدن این اصل می گوییم تماس ما با اشیاء به وسیله حواسی نه از آن جهت شایسته تر و قاطعانه تر است که ما می توانیم به جهان هستی مشرف شده اطلاع کامل بدست بیاوریم، بلکه از این جهت است که دیدن یا لمس کردن یا چشیدن در حقیقت آنچه را که در شرایط معین در اختیار ما قرار گرفته است به ما قابل درک می سازد.

پس درک مستقیم طبیعی تر و اطمینان بخشی تر از بازی گرهای عقل نظری است که همواره انسان ها را به خود مشخول می دارد و اغلب جز ورزش ذهنی نتیجه ای نصیب آدمیان نمی سازد. اگر چند قرن به عقب برگردیم این مسئله را در قرن وسطی کاملاً خواهیم دید که افکار بسیار بزرگی در آن دوره ها به جهت کم کردن راه شناسایی اصیل علم و تمدن نوع بشری را قرن ها به عقب انداخته با دل خوشی به بازی الفاظ زیبا و لغات فریبای فلسفی تجریدی حتی گاهی هم در راه اعتلای بشری از راه شناسایی بر نداشته اند.

خلاصه مطلب:

دفاع فلسفی از شناسایی حسی تنها برای این است که آدم درک کننده را به طور مستقیم با اشیاء در تماس می گذارد، البته مقصود از مستقیم این نیست که       برای انسان، همه جانبه مطرح می شود بلکه مقصود این است که آن چه را که بشر برای شناسایی در اختیار دارد به عنوان وسیله منحصر و نزدیک به واقع مورد بهره برداری قرار می دهد. در صورتی که شناسایی های عقلانی و قیاسات فنی از درک ما را بی نصیب می کند.

بر بدی ها بدان رحمت کنید                    بر منی و خویش بینی کم نشید

مبادا به خودپرستی تکیه کرده و اشخاصی را که بد شده اند یا بدنما، هستند ملامت کنید، بلکه به آن ها رحم داشته باشید.

انسان بر بدن خود گوشت و پوست و رگ و استخوان و خونی دارد و بایستی به آن ها هم بپردازد. بدن مادی شما مطابق طبیعت خود احتیاج به رسیدگی دارد. به لذایذ و خوشی های آن در حدودی که شخصیت شما را نیست و نابود نکند بپردازید، اما متوجه باشید که همه موجودیت شما آن نیست که تن پروری کنید.

هر چه که طبیعت حیوانی شما تقاضا کرد اطاعت کنید و بدانید که اگر تنها به طبیعت حیوانی خود پرداختید بدون تردید شما را از خود بیگانه شده، رو به سقوط خواهید رفت.

اما این مطلب را هم بیاد داشته باشید که هر سقوطی نابودی حقیقی نیست، بلکه به قول ویکتور هوگو یا یک آگاهی مختصر خواهید دید که با سقوط بزانو به سجده نزدیک شده اید، از این رو هرگز مصیبت شما را دچار نا امیدی نباید بسازد، به همین دلیل عصیان و زشتی دیگران را هم سقوط نهایی تلقی نکنید، زیرا چه بسا که آن سقوط بزانو آن ها به سجده خواهد کشانید.

اگر درست تحلیل کنیم خواهیم دید که ممکن است باعث سقوط او خود ما بوده ایم و به قول ابوالمتامیه:

لن یصلح الناس وانت فاسد                   هیهات ما ابهدماتکابد

(چون تو در فساد غوطه وری هرگز مردم اصلاح نخواهند شد، اگر چنین گمان کنی که با این که تو در فساد غوطه وری مردم دیگر اصلاح شوند، یک کوشش کاملاً ممکن است اگر بدی آن بیهوده و دور از مقصدی را در پیش گرفته ای ممکن است اگر بدی آن فرد را مورد دقت قرار بدی، بر تو روشن شود که علل اجباری و اضطراری در کار بوده و او ما اختیار خویش به تباهی سقوط نکرده است.

چنان که احتمال می رود که تو تنها صورتی را می بینی، آن فرد با توجه واقعیات بیشتر مرتکب فعل بد نما شده است.

اگر فرض کنیم که واقعاً شخصی کار زشتی انجام داده است آیا به مجرد دیدن کار زشت بایستی آن فرار از انسانیت ساقط کنیم؟ یا بگوییم که: این شخص هم مانند ما در حال صعود به قله مرتفع تکامل است و او که سزاوار داشتن نیرو برای صعود به قله انسانیت بوده است زیرا خداوند او را آفریده پس سزاوار این است که من در این صعود او را که در این راه و دشوار فلج بهبودی به خشم و از بار سنگین او بردارم تا بار خودم نیز سبک شود.

** تفسیر ابیات **

اولین شخص که از این قیاسات سست و بی پایه نمود شیطان بود که در مقابل خداوند اظهار فضل کرده و گفت: اکنون که ما در اصل با یکدیگر مختلف هستیم و من به آدم برتری دارم پس حالت فعل را که به منزله فرع آن دو اصل است به همان اصل مقایسه می کنیم در نتیجه من نبایستی به آدم سجده کنم مگر خاک ظلت و آتش نور نیست! خداوند می فرماید: آن چه که باعث کمال یک موجود است آن نیست که اصل او به کجا منتهی می شود. بلکه موجودیت فعلی را بایستی منظور کرد که چگونه تحصیل شده و در این موجودیت چه می خواهی؟ و چه می کند؟ تو گمان می کنی که مسئله فضیلت و کمال از متوله میراث های این جهان فانی است که بایستی با محاسبه نسب تقسیم شود؟ فضیلت و تقوی میراث پیامبران الهی است که وارثین آن، را دردان با تقوا می باشند.

اگر درک کنی که پسر ابوجمل با داشتن چنان نسب ثپه کار و فرومایه به چه مقامی از اسلام و تقوا رسید اگر درک کنی که فرزند نوح از گمراهان تاریخ است آن موقع مسئله نسب را مطرح          نخواهی کرد.

همین انسان که از خاک تولیده شده است به جهت کردار نیک که با تحریک عقل و وجدان انجام    می دهد با این که اصلش از خاک تیره است مانند ماه تابان روشن می شود ولی تو ای رو سیاه با این که از آتش به وجود آمده ای در ظلیات خود پرستی غوطه ور شده ای.

انسان آگاه قیاسات و کاوش های عقل نظری را تنها هنگامی که حوادث و رویدادها از حیط حواس او بر کنار شده است به کار می بندد، اما در آن حال که آفتاب را می بیند و در آن هنگام که در رو به روی کعبه قرار گرفته است، چه نیازی به قیاس و کاوش های عقل معمولی نظری خواهد داشت؟ با قیاسات بی مستند کعبه قابل مشاهده را نادیده می انگارد مانند این که از مرغ حق بانگی بشنوی و همان بانگ ظاهرش را یاد گرفته برای خود مبنای قیاسات قراردادی، آن گاه حالات زودگذر را مانند پدیده های ذاتی برای انسان یا جهان گمان کنی «اولیاالله» برای خود اصطلاحات مخصوصی دارند و بی خبران را اطلاعی از آن ها نیست. مانند آن کسی که تنها از صدا به گمان خود منطق الطیر آموخته است، صدها قیاسات و گمان های بی پایه را برای خویشتن می اندازد، هم چنان که آن بیمار چه جور از عیادت کننده خویش رنجید بود تو هزران دل ما را با پندارهای مستانه هود خسته و رنجور مکن

مبادا شما هم با یک گمان یا یک صوت خود را از مقاسات اعلای روحانیت ساقط کنید. گیرم که شما مانند دو فرشته هاروت و ماروت هستید در عالی ترین جهان، جهان ملکوتی صف کشیده و در تسیح و تحلیل خداوندی زندگی می کنید باز آگاه باشد و با پرستش خویشتن از خود بیگانه نشوید.

آن دو فرشته می گفتند خداوند اتمام فرمان ها از آن توست اگر کسی را امان ندهی از کجا امان خواهد یافت. این مطالب را می گفتند و دل های آنان در درونشان می تپید و می گفتند: ما هرگز بدکار       نمی شویم و بندگان نیکوی خداوند هستیم آنان در دل خود به فرزندان خاکی این زمین می گفتند ای زائیده شدگان عناصر شما از قدسی و پاکیزگی عالم روحانی که ما جز آن هستیم بی خبرید این ماییم که بر تارک این گردون بسیار بلند پرده ای می زنیم و بر می گردیم و در زمین که جایگاه شما است سرا پرده های دیگری نصب می کنیم.

آن دو فرشته با یک دیگر می گفتند: بر ما یا کی نیست، زیرا سرشت و خمیره ما مانند این زادگان عناصر از آب و خاک نیست.

این ماییم عدالت می ورزیم و عبادت حق تعالی را به جا می آوریم و باز شبانگاه به سوی ملکوت خداوندی پرواز می کنیم. این است که ما اعجوبه (شگفت انگیزترین موجودات زمان) هستیم.

نکته: این دو فرشته در میان زمین و آسمان می گردند از روی بی توجهی بود و نمی دانستند که این آسمان رفتن غیر از آسمان رفتن انسانهای زمینی است.

کوشیدن و از زین بلند شدن و به آسمان رسیدن تفاوت زیادی با آن آسمان رفتن دارد که اختیاری و کوششی را نیازمند نمی باشد.

مثنوی معنوی

تفسیر علامه محمد تقی جعفری

جلد۲ ص ۵۷۶ الی ۵۸۵

در قرآن گاه که شیطان مترادف با ابلیس آمده است (بقره/۳۶ و اعراف/۲۰ و طه/۱۲۰) و ابلیس نام خاص است برای موجودی که از فرمان خدا سرپیچی نمود و از درگاه ربوبی رانده شد و نیز اسم       هام ات برای شیاطین

ابلیس (شیطان) موجودی است از آفریده های پروردگار که مانند انسان دارای اراده و شعور بشر را دعوت به شر نموده و به سوی گناهان سوق می دهد این موجود قبل از این که انسانی به وجود آید با ملائکه می زیسته و هیچ امتیازی از آنان نداشته پس از این که آدم(ع) پا به عرصه وجود گذاشت وی از صف فرشتگان خارج شده بر خلاف آنان در راه شر و فساد افتاد و سرانجام کارش به این جا رسید که تمامی انحرافها و شقاوت ها و گمراهی ها و با مللی که در بشر به وقوع می پیوندد کمال و مقام قروب پروردگار راه یافته و می یابد هدایتش به یک حساب هستند به آن ماست. تفسیر المیزان/ج۸ ص ۵۸

نکته: ابلیس چند بار در قرآن به کلمه ابلیس یاده بار و نُه بار به آفرینش آدم است.

 در سوره های (بقره/۳۴) و (حجرا/۳و۳۲) و (اعصرا/۹۱) (کهف/۵۰)  (طه/۱۱۶) (ص۷۴ و ۷۵) که دو مورد به غیر از آفرینش آدم ندارد شعراء/۹۵ و سباء/۲۰

(دایره المعارف بزرگ اسلامی/ص۵۹۲)

در قرآن مجید در ۶۹ مورد کلمه شیطان با لفظ مفرد و ۱۸ مورد شیاطین با لفظ جمع آمده است.

ترجمه و تفسیر نهج البلاغه (مرحوم محمدتقی جعفری (ج۲۴/ص۸۸)

نگارنده : امیرآدمی

از مسائل بسیار مهم و بنیادی در مسئله زمینه سازی برای ظهور امام عصر (عج)البته با نگاهی سازنده به مهدویت و نه دیدگاهی مخرب و رکود گرا بلکه عقب برنده ، مسئله زمینه سازی صحیح برای تحقق امر ظهور است یعنی اماده کردن اشخاص و افراد جامعه برای پذیرش رهبری مانند مهدی (عج) که انسان کامل است. یعنی شخصی است که نه فریب می دهد و نه فریب می خورد. مطهری (ره)با آگاهی بخشی به اقشار مختلف زمان خود توانست سطح درک عمومی و البته حقیقی از اسلام را بالا ببرد یعنی در حد خود جامعه را برای ظهور آماده کند.(البتهنباید متفکرین دیگررا نیز فراموش کرد اینجا بحث در مورد متد شهید مطهری (رضوان الله تعالی علیه)است و خطی که ایشان و همفکرانشان در آنت گام برمیداشتند که البته متاثر از روش حضرت امام (ره)ابود که ایشان نیز با زبانی ساده و همخه فهم سخن می گفتند  ) اگر ماانقلاب اسلامی را که یک حرکت اصلاحی محسوب می شود را ماکتی کوچک از انقلاب مهدی موعود (عج) بگیریم می بینیم که این انقلاب نه به دلیل خواست عده ای محدود بلکه با توجه به بالا رفتن شعور عمومی مردم به وقوع پیوست یعنی این خواست عمومی و به اجماع رسیدن اکثریت افراد جامعه بود که رژیم در ایران دستخوش تحول شد .حال اگر امروز افرادی که دارای تحصیلات علوم دینی  (حوزه ودانشگاه)هستند با توجه به متد شهید مطهری به بطن اجتماع رفته و بتوانند تعارضات ذهنی اقشار مختلف را که به دلیل پدیده های مبتلا به امروز ایجاد شده است را با زبانی ساده بیان نموده و حل کنند قطعا جامعه میتواند به یک فهم عمومی برسد تا رهبری مانند مهدی(عج) را بپذیرد .اما تحقق این امر نیاز به تربیت افرادی مانند مطهری (ره) دارد که هم اسلام را درست و از کانال خود شناخته باشند (نه اسلامی التقاطی را که افرادی غیر کارشناس ارائه میکنند) و هم زبان روز را بدانند متاسفانه عده ای از بزرگان که کتب ایشان بسیار راهگشا است  با تالیف کتابهای خود به زبان عربی و امثال آن موجب شده اند تا جوانان که عموما ذهنشان مملو از شبهات رنگارنگ است نتوانند از این تالیفات استفاده نموده و راهی رابرای زندگی خود بگشایند و قلبشان را که به دنبال حقیقت ناب است را آرامش بخشند .این بزگان باید به این نکته توجه کنند که شبه پراکنان سخنان بی پایه خود را با زبانی همه فهم بیان می دارند که متاسفانه تبدیل به شایعه و امثال آن نیزمی شود ،ممکن است عده ای این نقد را داشته باشند که نمی شوند سخنان علمی را با زبان عادی بیان کرد ولی باید گفت هنر در این مسئله است که متفکر دینی بتواند سخنان عالی دین را به گونه ای همه فهم نماید تا قشری نباشد مگر اینکه از مفاهیم بالای دینی استفاده ببرد .و دقیقا راز ماندگاری اثار استاد مطهری (ره) در همین مسئله است ایشان مسائل روز را با مفاهیم اصیل اسلامی و با زبان روز  پاسخ می گفتند .اگر سایر بزگواران نیز این رویه را در پیش گیرند شاید بتوانند با آثار خود راهی را برای نیل به هدف نهایی که کمک به تحقق ظهور حضرت مهدی (ارواحنا له الفداه)و همچنین نیل به کمال انسانی در پرتو رهبری آن بزرگوار است بگشایند .

مقاله ای در سایت موجود است با نام مهدی حسینی دیگر اصلاحی دیگر که در این مقاله بحث در مورد حسین زمان می باشد این مسئله یکی از مخاطبان را دچار نوعی از سوء تفاهم کرد و باعث شد تا بحثی پیرامون ولایت فقیه شکل بگیرد که به استحضار می رسد .

بسم الله الرحمن الرحیم
 با سلام
 
۱/ما مهدی موعود خود را همان حسین این دوران می دانیم و نه کس دیگری را .
۲/ ولایت قفیه امری بدیهی و لازم درتمامی  دوران ها می باشد همانطور که که عبدالعظیم حسنی (ع) در زمان امامان هم عصر خود برای رسیدگی به امور شیعیان انتخاب شد که از سوی امام ولایت داشت بر مسلمین .
۳/بنا بر اصول جامعه شناسی هر مملکت  شهر و یا دهی باید حاکمی داشته باشد پس اگر امام معصوم (ع)حضور نداشت تکلیف چیست ؟ اگر کمی فکر کنید و بدون جهت گیری سیاسی نگاه کنید متوجه می شود که اگر کسی باشد که بتواند حتی چند درصد از اسلام را در حکومت اجرا کند بهتر از آن است که اصلا اسلامی در حکومت نباشد پس ولایت فقیه یک اصل عقلانی است زیرا هر چه ناچیز قوانین دین مغفول نمانده است و در حال اجراست حالا خوب فکر کنید اگر ما مجبوریم حاکمی داشته باشیم و آن حاکم هم برای اداره ی امور کشور خود مجبور باشد احکامی را وضع کند که هیچ تناسبی با دین ندارد تکلیف ما چیت ؟ آیا هدف از برگیختن انبیاء این نبود است که با بینات و کتب خود مسائل مردم را حل کنند اگر قرآن را مطالعه کنید به این آیه برخورد میکنید که ما انبیاء را با کتاب و ببینه فرستادیم تا در بین مردم حکم کنند . خوب حکم کنند یعنی چه مگر حکم غیر از کار سیاسی و قضایی و تنظیم روابط مردم با حکومت و حکومت با مردم و مردم با مردم و کشور با کشور دیگر است یعنی هدف از ارسال رسل اداره جامعه و تعالی دادن مردم با تما می  ظرفیت ها به وسیله قوانین الهی است  اگر رسول و امام نباشد باید این هدف فراموش شود یا باید فرد یا افرادی باشند تا این هدف را در حد خود  یعنی در حد یک عالم به قوانین ولی غیر معصوم دنبال کنند یا نه ؟
پس بودن کمی از قوانین الیهی بهتر از نبودن تاممی قوانین الهی در تاممی زمینه ها است .
حالا اگز شما با جمهوری اسلامی یا هر کس دیگری مشکل دارید به خودتان مربوط است و از دایره بحث علمی خارج است .
این سایت به مسائل علمی می پردازد .

و علیکم السلام

دوست عزیز، قبل از هر سخن باید بگویم که اگر مبنای سخن شما بحث علمی است، چرا اینقدر برافروخته و تند برخورد می‌کنید که حتی در نوشته‌تان هم مشهود است؟ مشخصاً هیچ مسلمان معتقدی نمی‌تواند مبنای اعتقادات خود را بر علاقه یا عدم علاقه به یک گروه یا طایفه بنا کند. و البته حساب ولایت کاملاً جداست. شما چگونه برداشت کردید که من از روی نفرت نسبت به جمهوری اسلامی یا هر چیز دیگری اظهار نظر کردم که این الفاظ را نثار من می‌کنید. بحث من هم علمی است اما پاسخ شما احساسی. البته اکنون که پاسخ می‌دهم سایت شما را فراموش کرده‌ام و اصل سخن یادم نیست. اما بنا بر این نامه‌ای که زحمت کشیدید و مرقوم فرمودید، نکاتی به ذهنم می‌رسد که عرض می‌کنم:

۱- مگر رسول الله (ص) نفرمودند که قائم ما مهدی است که مردی است از فرزندان من و سپس پدران او را تک‌تک و بلافصل نام بردند و پدران او کسی جز یازده نور آسمانی و مادر آنان حضرت صدیقه کبری و دختر پیامبر اکرم بودند؟
بیانی به این شفافی و شیوایی، دیگر جای شک باقی می‌گذارد که مهدی چه کسی است؟ زمان متعلق به اوست و هیچ صاحب دیگری برای هیچ زمانی وجود ندارد مگر خود او و به اذن خدا. با این اوصاف، این حسین دوران که فرمودید از کدام دکان عطاری استخراج شده که ما هم تهیه کنیم؟

۲- در بدیهی بودن ولایت فقیه کمی توقف کنید. اندیشه کنید. حب و بغض را کنار بگذارید و عادلانه و علمی نگاه کنید. برخی علمای شیعه، نظریه‌ای با عنوان ولایت فقیه را مطرح کرده و برخی دیگر تئوریزه هم کردند. از افرادی که این نظریه را بصورت عملی و اجرایی پرورانده و قانون اساسی ایران هم براساس تئوری او نگاشته شده و هنوز کتاب ولایت فقیه او مرجع طلاب و اهل بحث است، آقای منتظری هستند. بعد از مسائل سیساسی ایشان، دیگرانی هم به این نظریه، وصله‌ها و تبصره‌هایی افزوده‌اند که امروز در معرض این نظرات جدید هستیم.
اما دوست عزیز، اینها همه و همه، اگر از علما بپرسید شما را راهنمایی خواهند کرد که فقط یک نظریه هستند. متأسفانه جایی نخوانده‌ام و نشنیده‌ام که این نظریه سیر علمی خودش را هم طی کرده باشد. حتی در حد فرضیه هم قرار نگرفته تا نفی‌پذیر بودنش رد شود. شما چطور بنای اعتقادی خود را بر یک نظریه استوار می‌کنید. می‌دانید مارکسیسم هم نظریه بود؟ می‌دانید بسیاری از مکاتبی که امروز ما طوطی‌وار به آنها بدوبیراه می‌گوییم، همه و همه نظریه‌هایی بودند که روزگاری فدایی‌های بسیاری داشتند؟ حب و بغض را کنار بگذاریم و عاقلانه بحث کنیم، همانطور که شما خواستید!
اما فرمودید: «همانطور که عبدالعظیم حسنی (ع) در زمان امامان هم عصر خود برای رسیدگی به امور شیعیان انتخاب شد که از سوی امام ولایت داشت بر مسلمین»
اگر به گفته‌ی خودتان که درست هم هست خوب دقت کنید، یک نکته‌ی باریک‌تر از مو مشاهده می‌شود و تمام تأکید من بر همین نکته است: حضرت عبدالعظیم حسنی (ع) از طرف امام زمان خود برای رسیدگی به امور گروهی از مسلمین در ایران، ولایت داشتند. حالا شما به من اثبات کنید که در روی زمین، یک نفر مستقیماً و بدون واسطه از امام زمان (عج) نامه‌ای ممهور به جهت ولایت امور تمام مسلمین جهان دریافت کرده است تا من به پابوس این قدیس شریف مشرف شوم!
پیشنهاد می‌کنم که کمی نظریه ولایت فقیه را بشناسید. طبق این نظریه، عده‌ای از خبرگان که قرار است خودشان فقیه باشند، شور می‌کنند و یکی را به ولایت فقیهی انتخاب می‌کنند. این خبرگان را مردم انتخاب می‌کنند ولی گزینه‌های این انتخاب را عده‌ی دیگری به نام شورای نگهبان تهیه و تأیید می‌کنند. اعضای شورای نگهبان را ولی فقیه انتخاب می‌کند تا آنان خبرگان را تعیین کنند و خبرگان ولی فقیه را و …
اگر کمی با عقل سلیم توجه کنید، می‌بینید که به دور رسیدیم و قضیه مسلسل شد. حالا شما برای من مسأله را حل کن:
الف) در این چرخه، امام زمان چه نقشی دارد (غیر احساسی لطفاً)
ب) نقش تعیین کننده‌ی شارع مقدس و ذات اقدس اله، خداوند متعال کجاست. آیا این که بگوییم عده‌ای فقیه در این چرخه نقش دارند، نقش خدا را اثبات می‌کند؟
ج) حجت بر مسلمین چگونه تمام می‌شود که ولی خدا همانی است که در این چرخه انتخاب شده؟
د) آیا عقل شما می‌پذیرد که خداوند بنشیند تا دیگران بدون اذن و تأیید او، برایش معاون انتخاب کنند؟ یعنی شما می‌پذیرید که اگر مردم حضرت امیر (ع) را با اصرار به خلافت نمی‌خواستند، ایشان ولی خدا نمی‌شد، امام نمی‌شد. مگر ولایت و امامت متوقف به انتخاب و عدم انتخاب مردم است؟

۳- با اینکه هرگز جهت‌گیری سیاسی را در مباحث اعتقادی راه نداده‌ام، تأکید می‌کنم که بدون جهت‌گیری سیاسی مورد سوم را به‌پایان خواهم برد. خلاصه می‌نویسم اما دقیق:
در اینکه هر جامعه‌ای نیاز به مدیر و حاکم دارد، هیچ شکی نیست. مترقی ترین و ایده‌آل ترین جامعه‌ای که بتوان تصورش را کرد هم نیاز به یک سیستم حاکم دارد که البته لزوماً ممکن است یک شخص نباشد و ترکیبی از نقش‌ها را دربر بگیرد. اما این توصیفی که شما از حاکم دینی غیر معصوم آوردید که بتواند گوشه‌ای از احکام را ولو ناقص اجرا کند، هیچ عقلی را به ولایت این حاکم نمی‌رساند. شرع، شارع دارد و ولی باید به شارع متصل و مرتبط باشد تا بتواند شرع او را پیاده کند. وگرنه می‌شود شیر بی‌یال و دم و اشکم.
فکر نمی‌کنم در درک این مسأله ناتوان باشیم که خداوند انبیاء و رسل را فرستاد تا با سنت خدا حکومت کنند و جامعه‌ی انسانی را رشد و تعالی دهند. بعد هم هرکدام که لازم بود بنا به امر خدا، پس از خود رهبر دیگری را برای امت خود انتخاب کردند و باقی گذاشتند. مانند عاصف ابن برخیا، پس از حضرت سلیمان و بسیاری پیامبران دیگر که پس از حضرت ابراهیم (ع) و حضرت موسی (ع) وظیفه حفاظت از شریعت و پیشبرد هدایت را بر عهده داشتند و این وظیفه برای پیامبران بنی‌اسرائیل با بعثت حضرت عیسی (ع) روح الله به پایان رسید. پیامبر اکرم (ص) تشکیل حکومت را در دستور خود داشت. دین و حکومت را در محضر خدا و خلق خدا به علی‌ابن‌ابی‌طالب سپرد که مطابق آیات قرآن و احادیث مقارن با آن، می‌دانیم که به امر خدا بود ولاغیر. دیگر داغ دل تازه نمی‌کنم که این امانت الهی را قصب کردند و … اما روزی که مردم به حضرت امیر روی آوردند، آیا بالاتر از روزی بود که خدا ولایت خود را بر او نهاد؟ جواب را از خود حضرت می‌گیرم که فرمود :«این حکومت از آب بینی بز هم پست‌تر است» این مردم اگر قدرت تشخیص ولی خدا را داشتند، از اول نمی‌گذاشتند دیگری بر منبر پیامبر بنشیند. این انتخابشان هم فاقد ارزش بود چون همین مردم حق‌ناشناس حضرت را شهید کردند.
من از شما سوال می‌کنم: اگر به هر قیمتی و به دست هر کسی که گوشه‌ای از احکام اسلام را شناخته باشد، باید تشکیل حکومت دینی داد، آیا از این دوازده نور تابان، کسی سزاوارتر و دین‌شناس‌تر در عصرشان یافت می‌شد؟
تا به‌حال از خودتان پرسیده‌اید که چرا پس از امام حسین (ع) که نامه‌های بیعت مردم وظیفه را مانند پدرش بر او ثابت کرد تا ایشان به مهلکه کربلا بروند و شهید همیشه زنده‌ی اسلام باشند، امامان ما هرگز قصد بازپس گیری حکومت و خلافت را نکردند؟ و چرا پس از ایشان دیگر در هیچکدام از سلسله‌های حکومتی بعدی که حتی واقعه‌ی کربلا را محکوم هم می‌کردند، معصومین اقدام به بازپسگیری حکومت نکردند؟ حتماً نمی‌گویید که می‌ترسیدند!
چرا مأمون که داشت زمینه‌ی اعطای خلافت را به امام رضا (ع) فراهم می‌کرد، امام حتی از این فرصت برای امور ساده‌ی مسلمین بهره نبرد و شرط کرد که هیچ نقشی در حکومت نداشته باشد؟ نمی‌توانست امر قضاوت یا حاکمیت شرع در حکومت را به‌دست بگیرد که اسلام در حکومت تا حدی جاری شود؟
اگر آنچه شما فرمودید را حکم قطعی عقل بدانیم، سیره‌ی عملی معصومین را نعوذاً بالله باید بی‌عقلی محض بدانیم چون امام صادق با لشکر دانشی که داشت می‌توانست در گوشه‌ای حکومتی به‌راه بیاندازد و چنان آنرا گسترش دهد که نهضت علمی ایشان گسترش یافت. ولی اینکار را نکرد و همچنان به تربیت اهل علم و فضیلت پرداخت و دیگر انوار شریف این سلاله هم چنین نکردند که شما عاقل بخوانیدشان.
آیا خداوند خیر و صلاح مسلمین را در هر زمان به کسی غیر از امام آن زمان ابلاغ می‌کند؟ شما وقایع زمان غیبت حضرت ولی‌عصر ارواحنا له الفدا را باید خوب بدانید. حضرت پایان عمر تمام نایبین خود را به آنان گوشزد می‌کردند و به آنان امر می‌کردند که شخص بعدی را به مردم معرفی کند. نواب اربعه (چهارگانه) حضرت، جوابگوی سوالات مردم و رابط آنان با حضرت بودند. هیچ سندی بر ولایت آنان بر مردم وجود ندارد. بعد از نایب چهارم، حضرت چه فرمود؟  آیا نفرمود بعد از تو، من دیگر واسطه‌ای برای ارتباط با مردم ندارم و نایب نخواهم داشت و در پرده‌ی غیبت می‌روم تا آن روز که خداوند در علم غیب خود می‌داند؟
مگر تا آن روز (سال ۳۲۹ ه‍.ق) کدامیک از معصومین اقدام به بدست‌گیری حکومت کردند که حالا ما به خودمان برچسب عاقل زده‌ایم و می‌خواهیم اشتباه آنان را (خدا مرا ببخشد) تکرار نکنیم؟ اگر چنین وظیفه‌ای بر دوش ما بود، حتماً این وظیفه را حضرت ابلاغ می‌کردند. آخرین نایب ایشان پس از باخبر شدن از زمان وفاتش و اینکه دیگر نایبی نخواهد بود، از حضرت پرسید: پس تکلیف مردم چه می‌شود؟ حضرت فرمودند: مردم برای امور دینی خود، به راویان اخبار و حدیث ما مراجعه کنند و از احادیث ما بهره ببرند تا فرج ما برسد.
آیا دستور به تشکیل حکومت دادند؟ آیا به مردم دستور دادند که بگردید هرکس دیندارتر و زاهدتر است انتخاب کنید تا بشود معاون خدا و حاکم شرع بر سر شما؟
اگر طبق گفته‌ی شما، ولایت فقیه، یک اصل عقلی و دینی است، می‌خواهید من باور کنم که شیعه حدود ۱۰۰۰ سال بدون ولی فقیه، دین و عقل درست و حسابی نداشته و تازه الان تبدیل به دین شده؟
شما از من پرسیدید: اگر ما حاکمی داشته باشیم که قوانین غیر اسلامی وضع کند چه می‌شود کرد؟
پاسخ: اگر مردم و اکثریت مردم، مسلمان و معتقد به دینشان باشند، حاکم کمتر به چنین اموری دست می‌زند چرا که نیاز دارد تا مردمش از او کمی راضی باشند. اما اگر چنین شد، همان راویان حدیث و اخبار معصومین، که علما و فقهای جلیل القدر اسلام باشند، مردم را آگاه می‌کنند و این آگاهی همواره مانع اجرایی شدن چنین مسائلی است. این با آنچه حضرت فرموده‌اند مطابقت کامل دارد.
من از شما می‌پرسم: اگر ما حاکمی داشته باشیم با داعیه‌ی دینی، که قوانین غیر اسلامی وضع کند چه می‌شود؟ اولاً دیگر چگونه می‌شود ثابت کرد که قوانین و امور غیراسلامی هستند؟ اگر اثبات شد، شما که جایگاه رفیع ولایت امر را به حاکم اعطا کردی، دیگر چگونه می‌توانی با او مبارزه و مقابله کنی؟ (لطفاً احساساتی نشوید و تصویر شخص خاصی را در ذهن نیاورید، این مناسباتی که شما می‌فرمایید، در رأس آن غیر معصوم می‌نشیند و تمام این اتفاقات در این جایگاه، ممکن و محتمل است.) حالا در این شرایط، دیگر شما یک مبارز سیاسی معمولی هم به حساب نمی‌آیید، بلکه می‌شوید دشمن خدا و پیغمبر و دین خدا و البته از هم مهم‌تر دشمن ولی خدا و خونتان حلال است. از جهتی دیگر، بسیاری از مردم هم دین‌گریز و دین‌ستیز می‌شوند و دیگر از هرچه دین و دیانت و حاکمیت دینی است متنفر می‌شوند.
دوست عزیز که به بحث علمی می‌پردازی، همانطور که حضرت ولی‌عصر در آغاز غیبت کبری خود بیان کردند، ولایت مردم به خودشان واگذار شد و انطباق با شرع را منوط به انطباق با قرآن، حدیث و اخبار واثق دانستند. «افضل الاعمال، انتظار الفرج» انتظار یک عمل است و نه یک حالت. پس تا زمان ظهور - که ای‌کاش قبل از پایان این رنجنامه زمانش برسد- ساختار رشد و اداره‌ی جامعه از پایین به بالا است. مصداق آیه شریفه‌ی : «ان الله لا یغیر قوم حتی یغیر ما به انفسهم» ما موظفیم که با اتکاء به داشته‌های ناچیز دینی‌مان، خودسازی را آغاز کنیم و یکدیگر را آنچنان بپزیم که هر کدام از ما در حکومت وارد شود، بدون آنکه نیاز به برچسب دین داشته باشد، مطابق همان دینی که همه می‌شناسیم عمل کند و اگر خطا کرد، دین لکه‌دار نشود. ما باید نقص عقل خود را درک کنیم و نیاز به حجت و ولی معصوم خدا را بشناسیم و با واگذار کردن تمام این امور به یک فقیه، شانه از زیر این رشد عقلی خارج نکنیم، که اگر چنین کنیم، امام ظهور نخواهند کرد و اگر ظهور کنند، ما چیزی بیشتر از آن مردمی نخواهیم بود که بدون درک ماهیت ولی خدا، مانند گله‌ی گوسفندی (مطابق خطبه حضرت امیر در نهج البلاغه) دور ولی خدا حلقه زدند و هرگاه او را با منافع و آمال خود همراه ندیدیم، مانند گله‌ی گرگی درنده و بی‌عقل، زمین را از برکت وجود ولی خدا محروم خواهیم کرد و این سرانجامی نیست که در پی آنیم!
پس شمایی که چنین رسانه‌ای را در دست گرفته‌اید، مسئولید اگر کسی را به‌جای ولی خدا و امام زمان در ذهن مردم جا بیاندازید و قالب کنید و من مسئولم اگر چنین بدعتی را ببینم و سکوت کنم.
یوسف فروشان چه خرند!        یوسف فروشند، چه خرند؟
والسلام علی من اتبع الهدی
۱۱/۹/۱۳۸۸
ما در نامه پیش هم اشاره کردیم حسین زمان همان مهدی موعود(عج) بهتر مطالعه کنید وسخنان عجیب نگویید از کدام دکان  تهیه کنیم واین سخنان دیگربیهوده است ما مهدی را وارث محمد (ص) وسایر معصوم و حتی رسل پیش از پیامبر اسلام می دانیم .
در نوع نگارش خود دقت کنید وسخن سخیف ننویسید .
شما باید کتب فقهی را بهتر مطالعه کنید صاحب جواهر میفرماید :نمی شود امر دین بدون سرپرست باشد .
ولایت فقیه امریس من دراوردی نیست در زمان حیات ائمه اطهار (علیهم السلام)  زیر این مسئله بود به صورت نیابت خاصه از سوی معصوم مانند عبدالعظیم حسنی که از سوی امامان معصوم (ع) برای رسیدگی به امورشیعیان عازم ایران شد و ایشان از سوی امام در اموری مانند قضاوت و… ولایت داشتند که قابل رد نیست واگرمطالعه کرده باشید ولایت امری مشکک است نه متواطی .
پس دارای درجه بندی است .
اینکه میگویید عده ای ازعلما به ما فلان مطلب را خواهد گفت برویم و بپرسیم ما مطالعات خود را کرده ایم شما بروید اطلاعات خود را کامل کنید. تمامی علما و.لایت فقیه را قبول داردند وبرای آن مذاتب مختلف قائل هستند مثلا ایت الله سید محمد صادق روحانی که به اصطلاح قبول ندارند اعتقادشان بر این است که فقیه ولایت دارد بر سفیه و مجنون ودر کل محجورین و ولایت بر اشخاص غیر محجور مخصوص امام معصوم است اما اشخاصی مثل ایت خمینی می گویند نه ولایت فقیه مانند ولایت معصوم است که یک کناقشه علمی است
خب در این مناقشه ی علمی ما با ایت الله خمینی هم عقیده هستیم یعنی می گوییم از لحاظ جامعه شناسی جامعه مجبور است حکومتی را بپذیرد اگرمادر اینجاحاکمی داشته باشیم که با دین هیچ کاری نداشته باشد ودر مقابل حاکمی داشته باشیم که تا جایی که برایش مقدوراست اسلام را رعایت کند اسلام می گوید با کدام باش؟ از این لحاظ ما ولایت فقیه یعنی حکومت کردن فرد ی عالم به دین را بدیهی میدانیم زیرا هرچند کم هم که باشد قواعد دین در حکومت یک فقیه جاری است ولی در حکومت یک غیر فقیه و بلکه یک دین ستیز چطور .
آیا تا کنون اسم قاعده نفی سبیل را شنده اید ؟ این قاعده که برگرفته از قرا ن است می گوید خدا هیچ راه استیلایی را از کافر بر مسلمان قرار نداد حال ما چگونه با توجه به این  این قاعده فقهی که مورد اتفاق همه فقها می باشد قبول کنیم حکومت وولایت غیر فقیه را زیرا در هر نوع از حکومت حاکم نوعی ولایت بر اشخاص تحت حکومت خود دارد .حال یک قاعده فقهی دیگر وآن اینکه اگر شما ولایت فقیه را نپذیرید که به حکومت اسلامی نزدیک است و حکومت غیر فقیه را بپذیرید که سره سوزنی هم به حکومت اسلامی نزدیک نیست از قاعده دفع افسد به فاسد که واجب عقلی است تخطی نکرده اید .
گفته بودید در ۱۰۰۰ سال این ناقص بوده و با این نظریه کامل شده است بیشتر مطالعه کنید امام زمان در ایت ۱۰۰۰ سال هم تکلیف را روشن کرده اند واز زمانی که نیابت خاصه تمام شد در باره نیابت عامه فرمودند مه به راویان حدیث ما روجوع کنید در مورد حوادث واقعه ونظر ما را از آن فقهایی بخواید که عالم به علوم ما هستند و از نفس خود جلوگیرند هستند پس ایشان امور مردم را به صورت عامه به فقها سپردند و مشخصات آن فقها را نیز به صورت عام بیان فرمودند پس دین بی صاحب نبوده .
حال ما سوال می کنیم امام معصوم (عج) غائب است وکسی را هم به عنوان ولایت خاص معرفی نکرده تکلیف دین چیست؟
چه کسی باید از منایع استخراج کند و به مردم دین را انتقال دهد؟
درمورد شبه سیاسی که مطرح کرده اید من باب جمهوری اسلامی من مسئول نیستم ولی پاسخ می دهم اصراری هم بر قبول این مطلب از سوی شما ندارم این دور که شما می گویید به یک نحو شکسته می شود و آن این مسئله است که رهبر اول یعنی آیت الله خمینی با انتخاب مستقیم مردم انتخاب شد پس این دورشکسته میشود اگر با این پیش فرض دقت کنید .
گفتم شما با این حکومت یک مسئله ای دارید  که به ما مربوط نیست ولی نقش امام زمان (ع) همان نقش تعیین علما با ویژگیهای خاص است برای دوران غیبت کبری.
سخن معصوم  چون متصل به وحی است خدا را اثبات میکند.
توجه کنید این پاسخ شماست
پاسخ: اگر مردم و اکثریت مردم، مسلمان و معتقد به دینشان باشند، حاکم کمتر به چنین اموری دست می‌زند چرا که نیاز دارد تا مردمش از او کمی راضی باشند. اما اگر چنین شد، همان راویان حدیث و اخبار معصومین، که علما و فقهای جلیل القدر اسلام باشند، مردم را آگاه می‌کنند و این آگاهی همواره مانع اجرایی شدن چنین مسائلی است. این با آنچه حضرت فرموده‌اند مطابقت کامل دارد.
این پاسخ بسیار ساده انگارانه است زیرا فقها با در دست نداشتن تریبون و منابع  نمی توانند در مقابل بمب های تبلیغاتی یک حکومت مجهز کاری را از پیش نخاهند برد پس اگر بخواهند قواعد اجرایی شود باید حکومت داشته باشند 
اگر فقیه حاکم فسق علنی را مرتکب شد در این شرایط او خود به خود از درجه ولایت و حتی عدالت ساقط است و حتی نمی تواند مرجعیت کند چه برسد بر ولایت .
شما خیلی هم چهار نعل میروید اینطور نیست وما کسی را به جای امام زمان در ذهن هیچ کس جای نداده ایم .شما هم سکوت نکنید بنویسد جواب بگیرید .
آنکس که نداند که نداند در جهل مرکب ابد الدهر بماند

                             شاید هم خر است که می ماند . 

                                                                والسلام علی عباد الله الصالحین

بسم الله الرحمن الرحیم
الحمد لله الذی جعل کمال دینه و تمام نعمته بولایت امیرالمؤمنین و الائمه المعصومین علیهم السلام
عید غدیر مبارک
دوست عزیز، قبل از هر سخن لازم دیدم که مطلبی را اعلام کنم. بدلیل نوع مباحثه‌ای که بین ما شکل گرفته و آنچه رد و بدل می‌شود، فقط کلمات هستند و چهره رؤیت نمی‌شود، احساس می‌کنم که نوعی سوء تفاهم در لحن و بیان ما رسوخ کرده که مایلم همینجا از طرف خودم این موضوع را مرتفع نمایم. ریتم و لحن اینجانب هرگز به آن تندی که شما در پاسخ‌هایتان منعکس می‌کنید نیست و در مقدمه‌ی بحث قبلی هم به نوعی خواستم این مهم را یادآور شوم. احتمالاً اگر به اظهارنظر اصلی که در سایت شما کرده‌ام مراجعه کنید، لحن طنازی را مشاهده خواهید کرد. ما مفتخریم به دین مبین اسلام و مشرفیم به مذهب ذیحق تشیع ان شاء الله و اگر خدا بپذیرد، سعی داریم در بحثی البته علمی و البته اعتقادی، قوه‌ی استدلال و استخراج را به آزمون بگذاریم. اگر از سخنی یا جمله‌ای برداشتی بی‌ادبانه داشتید، همینجا عذرخواهی می‌کنم و اقرار می‌کنم که قصد من این نبوده که اگر چنین بوده باشد نمی‌توانم به خودم اجازه تصور این موضوع را بدهم که از امت رسول الله باشم. و می‌دانیم که از امت حضرت بودن، جزو آرمان‌های اساسی هر مسلمانی است. ما هم اگر خدا قبول کند سعی در بقا در اسلام داریم. و اما بعد …
مطلب دیگر اینکه من با جمهوری اسلامی مشکلی ندارم و دلیلی هم بر کذب گویی ندارم. آنچه بین ما می‌گذرد، بحثی نظری است که لازمه‌ی آن خصومت شخصی نیست. اهل ما در به ثمر نشستن این انقلاب مجاهدت نموده‌اند و در عرصه‌ی دفاع مقدس شهید داده‌ایم. از راه آنان نیز برنگشته‌ایم که بخواهیم تیشه به ریشه بزنیم. این را فقط به این دلیل گفتم که بدانید سخن از کام چه کسی بیرون می‌آید و چون مرا نمی‌شناسید، ریاء هم نیست ان شاء الله. مطلب این است که ما قائلیم به حدیث رسول الله که فرمود: «هرکس بمیرد و بیعتی بر گردن او نباشد، انگار در جهل مرده» و این مطلب یک تکلیف بر ما می‌نهد که این بیعت را با چه کسی باید بست و حتماً تصدیق می‌فرمایید که بیعت با خلفای اموی و عباسی، مراد سخن حضرت نبوده و از این روست که بحث ولایت را جدی می‌گیریم.
۱-     در مورد اول، با این روشنی که شما بیان فرمودید، به شما یک عذرخواهی بدهکارم و آن از این بابت است که استعاره‌گویی‌های شما مرا به سوء تفاهمی اساسی کشیده بود که اگر شما هم چنین برداشتی می‌کردید، حتماً کوتاه نمی‌آمدید. الفاظی از قبیل علی زمان و حسین دوران و … که این روزها به لغب برخی رجال بدل شده، ذهن مرا فریفت و به سمت برداشتی مشابه از جمله‌ی شما کشید که اگر پاسخ را بخوانید تصدیق می‌کنید که چنین بوده.
۲-     در سخن صاحب جواهر، از امر دین لزوماً برداشت حکومت نمی‌شود. در این مورد هم جدالی نداریم و اگر بخوانید نامه‌ی قبلی را، عرض کردم که به وصیت حضرت در باب رجوع به راویان حدیث و اخبار واقفم و مگر می‌شود دین بدون مرجع بماند؟
۳-     اما اینکه مسأله‌ی عبدالعظیم حسنی را تکرار می‌کنید، پاسخ مرا نمی‌دهد. احساس می‌کنم جمله‌ی مرا دقیق متوجه نشدید که با تکرار این موضوع، آنرا بی‌جواب گذاشتید. اگر هم فرض بر مشکک بودن ولایت بگیریم، باید معنی بر یک چیز دلالت کند که دارای رتبه‌بندی است. یعنی هرکسی می‌تواند از امام معصوم، ولایت داشته باشد. حال یکی فقط در امر جذب وجوهات ولایت گرفته و یکی علاوه بر آن در امر قضاوت نیز ولایت دارد. اما ماده‌ی کلی حفظ می‌شود و آن ماده، همان ولایت است. بحث من در حفظ ماده‌ی کلی بود. حضرت عبدالعظیم حسنی، از سوی امامان هم‌عصرشان ولایت داشتند و این ولایت را صریحاً دریافت کرده بودند. و البته این به معنای دائمی بودن ولایت نیست. کما اینکه شریح قاضی از امیرالمومنین (ع) در امر قضاوت، ولایت داشت و پس از امام حسن (ع) امر به قتل امام حسین (ع) داد. پس نمی‌توان پذیرفت که ولایت حضرت امیر بر او همچنان جاری بوده. بگذریم. آنچه پرسیدم این بود که در اخذ اصل ماده‌ی کلی، چه کسی می‌تواند ادعا کند که ولایت خدا را از دست امام یا جبرائیل یا … دریافت کرده است؟ در عبارت ولایت خدا دقت کنید تا منظور من از ولایت برایتان عام و سفسطه انگیز تفسیر نشود.
۴-     برداشت من این است که آنچه باعث می‌شود که شما تمام علما را در پذیرفتن ولایت فقیه، متفق القول بدانید، انواع ولایت است نه مراتب آن. اینکه والدین به فرزند ولایت دارند، تفاوت ریشه‌ای دارد با اینکه پیامبر بر نفوس مردم ولایت و اولویت دارد. این خلط معنا، دستاویز انحرافات زیادی در اسلام شده. پس لازم است ما که شیعه هستیم در ظرافت آن بیشتر دقت کنیم. در اینکه علما ولاء اثباتی عام را برای فقیه و مومنین می‌پذیرند، حرفی نیست. آنچه در مسأله‌ی ولایت فقیه مورد توجه حقیر است، ولاء اثباتی خاص با تقسیمات آن است که مخصوص پیامبر (ص) و اهل‌البیت و معصومین علیهم‌السلام است و با بیان صریح ولایت مطلقه، این ولایت را به فقیه اختصاص داده‌اند. می‌دانیم که ولاء اثباتی خاص از سوی خداوند متعال صریحاً به پیامبر (ص) و پس از او بصورت بلافصل به امیرالمؤمنین (ع) اعطا شده. از جهتی روایت از امیرالمؤمنین است که: «آفة الدین ثلاثة : امام جائر، و مجتهد جاهل، و عالم فاجر» (جامع الصغیر، ج/۱ ص۴) با این تصریح از حضرت، چگونه دین را از این آفت دور می‌دارید؟ اگر با این روال، سرنوشت دنیا و آخرت مردم را – خدای ناکرده - به‌دست امام جائر و مجتهد جاهل و عالم فاجر سپردیم، تکلیف چیست؟ آیا اینبار از هول حلیم در دیگ نیافتاده‌اید و دفع فاسد به افسد نکرده‌اید؟ تکرار می‌کنم، به فرض اینکه خودبه‌خود از ولایت و مرجعیت ساقط شود، شما که جایگاه رفیع ولایت امر را به حاکم اعطا کردید، دیگر چگونه می‌توانید با او مبارزه و مقابله کنید؟ اینبار طاقوتی ساخته‌اید از فرعون خطرناک‌تر (این را از این باب می‌گویم که اگر اتفاق بیافتد دیگر کاری نمی‌توان کرد و علاج واقعه قبل از وقوع باید کرد)
۵-     درباره‌ی مسئله‌ی دور، خودتان هم خوب می‌دانید که استدلالتان نافذ نیست. چه اینکه شکستن دور به معنای خروج از آن است، نه ورود به آن. اینکه شما بگویید امام خمینی با محبوبیت مردمی خود وارد این چرخه شده‌اند و نفرات بعدی در این چرخه نصب می‌شوند، معنای شکست دور را نمی‌دهد و توضیح بیشتر نمی‌خواهد و همچنان بر نظر قبلی خود استوارم. به‌هرحال به‌نظر می‌رسد که جدای از بحث اعتقادی، این مسأله با یک نقص در قانون اساسی مواجه است که سیاسیون به‌قدر کافی در این موضوع بحث و جدل دارند. ما سیاسی نشویم.
۶-      اما چرا همواره نقطه‌ی مقابل ولایت فقیه را ولایت کافر می‌شمارید. این که مسلماً ولاء منفی است و عقلاً و شرعاً جایز نیست. چرا در ذهن شما همواره نوعی پادشاهی تک‌نفره تداعی می‌شود که یا باید به فقیه سپرده شود یا به کافر؟ امام فرمودند در زمان غیبت ما، به راویان حدیث و اخبار مراجعه کنید. من از این جمع بستن استفاده می‌کنم و می‌گویم، به حکم «و امرهم شوری بینهم»، زمانی که زعامت، به امر صریح و نافذ خداوند میسر نیست، جامعه می‌تواند بهترین خطاپوشی را داشته باشد. اگر اکثریت جامعه‌ای مسلمان باشند و آن جامعه مجلس داشته باشد، اکثریت کرسی‌های آن مجلس را مسلمانان خواهند داشت و از آن مجلس، حکم غیر اسلامی خروج نخواهد کرد و پشتیبان اعتقادی و نظری این مسلمانان، همان مراجع و مجتهدین متعدد هستند که این تعدد، باعث خطاپوشی است. حال اگر شورایی مانند شورای نگهبانی که ما در ایران داریم نیز به نظارت بر قانون گماشته شود، این امر تسریع می‌شود و چون شوراست، در نحوه‌ی تشکیلش اگر دقت شود، آفت نمی‌شود. قاعده‌ی نفی سبیل هم نقض نمی‌شود.
۷-     فقها برای نفوذ خود، نیاز به تریبون حکومتی ندارند. دین در دل و حیات مردم جاری و ساری است و فقها مراجع دین هستند. کما اینکه مرجعیت در ایران همواره خار چشم بدنظران به خاک میهن بوده‌اند. نیازی به بازگویی جریان تحریم تنباکو و اقتدار آیت الله بروجردی در مقابل پهلوی و آیت الله سیستانی در مقابل آماج فتنه‌ی داخلی و خارجی علیه تشیع در عراق نیست. پس این پاسخ خیلی هم ساده‌انگارانه نبود.
اما درمورد باقی مسائل، در خلال بحث فوق نظراتی ارائه کردم که با تکرار، خاطر شما را نمی‌آزارم. توصیه‌ی امام به مراجعه به فقیه، ولاء اثباتی خاص را بر او مترتب نمی‌کند. اما مواردی نیز از مقال قبلی باقی ماند که اگر مایل به پاسخگویی باشید، دوباره می‌پرسم و اگر نه، ملالی نیست.
۱-     مفاد الف و ب و ج و د در بحث دور در انتخاب ولی فقیه.
۲-     چرا معصومین علیهم السلام که افضل و اعلم و افقه و اشجع و اعدل و … خلاصه در صفات نیکو، بهترین زمان خود بوده‌اند، به این حکم عقلی عمل نکردند که گوشه‌ای از حکومت را به‌دست بگیرند؟ مگر نه این است که «کل من حکم به العقل، حکم به الشرع»؟ و به نص شما تشکیل حکومت توسط عالم دین، واجب عقلی است. آیا نه این است که عقل ما همه شؤون و جوانب را نمی‌بیند ولی عقل معصوم علاوه بر اتصال به غیب، بر مسائلی ماورایی سایه می‌افکند؟
۳-     لطفاً اگر سندی دال بر دستور تشکیل حکومت اسلامی در زمان غیبت دارید بفرمایید. خاصه اینکه والی این حکومت مجاز باشد برای حفظ آن، حتی احکام اولیه‌ی اسلام را تعطیل کند.
در پایان دیگر شعری نمی‌آورم که این مشاعره به مشاجره نیانجامد و تن حیوانات و دیگر کائنات از ذکرشان نلرزد ;)
افوض امری الی الله، ان الله بصیر بالعباد

     هوالحکیم
به دلیل مشغله فراوان پاسخ در چند نوشتار ارسال می شود .
قسمت اول
دربحث علمی انسان هر از چندی دچار بعضی از کج فهمی ها می شود  بخصوص که به صورت مکاتبه ای هم باشد ما نیز از تندی که نسبت به شما صورت گرفت متاسف هستیم .
  تکرار می‌کنم، به فرض اینکه خودبه‌خود از ولایت و مرجعیت ساقط شود، شما که جایگاه رفیع ولایت امر را به حاکم اعطا کردید، دیگر چگونه می‌توانید با او مبارزه و مقابله کنید؟ اینبار طاقوتی ساخته‌اید از فرعون خطرناک‌تر (این را از این باب می‌گویم که اگر اتفاق بیافتد دیگر کاری نمی‌توان کرد و علاج واقعه قبل از وقوع باید کرد )
 در جواب باید بگویم وقتی شخص از ولایت عزل شد دیگر مبارزه باآن شخص در پیشگاه خدا دارای عقوبت نیست هرچند که عده ای این را نداند ویا قبول نکنند عقلانی نیست ما امرحکومت را رها کنیم که شاید فلان مشکل پیش خواهد آمد نه این صحیح نیست
در امر حکومت حاکم همان ولایت را که شما مد نظرتان است را دارد زیرا حکم میدهد و باید و نباید میکند اما اگرولایت خاص و بی قید و شرط معصوم مد نظر باشد بله غیر از معصوم کسی این ولایت را ندارد ولایت مطلقه فقیه هم مطلق پادشاهی نسیت و این یک خلط است بین مطلق فقهی که ولایت شخص مطلق به تقوی و خارج نشدن از دین است و لی مطلق سیاسی مطلق بی قیدو شرط و به میل حاکم است که حاکم هر کاری بخواهد انجام می دهد .
چند مطلب را باهم خلط می کنید
 ۱/ هرکسی نمی تواند ولایت از سوی معصوم داشته باشد و برای احراز این ولایت باید عالم و عادل باشد .
۲/پس ولایت چه از سوی ولی خدا و چه از سوی خود خدا و چه از راهی که ولی خدا مشخص می کند مشروط است به عالم بودن وعادل بودن شخص.
۳/در فقه قول وفعل وتقریر معصوم هر سه به یک اندازه اعتبار دارند .
۴/اصل ولایت اشخاص بر هم عدم است .
۵/مگر افرادی که معصو مشخص میکند یا راه آن را بیان میکند .
۶/هیچ فقیهی هم نمی تواند خود را ولی بداند مگر اینکه یا معصوم او را نصب کرده باشد یا از راهی که معصوم گفته انتخاب شود خداوند برای تعیین ولی اسم نمی برد که علی (ع) ولی شما خصوصیات او را میگوید یعنی دیگری هم اگر سعه وجودی دارد تلاش کند ولی می شود ولی ما میدانیم که ممکن نیست .
۷/شما میگویید:   چه کسی می‌تواند ادعا کند که ولایت خدا را از دست امام یا جبرائیل یا … دریافت کرده است؟ ما نشنیدیم کسی چنین ادعایی بکند شما شنیده اید؟
در مورد ۴ برداشت شما اشتباه است نظر ایت الله سید محمد صادق روحانی را مطالعه کنید .
امام ولایت فقیه را مانند ولایت پیامبر و امام معصوم میدانند.دلیل ایاشن این است که در قسمت قبلی ما نیز ذکر کردیم اگر این دین آخر است و امام معصوم نیز حاضر نیست برای اجرایی کردن قوانین کامل اسلام باید شخصی که هم عادل است و دانا به مسائل دین همان اختیارات را داشته باشد تا بتواند قواعد را عملی کند اگر این توان و قدرت به او اعطا نشود دین نیمه کاره اجرا می شود و این مسئله موجب می شود دین آنگونه که باید باعث ترقی همه جانبه انسانها و جامعه نشود .
در مورد ۵ مردم در بار نخست خود رهبر خود را تعیین کردند همانطور که برای انتخاب مرجع تقلید به خبرگان مرود اعتماد خود رجوع می کردند در اینمورد نیز به فقهای مورد اعتماد خود رجوع کرده اند و از شورای نگهبان خبری نبوده است برای شرح مسئله اصل ۱۰۸ قانون اساسی را مطالعه کنید .
پایان بخش اول
با سلام
در مورد بند ۶ در قانون اساسی شواری رهبری هم پیش بینی شده اما وحدت فرماندهی هم شرط است برای اداره جامعه.
فقیه پادشاهی نمیکند نه یک نفره و چند نفره یعنی حق ندارد .
داشتن اکثریت مسلمان دلیل بر خارج نشدن حکم اسلامی از مجلس نمی شود از این احکام در زمان محمد رضا هم داشتیم که امام به آنها معترض بود .
در مورد بند ۷  فقها برای اجرایی کردن منویات خود نیاز به اجبار اجتماعی دارند مانند تمامی کسانی که می خواهند قانونی را اجرایی کنند . وقتی انسان توان دارد و می تواند از تمامی امکانات استفاده کند و قوانین الهی را در حد مقدور اجرایی کند آیا احمقانه نیست که این کار را نکند ائمه هم در مواردی که موقعیت را برای تشکیل حکومت مناسب دیدند دریغ نکردند زیرا تا جایی که ممکن است نباید اجازه داده شود تا منافع و منابع در دست دشمن و یا کسی باشد که از دین دودر است نه معصوم است و نه نایب خاص است و نه نایب عام. باز هم به جواب خود بیندیشید .
 
-     چرا معصومین علیهم السلام که افضل و اعلم و افقه و اشجع و اعدل و … خلاصه در صفات نیکو، بهترین زمان خود بوده‌اند، به این حکم عقلی عمل نکردند که گوشه‌ای از حکومت را به‌دست بگیرند؟ مگر نه این است که «کل من حکم به العقل، حکم به الشرع»؟ و به نص شما تشکیل حکومت توسط عالم دین، واجب عقلی است. آیا نه این است که عقل ما همه شؤون و جوانب را نمی‌بیند ولی عقل معصوم علاوه بر اتصال به غیب، بر مسائلی ماورایی سایه می‌افکند؟
 
حتم بدانید اگر موقعیت را مناسب می دیدند و توان می داشتند کوتاهی نمیکردند یا در اطرافیان و مردم کشش ندیدند و یا خود در آن زمان نیاز خاصی حس نکردند مراجع هم انسان هستند و هر کدام روحیه خاص دارند مثلا شما شیخ بهائی را ملاحظه کنید ایشان با نزدیک شدن به شاه عباس بسیاری از قواعد را که لازم می دیدند را قانون کردند و بسیاری از رفتارهای شاه عباس را کنترل می نمودند پس به نحوی در حکومت بودند .
تناقضات سخنان شما بسیار عجیب است زیرا در جایی می گویید «کل من حکم به العقل، حکم به الشرع»؟ ودر جایی می گویید دلیل اقامه کنید آیا عقل شما می گوید ما به دلیل نبود امام معصوم (ع) عده زیادی از احکام شرع را تعطل کنیم و جامعه را بدون حکومت رها کنیم؟ این امر ناممکن است یا حکومت می کنید یا دیگران حکومت را دردست می گیرند.یا احکام را اجرا میکنید یا کسانی احکام خود را اجرا می کنند .تکلیف اموال مردم جهاد  برای حفظ جامعه وقضاء و ….چه میشود آیا امام نگفته است این اموررا فقها باید عامل باشند خوب اگر امام این را گفته و فقیه باید اجرا کند حال این فقیه موقعیتی را پیدا کرد که با توسل به همه ابزار این کار را انجام دهد ایراد این مسئله کجاست ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ بیشتر فکر کنید!

آنچه از نظر شما می گذرد سلسله مباحث توحدی است که با توجه به احادیث مندرج در کتاب شریف التوحید شیخ صدوق تبین و شرح شده است امید است سیاه پیشه رو بتواند در فهم احادث مزبور کارگشا باشد .  

باب معنای توحید و عدل:

باز هم همان موضوع نفی تشبیه است.

« توحید آن است که آنچه بر خویش روا می داری بر او روا مدار.» مثلاً خستگی و گرسنگی و زن بچه و زندگی کردن و تغییر و تحول روحی. « حَوِل حالِنا الی اَحسَنِ الحال » ندارد یعنی انقلاب درونی و اضافه شدن علم و نقصان در ذات و صفات وافعال خداوند راه ندارد.

اگر می خواهی خدا را بشناسی نباید او را به خودت تشبیه کنی. مثلاً بگویی: خدایا خسته نمی شوی یا اینکه چرا خدا بچه ندارد.

و عدل آن است که بر پروردگارت آنچه که تو را از آن سرزنش کرده نسبت ندهی. یعنی آنچه که خدا تو را از آن نفی کرده به ذات او نسبت ندهی، کلاً بدی را به خدا نسبت ندهی.

یک صفاتی وجود دارند به نام صفات سلبیه که خداوند گفته است آنها را به من نسبت ندهید اگر چیزی جزء این صفات نبود و بد بودنش نسبی بود را می توان به خدا نسبت داد به این معنا که

[ یک سری صفات خداوند دارد که برای او خوب است ولی برای انسان باعث سرزنش می شود، مثل: جبّار و متکبر].

اینها به صورت نسبی است. همان طور که می گوید در برابر کافر و متکبر، شما تکبر کنید. آن تکبر بالاتر از عبادت است این نسبی بودن به خاطر تفاوت درذات ما و ذات خداوند است .

به شما می گویند جنگ کردن و خون ریختن بد است ولی از آن طرف می گویند باید جهاد بکنید و هر کس جهاد نکند، نجنگد و آماده نباشد برای کشتن و کشته شدن می گویند منافق است. اینها مفاهیم نسبی است که در موقعیتهای مختلف به کار می رود. در موقعیت های مختلف خیلی از مسائل تغییر میکند . مثلاً پیچ گوشتی وسیله ای مفید است ولی اگر آن را در آش و غذا قرار دهی خوب نیست.

« کُتِبَ عَلَیکُمُ القِتال » قتال خوب است ولی در کلیت خوب نیست. آدم کشی خوب نیست، اما اگر مجبور شوی برای حفاظت از مملکت و کیان خودو یا دفاع از ارزش ها  باشد موردی ندارد.بلکه ستوده نیز هست  .درهمین جنگ وقتال  هم یک چیزهایی را مشخص می کند.مثلا شما حق ندارید در جنگ به درختان آسیب برسانید یا آب را آلوده کنیدکه این هم از نکات جالب دین اسلام است .

بیشتر بحث ما  پیرامون خداست . توحید آن است که هر چه بر خویش روا می داری بر او روا مداری. شما با خدا تفاوت ماهوی داری. چیزی برای موجودی خوب است مثل نُشخوار کردن که نوع غذا خوردن گوسفند است ماهوی اوست وبا انسان فرق می کند. چون اینها از لحاظ هویتی دو تا چیز هستند و خدا هم با آدم دو تا چیز است.

« نَفَختُ فیه مِن روحی »، این مِن به آن معنا نیست که خدا، از روح خداوندیش در ما دمیده است.

مثل آن می ماند که بگوید، قرآن از من است« یعنی دست خدا را بریده اند و کرده اند قرآن و فرستاده اند برای ما» خیر، چیزی که خیلی درجه ی آن بالاست خدا آن را به خودش نسبت می دهد.

اگر بخواهی عدالت را رعایت کنی و بخواهی بدانی که عدل چیست؟ یکی از مصادیق عدالت این است که شما نیائید چیزهای سلب شده و چیزهایی که نشانه بدی است را به خدا نسبت بدهی زیرا خداوند منشاء خیر و کمال است .

دور از عدالت است که چیزهای سلب شده و چیزهای بد را به ذات پروردگار نسبت بدهی. این کار را اگر انجام دهی از عدالت خارج است. چون خداوند یک ذاتی است که در همه ابعاد کامل و جامع است. و اگر شما کوچکترین بدی را که موجب سرزنش   است را به او نسبت دهی هم خدا را نشناخته ای و هم از عدالت خارج شده ای .

امیرالمؤمنین(ع) می فرماید: « خداوند پیامبران را فرستاد و هیچ پیامبری نیامد که خدا را به عیب و نقص توصیف کند.»

سوال: در چه حالتهایی ممکن است معصیت در دنیا ساطع شود منشع می تواند خدا باشد.زیرا اگر بدی عمل را درنظر نگیری اصل هر عملی فارق از خوب یا بد بودنش بازهم به خدا برمیگردد خدا یک موجودی است که توان دارد، اراده دارد و فعال ما یشاء است.

نمی توانیم بگوئیم دیوار معصیت کرد به خاطر اینکه دیوار اراده ندارد. پس معصیت کردن یا نکردن حول محور اراده می چرخد. کسانی که اراده دارند می توانند معصیت بکنند. یکی از کسانی که اراده دارد خداست ( مکتب جبری ) امام حسین را کشتند بنی امیه حاکم شدند. باید حاکم می شدند و امام حسین (ع)را هم باید  می کشتند. این معصیت در واقع از خداوند سر زده است نه از طرف بنده خدا. در اینجا بنده اراده ای نداشته است. قرار بوده اتفاق بیفتد که پیش آمده است.

امام صادق (ع) می فرمایند: « نه جبر مطلق حاکم است، نه اختیار مطلق حاکم است. بلکه امر بین این دو تا است.»

باید دقت کرد که نه جبر مطلق است و نه اختیار. پس خدا این وسط چه کاره است. خیر. خدا هر جا نیاز بداند می تواندجبر مطلق خودش را اعمال کند. اما معمولاً این کار را نمی کند به خاطر اینکه دنیا روی قواعد و یک سیستم خاصی موجودشده است. شما هر عملی انجام بدهی یک عکس العملی دارد.

امام کاظم (ع) می فرمایند: « پاکی فرزندان به درست کاری و تقوای  پدرانشان بستگی دارد ». یعنی اگر امروز یک بچه ای نماز می خواند و چشم پاکی دارد، اینها همه از پاکی پدرش و البته مادرش است مانند پسر نوح که قرآن کریم اشاره دارد که زن نوح زن خوبی نبود درحالی که تحت نظر یکی از بندگان خوب خدا بود.

معصیت یک امر ارادی است که موجودات مختار که می توانند بد را از خوب تشخیص بدهند، انجام می دهند.

                                          ********

خاصیت نماز این است که هر وقت نماز می خوانی یک سری از گناهان خودت را ترک بکنی و یک سری کارهای خوب جایگزین آن بکنی.

یک شخص گفت من توانایی ندارم نماز شب را به جا بیاورم. سلمان فارسی به او گفت می توانی به جای این کار خدا را نافرمانی نکنی، و بیا همان منظور نماز را انجام بده که اگر گناه نکنی و گناه و ثوابت یکی باشد تازه اول راه است . باید درجات صعودی را طی کنی و  بالاتر بروی. یکی از نرده بان های این کار نماز است و مخصوصاً نماز شب.

شب اسب راهواری است برای طی طریق و نیل به مقصود .

 حضرت محمد (ص) می فرماید: « شب را کمی بخواب و بیشتر آن را عبادت کن. چون روز جایگاه زندگی کردن است و آن نمازهای یومیه و نافله ها کفایت می کند. اما شب برای بالا رفتن یا طی طریق کردن و به درک و شعور بالا رسیدن است.

 امیرالمؤمنین می گوید: گناهت تو را به بند کشیده است.

گناه از سمت تو ساطع شده نه از سمت خدا و هر عملی انجام بدهی یک اثر وضعی بر روح شما دارد و برای اعمال شما دارد یکی اینکه از شما سلب توفیق می شود و شما دچار مشکلات می شوید.

[ تو کسی هستی که گناهش او را به بند کشیده است] به واسطه انجام گناه از یک عمل خیر محروم شدی. پس گناه را تو انجام دادی و انجام این گناه برای تو یک اثر وضعی و سوء دارد. گناهی که شما انجام دادی موجب ضلالت شما می شود و باعث می شود که پیشرفت نکنی و گمراه شوی. خدا هیچ کس را از اول گمراه نمی کند. عمل خود فرد موجب می شود که محروم شود و اگر محروم شد خودش بزرگترین خسران را انجام داده است و آرام آرام از مسیر اصلی دور می شود و گمراه می گردد.                                                                                              والسلام

·                    باب اینکه خداوند تبارک و تعالی چیز است:

[ بحث مرز تعطیل و مرز تشبیه چه است؟] مرز تعطیل یعنی مرز عدم بودن و خدا معدوم نیست.

موجودات از سه حالت خارج نیستند. یا واجب الوجود هستند. یعنی وجودشان در دنیا واجب است. یا ممکن الوجود هستند. بودن و نبودنشان در دنیا مساوی است. یعنی چه باشند چه نباشند فرقی نمی کند. نه به این معنی که هیچ چیز را تغییر نمی دهند. اگر نباشند خللی بر دنیا وارد نمی شود.

یک عده از موجودات هستند که به دلیلی وجودشان ممتنع است. یعنی اینکه هر دو یک جا جمع بشوند یا اینکه موجود باشند، ممکن نیست. عدد یا فرد است یا زوج، عددی که در آنِ واحد هم زوج باشد هم فرد وجودشان محال است. اگر بگوئیم خدا یک موجودی است که از همه اطراف و اکناف لایتناهی یا بی انتهاست، پس دومی و شریک و همتا برای او محال است.

وقتی می گویی خدا شئ است یعنی موجود است. اول باید او موجود باشد تا حیّ باشد. یک لاشه هم موجود است ولی وحیّ نیست. اول اسماء خدا حیّ است و بعد چیزهای دیگر که بر حیّ اطلاق می شوند. مثل: قهار و فعال و … .

خالص ترین وجود، وجود خداست. وجود ما وجود اعتباری است. یعنی ما وجود داریم.« کُلُ شی هالِک الاوجهه» همه موجودات الان مرده اند نه بعداً می میرند، یعنی من و شما الان زنده بودن و موجودیت مان بستگی به خالق مان دارد یعنی اگر او نباشد ما کلا نیستیم که بخواهیم مرده یا زنده باشیم .

یعنی ما وجودمان را از او گرفته ایم، حیّ و شئ بودنمان را از او گرفته ایم. اما او اینها را از خودش دارا ست. به خاطر همین است که ما وجودمان اعتباری است. « کُلُ شی هالک الا وجهه» یعنی اینها از قدیم مرده اند. دلالت بر دائمیت این حالت دارد.

اما خدا موجودی است که وجودش اعتباری نیست به ذات واجب وجود است. ولی جسم نیست، صورت هم نیست، یعنی خدا را تشبیه نکنید. « لا اله الا الله»، یعنی هیچ خدایی نیست جز خدای یکتا.

اول باید هر موجودی موجودیت داشته باشد و وقتی که موجود بود او صفت بدهیم. یعنی حی است و…

شما اگر بخواهید بگوئید: علی پسر خوبی است. باید این علی وجود داشته باشد تا بعداً صفت خوب بودن به آن اضافه شود.

هم خدا چیز است، هم مردم. هم مردم موجود هستند  و هم خدا موجوداست. خدا وجودش متکی به خودش است.و دیگران وجودشان بسته به خداست. دیگران شئ هستند و متکی به خدا و وجودشان از خودشان نیست.

خدا بنده نیست، بنده هم خدا نیست. صفات بنده در خدا نیست که موجب نقص خدا شود. صفات خدا هم در اَکمَلِ وجه در بنده نیست مگر اینکه خدا در حالتی بخواهد صفاتش در یک بنده تبلور کند و آن هم نه در حد اَکمَلِ خدائیت در حد ظرفیت آن فرد تبلور می کند. ولی اینکه هر دو آنها موجود هستند، بله موجود هستند.

اما وجود یکی اعتباری و وجود دیگری حقیقی و به ذات است.

خدا برای ما وجودی قائل است، وجود ما از خداست و بدون خدا هیچ است. ولی برای وجود شأنیت قائل است.

پس وقتی می گوید خدا غیر چیزهاست.به خاطر این خلطی که پیش می آید، که خدا گفته من شئ هستم و به موجودات هم گفته که شما شئ هستید، حقیقت وجودی ما با خدا یکی است. خیر شما با خدا حقیقت وجودی یکسانی ندارید.

همه چیز حادث است و یک زمان خلقتی دارد. خدا قدیم است یعنی قبل از اینکه زمانی باشد موجود بوده است. شما وقتی قدرت را معنی می کنید، قدرتی که شما می خواهید اعمال کنید نیاز به ابزار دارد. مثلاً باید از دستتان استفاده کنید. ولی قدرتی که خدا دارد، غیر از این قدرتی است که شما تصور می کنید. به صرف اراده اش یک چیزی موجود می شود.

اگر بخواهید قدرت خدا را بیشتر و بهتر درک کنید دو راه وجود دارد: ۱) بیشتر در آیات خدا فکر کنید، ۲) روحتان را تهذیب کنید. پیغمبر خدا هم خدا را نمی دید ولی چون روحشان قوی تر بود، بهتر می فهمیدند.

[ خداوند عزوجل خودش را چیز شمرده است و فرموده اند: بگو چه چیزی در گواهی بزرگتر است]. خدا در گواهی بزرگتر است، چه کسی که شهادت بدهد، شهادتش احسن است، خدا شهادتش احسن است.

اگر چیز بودن خدا را نفی کنیم، کلاً او را باطل کرده ایم.

·         تفسیر سخن خداوند عزوجل که فرمود: ای ابلیس چه مانع از آن شد به آنچه که به دست خود آفریده ایم سجده کنی؟

بحث سجده نکردن ابلیس بر آدم است. چیزی که پیداست این است که هر چه هست را خدا می دهد. یعنی اینکه قدرتی

بوده و منشأ آن خداوند است و به ابلیس داده شده و چون آن قدرت به او داده شده،نفس بر او قالب شده است.در آیاتی هست که «ما با روح خودمان او را تأیید کردیم»« وَ اَیَدَهُ لِرُوح مِنه» سوره مجادله آیه ۲۲

همه اینها را خدا به خودش نسبت می دهدومی گوید من کردم که اینطوری شد. در نزد من یَد بیضاءِ هست برای او.

نعمت از من بوده و با شمشیر خودم با من می جنگد.« وَلِلّهِ عِزتُ جَمیعا» همه چیز برای خداست.

·                    باب تفسیر سخن خداوند عز و جل : روزی که از ساق پرده برگرفته شود و به سجده فرا خوانده شوند.

منظور از این از ساق ، ساق پا نیست. هیچ جا ی خدا قابل تشبیه نیست. حتی در ابواب قدرت و ساق، هیچ حصر عقلانی وجود ندارد که این ساق همان ساق پا است. این فقط برای تقریب به ذهن است. اگر آدم بخواهد ظاهر بین باشد و بحث ساق پا را مطرح کند یک مقدار دور از عقل است. چون اگر ساقی در نظر گرفته شود باید جسمی باشد. اگر جسمی در نظر گرفته باشید باید جانی در نظر گرفته شود که متناسب با آن کالبد است. و اگر یک کالبدی در نظر بگیریم ، این کالبد یک جایی انتها دارد. پس خدا محدود می شود. در نظر گرفتن یک جزء، تکه تکه کردن یک موجود، در نهایت نتیجه اش محدود کردن است، به خاطر همین خدا محدود نیست.

اگر قرار است ساقی را در نظر بگیریم ، چه دلیلی دارد که ساق خدا را در نظر بگیریم. مگر خدا قرار است خودش را به ما نمایان کند. اگر پرده از روی بهشت و جهنم بر می دارد تا مردم آن را ببیند یا پرده از چشم مردم برمی دارد تا باطن همه مشخص شود . مگر آن جزء خداست که این ساق جزء خدا باشد.

·                    باب تفسیر کلام خداوند عزوجل که فرموده: خداوند نور آسمانها و زمین است:

اگر خداوند نور آسمانها و زمین است، یعنی خداوند یک موجودی است مثل خورشید، که در اثر یک سری فعل و انفعالات نور می دهد یا مثل ماه که نور یک شئ نورانی مثل خورشید را بازتاب می دهد.

اما جریان این است که « اللهُ نُورُ السمواتِ و الاَرض»، یعنی حقیقت و ماهیت خدا نور است؟ خیر. خدا نور تولید می کند؟ خیر.

نور به معنای هدایت است وقتی جلو ی پای شما روشن نباشد به زمین می افتی. یعنی خدا منشع راستی و درستی و هدایت است. منشع وجود است و برای کسانی که در آسمانها و زمین حرکت می کنند باعث هدایت است. « اللهُ نوُرُ السمواتِ و الارض»، یعنی خدا یکی است، نور است، انوار نیست ولی چون نور نشانی از تکامل است خدا این نور را به خودش نسبت داده .

« یُخرجونَ مِنَ النورِ اِلیَ ظُلمات» چرا نگفته « یُخرجونَ مِنَ النورِ اِلیَ ظُلَم» منشع های تاریکی و عمل بد بسیار زیاد هستند و ضلالتی که در اسلام بحث می شود، ضلالت ابتدایی نیست که شما را گمراه کنند.

عمل شما باعث می شود که از نور جدا بشوید و هر کاری که انجام می دهید، برای شما تاریکی را به همراه می آورد. یعنی اعمال شما تاریکی هایی را ایجاد می کند. اما اگر خواستی از این تاریکی ها خارج شوی، به انوار مختلفی نمی رسی به یک نور می رسی، آن یک نور هم، همان خداست که منشع هدایت و راستی است.

این نور به معنای آن نور فیزیکی و نور خورشید نیست هر چند خداوند منشع نور آسمانها و زمین است، یعنی اگر آسمان روشن می شود با خورشید یا چیزهای دیگر که نور می دهند، اینها هم به امر خدا نورافشانی می کنند.

همه موجوداتی که می دانند به سمت این نور در حرکتند. خاصیتی که نور دارد و ظلمت ندارد این است که نور، روشنایی است و روشنی مردم را به سمت خودش می کشد. چون عمده موجودات که فطرت پاک دارند گرایش دارند به سمت روشنایی حرکت کنندو در جایی که مردم به سمت تاریکی میروند شیطان آن عمل بد را لباس خوبی پوشانده است و آن ظلمت را برای ما نور جلوه میدهد و اغوا گری میکند که ما به سمت آن کشش پیدا می کنیم.

وقتی می گویند « اللهُ نورُ السمواتِ و الاَرض»، یعنی الله غایت و نهایت  تمام موجودات آسمانها و زمین است. چه نبات،چه حیوان و چه انسان نور خدا تبلورش در کجاست. ائمه توضیح داده اند که این نور ما هستیم. آن راه و روش که گفتیم مردم دوست دارند به طرفش گرایش پیدا کنند و در فطرتشان نهفته شده است، آن ما هستیم. رسول اکرم (ص) سر سلسله است. اول نور را در دل او قرار دادند « اَنَا مَدینَهُ العِلم وَ علیٌ بابُها»، من شهر علم هستم هر کس می خواهد از من استفاده کند باید از دَرِ آن وارد شود و دَرِ آن هم علی (ع) است.

چه طور ما به نور خدا دست پیدا کنیم به این هدایتگری خدا دست پیدا کنیم. ائمه (ع) می گویند: راه اگر می خواهید نور خدا را ببینید و برای شما تبلور پیدا کند و شما با این نور راهتان را پیدا کنید باید بیائید از سخنان ما استفاده کنید که این راه همان نورخداست، همان رسیدن به حقیقت و حقانیت است.این را در سینه رسول اکرم (ص) قرار داده. به عنوان مثال گفته شده است که نور مهمترین خاصیتش این است که شما راه را بیراه تشخیص بدهید. وسیله را می گوید ولی منظور استفاده وسیله است.

·                    باب تفسیر کلام خداوند عزوجل که فرمود: خدا را فراموش کردند پس خدا آنان را فراموش نمود.

یک نکته خیلی مهم در این آیه و تفسیری که اهل بیت (ع) می کنند که کوچکترین اهمال در این مورد نمی کنند که یک وقت خدا تشبیه نشود.

ما پرسیدیم که خدا آنها را فراموش می کند، یعنی چه؟ امام اولین سؤالی را که جواب داده است در مورد شخصیت آنها نیست که چرا خدا آنها را فراموش می کند، یعنی فرض اولیه شما را نمی پذیرد. اول می گوید که خدا فراموش نمی کند.

به خاطر ظاهر و حالت ادبی که این آیه دارد و نیاز به مفسر دارد و بهترین مفسر اهل بیت (علیهم السلام)هستند. اول این را رد می کند و از آلایش پاک می کند.

اگر شما کوچکترین شبه ای در ذهنتان بوجود بیاید که بگوئید که خداوند در این آیه گفته است من فراموش می کنم.

پس امکان فراموش کردن برای خدا هست. اول این را رفع می کند. ضلالت ابتدایی نیست، یعنی خدا یک عده را گمراه نمی کند و یک عده را هم هدایت نمی کند. شما باید اسباب هدایت شدنت را خودت ایجاد بکنی و اسباب گمراهیت را نیز خود ایجاد می کنی.

ما شروع می کنیم به بدی کردن مثل این است که: شما از یک دستگاهی بد استفاده کنی  تا ضریب خطا در دستگاه بالا برود و دیگر به چیزهای کوچک حساسیت نشان ندهد. این عمل شما باعث می شود که حساسیت شما به بدی از بین می رود و کارهای بد را شروع می کنی و نمی دانی که داری کار بدی انجام می دهی، ضلالت این طوری است.

وقتی شما پافشاری می کنی که حق دیگران را پایمال کنی دچار مکر الهی می شوی « وَ مَکَرُوا مکر ََ الله و اللهُ خیرُ الماکرین».

شما بدی می کنی حق الناس، حق النفس و حق الله به گردن می گیری نه تنها حساسیت شما کم می شود بلکه دچار مکر الهی می شوی. یک جایی هم ضربه اش را می خورید. نه تنها حساسیت شما در انجام کارهای بد پائین آمده بلکه یک موجودی هم پیدا می شود، بدتر از خود شما که آن بدی شما مضاعف بشود و دچار مکر الهی بشوید.

والسلام

باب معنای کلام خداوند عزوجل که فرمود: و از روح خود در او دمیدم:

وقتی گفته می شود « نَفَختُ فیهِ مِن روحی»، یعنی اصل انسان روح است و جسد و کالبد نیست. چون کلبد محل روح است. اگر خداوند از روح خویش در انسان دمیده باشد، پس خدا یک روح دارد شبیه روح ما. بنابراین اگر خدا روحی داشته باشد شبیه روح ما، پس خدا یک جسم و کالبدی هم دارد که این روح باید اعمال و افعال خودش را درون آن کالبد بروز دهد.

با این توضیحات عده ای برایشان تداعی می شود که حتماً خدا هم چنین ابعادی در وجودش است. خدا روحی مثل روح ما ندارد. این روحی که ما داریم مخلوق خداست و اگر می گوید از روح خود در او دمیده ام، به این عنوان است که خداوند عظمتی برای این روح  در نظر گرفته است و این شان که درنظر گرفته است شاید برای این باشد که این روح قابلیت تعالی دارد (رسد آدمی به جایی که بجز خدا نبیند )که در آدم می دمید و آنقدر در این مورد عنایت دارد که آن را به خودش متصف می کند و از خودش می داند. به همین خاطر توضیح می دهند که کسی فکر نکند حقیقت وجودی ما که روح ماست با خدا یکی است و خدا هم چنین حقیقت وجودی دارد. پس ما خدائیم و خدا هم مانند ماست. خیر، چنین چیزی وجود ندارد.

[ در توضیح آمد، روحی است که آن را انتخاب کرده، برگزیده، آفریده و به خودش نسبت داده است. یعنی یک روحی بوده در کالبدی دیگر یا به صورت دیگر]. خیر این روح را اولاً به ذات، برای آدم خلق کرده است. این مسئله در بحث معاد مطرح است.

اگر خدا، رحیم و رحمان و تواب است، پس چرا توبه کسی را که در جهنم افتاده است نمی پذیرد؟ به خاطر اینکه اگر خدا بخواهد توبه آن شخص را بپذیرد و دوباره به او کالبد بدهد، چون حقیقت وجودی این شخص روح است و روحش با آن بدی ها آمیخته شده است. در این شرایط اگر بازگردد، دوباره آن کارها را قهراً انجام خواهد داد و این نیاز دارد که خدا برای او روح جدیدی بیافریند که در این صورت دیگر آن شخص قبلی نیست و شخص دیگری است، یا اینکه باید آنجا بماند تا تصفیه شود. ممکن است خداوند چندین روح را خلق کرده باشد و با توجه به اعمال و توانائیهایی که در یک شخصیت وجود دارد روحی را به او بدمد. اصل نکته در این است که این روح برای حضرت آدم خلق شده و قبلاً نبوده است. خدا به احسن وجه آن را خلق می کند و بعد درون کالبد انسان قرار می دهد و به خودش متصف می کند.

[ امام صادق (ع) فرمود: خداوند تبارک و تعالی یگانه و صمد است. او را میانه ای نیست، روح آفریده ای از آفریده های اوست. تأئیدی و نیرویی است که خدا در دل رسولان و مؤمنان قرار داده است].

اینجا حضرت امام صادق(ع)  نکته صمد بودن را مطرح و صمد را دوباره معنا می کند، یعنی میان پر است میان تهی نیست و به ذات خودش متکی است. این که می گویند روح مخلوق خداست نه این که جزء خداست، نه اینکه جزء ذات خداست و

نه اینکه خدا خودش مخلوق است و جسمی دارد که این روح را درون جسمش گذاشته و بعد قسمتی از آن را به دیگری می دهد. « وَ ایدنا بروح القدوس» تأئید کردیم او را به روح خودمان. ( منظور حضرت عیسی)

روح یک نیرو و قدرت خدا گونه ای است که خدا آن را درون کالبد حضرت آدم قرار می دهد. حضرت عیسی را به آن تأئید می کند و به او قدرت می دهد تا بتواند در گهواره صحبت کند و از مادر پاکدامنش رفع اتهام کند.

امام صادق(ع) می خواهد این نکته را روشن کند. فکر نکنیدخدا یک مخلوق است چون یک روحی دارد و از این روحش به دیگری هم داده است. مثل استخری است که کسی آن را ساخته و داخلش آب ریخته است. اگر این استخر یک هوش مصنوعی داشته باشد که چاله ای را هم از آب خودش پر کند.

می خواهد بگوید که فکر نکنید که روح جزء حقیقت خداست، هیچ کس به این حقیقت وجودی خدا دست پیدا نخواهد کرد.

[ امام صادق (ع) درباره سخن خداوند عزوجل که فرمودند: وقتی که آن را درست کردم و از روح خود در آن دمیدم. فرمود: خدای عزوجل خلقی آفرید و روحی آفرید، آنگاه به فرشته ای دستور داد که در آن دمید، نه به صورتی که از قدرت خدای متعال چیزی کاسته شود. آن روح از قدرت او بود. ( از روح خود در آن دمیدم)]. این دمیدن به چه معناست؟ به این معناست که خداوند آن را به انسان اعطا کرده است. مثلاً یک موجود گلی را می سازید، این موجود اگر قرار باشد کاری را انجام بدهد، باید یک قدرتی داشته باشد چون خودش به ذاته قدرتی ندارد، حتی فرشته ای که از نور است هم قدرتی ندارد. شیطان هم که از آتش است قدرتی ندارد.

باید یک جایی یک موجودی و یک کسی که منشأ همه اینهاست. این قدرت و تحرک و تفکر را به آنها القاء بکند و اگر انسان خلیقه الله می شود، به خاطر همین است که از آن منشاء به او قدرت اعطا شده است.

« وَ عَلَمَ الادَم اَسماءَ کُلَها»، ما به آدم یاد دادیم اسماء خودمان را پس قدرت یاد گرفتن را در آدم قرار دادیم که این در ملائکه نبود. به آنها گفتیم بیائید یاد بگیرید گفتند: ما نمی توانیم یاد بگیریم، مگر چیزی که تو به ما یاد داده باشی.

پس دمیدن یعنی: تأئید کردن با قدرت خودش، یعنی القاء نیروی خودش که با این نیرو شخص بتواند آنچه را که خدا

اراده کرده اجرا کند. دمیدن نه به معنی فوت کردن بلکه به معنای تأئید کردن با قدرت خودش که اینها مخلوق هستند و خدا خالق همه آنهاست.

·       باب معنای جَنبُ الله:

وقتی یک نفر بندگی کند و با تمام وجود در اختیار اوامر خدا قرار بگیرد کم کم افعال آن شخص خداگونه می شود، یعنی وقتی من فکرم خدایی شد و با تفکر خدا محور فکر کردم. آن موقع می دانم که اگر دهان باز کنم و حرفی بزنم، حرفم را از روی ثواب می زنم و از روی هوی و هوس صحبت نمی کنم. « اَلذّینَ عَنِ لَغوِ المعرِضوُن». یکی از صفات مؤمنین همین است، یعنی از لغو دوری می کنند.

زبان گویای خدا هستم، یعنی اینکه حرفی جزء حرف خدا نمی زنم. کاری جزء کاری که خدا بخواهد انجام نمی دهم. زبانم به هوی و هوس و لغو باز نمی شود. دست خدا هستم؛ دست نشانه اجرای اراده خداست.

اگر فکرم خدایی باشد وقتی دست به قبضه شمشیر بردم در آن حال نیز بنده نفس خودم نیستم. همان جایی که « عمر بن عبدود» بر صورت امیرالؤمنین خدو انداخت ولی امیرالمؤمنین در آن حالت سر از تن او جدا نکرد. چرا؟ چون بنده نفس خودش نیست و چون خودش را از این بندها رهانیده حالا شده بنده خدا و کاری را انجام می دهد که مطابق خواست خدا باشد و مطابق نیکی و ثواب. « اَنَا وَ علیٌ اَبَوَا هذهِ اِلاُمَه». پیغمبر می فرماید: من و علی پدران این امتیم.

آنچه که امیرالمؤمنین می گوید که من رهبر مؤمنان به بهشت هستم، من ریسمان استوار خدا هستم، من پیوند محکم خدا هستم. همه نشاندهنده ی این است که امیرالمؤمنین به این راهی که رفته خیلی معتقد بوده است. به حضرت گفتند به کجا می روی گفت: به صدر اعلی می روم به جنت منتهی می روم. اما اگر از من و شما بپرسند ما باید با خوف و رجاع این سؤال را پاسخ بدهیم که اگر خدا ما را بخشید ما به بهشت می رویم و اگر ما را نبخشید نه. یعنی علی (ع) آن طور بندگی کرده است که جایگاه خودش را در بهشت می بیند و با اطمینان کلام، جایگاه خودش را در بهشت به مردم معرفی می کند.

·                    باب معنای هُجزَت:

« وَعتَصِموا بِحَبلِ اللهِ جَمیعاً وَ لا تَفَرَقوا»، هُجزِه معنی همان بند و ریسمان می دهد. در این آیه می گوید: به ریسمان خدا چنگ بزنید و متفرق نشوید. همان طور که گفتیم دست معنی اعمال قدرت است و مشخص می شود که بند وطناب معنای فرمان می دهد، یک نوع پیروی، یک نوع اتصال است. پس این معنای هُجزَه نزدیک به معنی حَبلُ الله است.

[ امام رضا (ع) فرمود: رسول خدا (ص) در روز رستاخیز بند خدا را گرفته، ما بند پیامبران را گرفته و شیعیان بند ما را گرفته اند و آنگاه فرمود: هُجزَه به معنی نور است.]

نور منشع هدایت است. این فرمان خدا همان منشع نور و هدایت است. اگر ما به حَبلِ الله جنگ بزنیم در واقع باید به همان فرمان خدا جنگ بزنیم که همان راه روشن و راه به نیکویی رسیدن و همان نور است.

منظور از بند همان نور است، این بند نشانه این است که خدا و پیغمبر خدا همه مردم را به نور دعوت می کنند و از مردم می خواهند به سمت نیکی و درستی و فرمان خدا سوق پیدا کنند و در راه ثواب قرار گیرند.

این دوباره تشبیه را رد می کند که ما حساب دنیا و آخرت و مسائل ملکوتی را از حساب مسائل مادی و روزمره خودمان جدا کنیم. [ امام صادق (ع) فرموده: نماز هُجزِ خداست، چون نمازگزار را هنگام نماز، از گناه باز می دارد. خداوند عزوجل فرموده:

نماز از فحشا و منکر باز می دارد.]

« اِنَ صَلوهُ تَنها عَنِ الفَحشاءِ و المُنکَر» ایه ۴۵ سوره عنکبوت. نماز مصداق نور و مصداق سیر الی الله است.

·                    باب معنای چشم، گوش و زبان:

امیرالمؤمنین در مرحله اَتَمِ بندگی و اَکمَلِ بندگی است و تمام وجودش یکسره سرباز خدا می شود و هر چه می گوید جزء حرف خدا نیست، هر چه می شنود جزء شنیده ای که برای رضای خدا باشد نیست. در واقع همان جریان « اِنی جاعِلٌ فِی الاَرضِ خَلیفَه» در اصل مُکرَم به اِصالِه هستند و حرف کسی را می زنند که از طرف او به خلافت برگزیده شده اند و اگر کسی که خود را خلیفه می داند حرف حق را نزند این دیگر خلیفه نیست بلکه قاصب منصب خلافت است.

[ باب معنای سخن خداوند عزوجل یهود گفتند: دست خدا بسته است. دستهای خودشان بسته باد و به سزای آنچه گفتند از رحمت خدا دور باشند بلکه دو دست او گشاده است.]

یهودیها می گفتند دست خدا بسته است، یعنی خدا در عالم، دخل و تصرفی نمی کند و تقریباً عالم را رها کرده است. ولی خدا اثبات می کند که فقط در یک دوره « فعال ما یشاء» دنیا نبوده است در همه ادوار و زمانها خدا در دنیا می تواند تغییر و تحول ایجاد کند. می تواند چیزی را جایگزین کند. همان طور که امتی را برداشته و امت دیگری را جایگزین می کند. اینها می خواستند بگوینـد که اراده خداوند محدود شـده

است، خیر. اراده خدا همیشه جاری است و خدا همیشه « فعال مایشاء» است.

·                    باب معنای خشنودی و خشم خدا:

چون خدا یک موجود مرکب نیست وقتی که می گوید خشم من فرود آید، منظور این نیست که خدا بر آن شخص به صورت خشم نازل شود. خدا تغییر مکان و حالت نمی دهد و اگر چنین چیزی را در نظر بگیریم خدا را تشبیه کرده ایم که خدا از تشبیه به دور است. خشم یک حالتی از اراده است. مثلاً اصحاب فیل می خواستند کعبه را خراب کنند. خدا بر آنها عذابی نازل کرد که خشم با فرمانی که به پرنده ها داد جاری شد. خشنودی خدا هم با نصرت الهی جاری می شود. مثلاً به خاطر کار خوبی که انجام می دهید خدا خشنود شد و با برآورده کردن خواسته شما خشنودی خود را نشان می دهد.

قطعاً جهنم خلق شده است ولی آن اعمال شماست که بهشت و جهنم شما را می سازد.[ راه تشخیص خشم یا خشنودی خداوند از یک سری فعل و انفعالاتی که در زندگی ما بوجود می آید است.]

یا در زندگی بوجود می آید که شما نمونه اش را می بینی یا چیزهایی می ماند برای روز قیامت یا در برزخ شما که در آنجا نمود پیدا می کند. مثلاً نمازی که می خوانیم ممکن است اثری در این دنیا نداشته باشد یا ما متوجه نشویم ولی در  دنیای دیگر(قیامت) نماز و کارهای خوب شما نمایان می شود.

خشنودی خدا وقتی تأمین می شود که شما از کانال کسانی که قطعاً و با عصمت فرمان خدا را می فهمند. کاری را که گفتند انجام دهید در این صورت می فهمید که خشنودی خدا را بدست آورده اید. مثلاً : امامان که فهمشان از فرمان خدا کامل و صحیح است و هم در ابلاغ و عمل کامل و صحیح است.

خداوند برای اعمال اراده خودش از یک سری ابزارها استفاده می کند « با آنها بجنگید و قتال بکنید که خدا می خواهد آنها را به دست شما عذاب بکند» « وَ لِلّهِ جُنوُدُ سَمواتِ وَ الاَرض» خدا اگر بخواهد بر کسی خشم کند نیازی به ابابیل ندارد یا اینکه از مؤمنین کمک بگیرد ندارد. سلول به سلول بدن ما همه « جُندُ الله» هستند. خداوند چون می خواهد که اراده اش را اشخاص ثالث که نظاره گر هستند ببینند و بهتر متوجه مسئله بشوند از اسباب خارجی استفاده میکند. اگر بندگی کنیم به یک مقام بالایی می رسیم که عامل امر و اراده خدا بشویم.

قلب پیغمبر عرش خداست. هیچ وقت از اینکه یکی کفر خدا را بگوید خوشحال نمی شود و از شکر خدا خوشحال می شود. وقتی که پیغمبر خوشحال شد معلوم است که رضایت خدا هم در همین بوده است. نوع خوشنودی خدا با نوع خوشنودی شما و ما فرق می کند. شما اگر خوشحال می شوید لبخند می زنید. خدا دیگر لبخند نمی زند به یک نوع دیگری خوشحال می شوند. شما وقتی خوشحال یا ناراحت می شوید روحتان یک حالت دیگری پیدا می کند. ولی وقتی خداوند ناراحت می شود حالش منقلب نمی شود. خشنود می شود ولی خشنودیش مثل خوشنودی من و شما نیست.

[همه نیازمند او هستند چیزها را بدون نیاز و بدون سبب آفریده است]. سبب در اینجا به معنی ابزار است.

بدون سبب یعنی نه اینکه بی خود و باطل آفریده است. خدا کار لغو و باطل انجام نمی دهد. دلیل عقلانی که ما داریم وقتی که پیامبر از روی لغو حرف نمی زند. وقتی مؤمنین از روی لغو حرف نمی زنند. قطعاً خدا مرکز همه خوبیها و کمالات است. پس امکان ندارد که خدا کار لغو و بیهوده انجام دهد. یعنی خشم و خشنودی خدا تجسم عملی پیدا می کند. اگر خدا خشمگین شود حال خودش منقلب نمی شود. بر آن شخص عذاب شدید وارد می کند. یا اگر خوشحال شود نمی خندد. آن شخص را به جایگاه مطلوبی می رساند.

[ باب تفسیر کلام خداوند عز و جل که فرموده: در روز قیامت زمین یکسره در قبضه قدرت اوست و آسمانها در پیچیده به دست اوست.]

دو تا عمل انسانی است در قبضه قدرت بودن  و پیچیده به دست داشتن. امام(ع) می فرمایند: این یک نوع تشبیه است و خدا از تشبیه مبری است.

دست یعنی عامل اِعمال اراده. ائمه خیلی توجه دارند در تفسیر این آیات که همه جا می خواهند این قضیه نفی تشبیه را مطرح بکنند که کوچکترین شبهه ای به ذهن متواتر نشود که خدا جایی در قرآن از دست خودش نام برده است. پس حتماً دست دارد.

قرآن نیاز به مفسر دارد و مفسر همان اهل بیت هستند که عصمت کبری دارند و می توانند آیات قرآن را در بطنش متوجه شوند و تا آنجایی که برای شخص مقابل، قابل درک است بیان کنند.

[ باب تفسیر کلام خداوند عز وجل که فرموده : ذِهی پندار که آنان در آن روز از پروردگارشتن سخت محجوبند.]

آیه ۱۵ سوره مطففین«کَلا اِنَهُم عَن رَبِهِم یَومَئِذٍ لَمَحجُوبُون»

نه اینکه خدا یک جسم است و ما روی این جسم یک پارچه کشیده ایم و یا مانعی قرار دادیم و بین این آدم بد و خدا یک مانعی هست. خیر مانع به معنای مادی نیست. مانع به این معنا نیست که مثلاً بقیه که آدمهای خوبی هستند      می روند و رو در رو با خداوند ملاقات می کنند. یعنی خدا یک جسمی دارد که می شود بینشان حد فاصلی قرار دارد یا نه. هیچ کس نمی تواند خدا را ببیند. آیات خدا قابل مشاهده است که در حد اَکمَلِ آیات خدا رسول اکرم (ص) است.

·                     باب تفسیر قول خدا:

«وَ جاءَ رَبُکَ وَ المَلَکُ صَفَاً صَفًا» سوره فجر آیه ۲۲/

به امر پروردگار فرشته ها گروه گروه می آیند و فرمان خداوند اجرا می شود.

آیه ۲۱۰ سوره بقره « آیا جزء این انتظار دارند که خداوند، فرشتگان را زیر سایه بانی از ابر بیاورد.»

خدا از نقل و انتقال منزه است. این فرمان خداست و فرشته ها می آیند.

در اعتقادات اسلامی ضلالت ابتدایی نیست، یعنی خدا هیچ کس را گمراه نمی کند. عمل خود شخص باعث گمراهی او می شود. « وَ مَکَرُ مَکَرَ الله و اللهُ خَیرُ الماکِرین». مکر کردند خدا هم مکر کرد. نگفت مکر کردند خدا خدعه کرد، نگفت خدعه کردند خدا مکر کرد. « یُخادِعوُنَ الله وَ هُوَ خادِعُهُم»، از همان ریشه فعلی آمده نرفته از یک ریشه فعلی دیگر بیاورد. در دنیا و در آخرت کاری که شما ایجاد می کنید به همان مقدار به تو جواب داده می شود. یعنی عمل شما صورت عینی پیدا می کند و به شما آسیب میزند. آن دنیا اگر مار و اژدها و آتشی هست. این آتش طوری نیست که یک جایی باشد که شما بتوانی از آن فرار کنی. این آتش از درون خود شماست و شما نمی توانی از آن جدا بشوی. هر کاری انجام دهی همان به تو برمی گردد.

هر چه کنی به خود کنی، هر چه ز نیک و بد کنی

هر کس شکر بکند « لِاَ زیدَنَکُم» و هرکس که کفر بورزد خدا نمی گوید که از آن می گیرم. می گوید « اِنَ عَذابی لَشَدید».به مردم نعمت می دهیم هرکس درست استفاده کرد و شکر کرد، اضافه می کنیم هرکس که شکر نکرد و کفر ورزید عذاب شدید دچارش می کنیم و ممکن است این عذاب شدید غیر از گرفتن نعمت باشد مثلا شخصی کافر است و مدام کفران نعمت می کند ولی خدا نعمت را از او نمیگیرد بلکه اورا دچار بعضی از امراض میکند که هم آبروی او را می برد و هم سلامت او را و هم به دارای او صدمه می زند و اگر کسی کفران نعمت کرد و با نعمت خدا با خود خدا جنگید و آنرا در راه ناصواب استفاده کرد همیشه قلب او نامطمئن است همیشه اضطراب دارد وچه عذابی بالاتر از اینکه انسان همیشه ناراحت و نگران باشد  . اگر شکر کردی ما آن دنیا به تو خیر می دهیم. انسان نه در اول است نه در آخر. خدا نعمت را در اول می دهد و در آخر هم پاداش می دهد ما در این وسط هستیم و می توانیم خوب عمل کنیم. ما حد اختیارمان وسط است نه اول دست ماست نه آخر، نه قیامت دست ماست و نه نعمت دادن و ندادن.  فقط عملیات این وسط دست ما است که بتوانیم از این نعمت به خوبی استفاده بکنیم یا نکنیم.                                                                             

والسلام

                                            بخش دوم

·                    باب علم خداوند:

بحث در مورد علم خداوند، بحث علو، یگانگی و یکتایی خداوند یعنی بزرگی ذات خداوند یکتا است و دیگر همه چیز از او پائین تر است.  او یگانه، صمد، مالک و قدوس است. همه چیز او را می پرستند و به سوی او پرستش می کنند چند نکته در این مورد بحث می شود، یکی از آنها این است که همه موجودات به سوی او یک سیر تکاملی دارند و آن را طی می کنند وقتی می گوئیم به سمت خدا سیر می کنیم نه اینکه مکان وجود خدا یکسان باشد و خدا در یک مکان خاص باشد، منظور این است که هر چیز که خداوند خلق کرده در ذات خود درتلاشند که به تمام قرب الهی برسند. . موجوداتی که خداوند خلق کرده دو نوع اند: ۱) اختیار دارند ،۲) اختیار ندارند.

 مثلا درخت را می توان نام برد. خداوند به آنها امر کرده است که در یک فصل بارور شوند و میوه بدهند که این کار را انجام می دهند و در واقع با انجام این کار ذکر خداوند را می گویند یعنی به زبان حال ممکن است همین درخت زبان قالی هم داشته باشد و باآن نیز ذکر بگوید که اصلا بعید نیست . خداوند به انسان فرموده که دروغ نگو. اگر دروغ نگوید ذکر خدا را به جای آورده و این یک نوع ذکر گفتن است. به درخت فرمان داده می شود که میوه دهد، میوه می دهد و همیشه فرمان خدا را اطاعت می کند و ذکر خدا را می گوید، پس درخت نمی تواند در یک سطحی که انسان پیشرفت میکند  پیشرفت کند چون این اجازه به او داده نشده است.  اما انسان سطح بالاتری دارد. مثلاً به جایی می رسد که خلیفه االله است  انسان اگر ذکر خداوند را بگوید با اختیار موجب پاداش است برای انسان وگرنه اندم های آن انسان خودشان ذکر خداوند را با زبان حال می گویند یعنی همه موجودات ذکر او را می گویند. مثلاً سلول های بدن انسان، مثل گلبول های سفید. ولی اینها غیر از انسان هستند و دستوری که از خداوند گرفته اند انجام می دهند و تنها کار و وظیفه ای را که در بدن انسان دارند انجام می دهند. مثلاً کشتن میکروب ها و یا تولید پادتن که این کارها عین فرمان خداوند است و اطاعت از فرمان خداوند عین ذکر اوست بعضی جاها اختیار با خود ماست. مثلاً اگر یک مغازه دار مغازه را باز کند یا ببندد. مغازه را اول یا آخر وقت باز می کند اختیار با را انجام می دهد .اماموجودات دیگر که  از روی جبر کارشان را انجام می دهند و همیشه ذکر می گوید این می شود جنود خدا ( و بریا خداست لشکریا آسمان و زمین ). ما ذکر می گوئیم و ذکر با اختیار است. دروغ نگفتن، کار زشت انجام ندادن با اختیار انسان است. انسان غیر از سایر موجودات است چون که دارای جایگاه اختیار است. همه بسوی او(خدا) در حرکتیم و برتر از اینکه امیدواریم به او برسیم. این رسیدن به خداوند به این خاطر می شود که: ۱) ما بگوئیم خداوند جایگاه دارد و ما از پلکانی حالا ده تایی یا هزارتایی بالا می رویم و به او می رسیم. آیا این ممکن است؟  این تفاسیر که گفتیم برای این است که بعداً کسی اینها را باهم خلط  نکند و این مسائل را نکته ای و ریز توضیح می دهیم.

به عنوان مثال کسی حدیثی را بگیرد و بگوید خداوند بالاتر از آن است که به او برسیم یعنی خدا جایی در بالا نشسته نه اینکه علو ذاتی خداوند جایگاه و عظمت او را تعیین کرده و خداوند اعلا و درجه کامل است. با تکامل و حرکتی که انسان دارد ممکن است خیلی به او نزدیک شود. خیلی متوجه شود اما باز نمی تواند به آن مقام برسد یعنی مقام خدایی برسد ولی می تواند به مقامی برسد که جز خدا نبیند. به کل نرسیده نه می رسد و نخواهد رسید ما فقط در مقام بندگی هستیم.

این که ما به مقام خداوند برسیم هرگز ممکن نیست. هر چه انسان بیشتر بندگی کند و خودرا در مقام عبودیت بالا رساند تازه می فهمد که هیچ چیز نیست در پیشگاه الهی. پروردگار ما با آگاهی همه چیز را گسترش داد کارش از روی آگاهی و حکمت است نه بیهودگی. خداوند دنیا را خلق کرده و آخرت را برایش گذاشته اینها همه از روی علم و آگاهی است نه لهو و لعب. از  علی بن موسی الرضا (ع) سوال شد : آیا خداوند می داند چیزی که نبود اگر بود می گردید بودنش چگونه می بود و یا اینکه جزء آنچه را بود می شد نمی دانست. فرمود: خداوند متعال همان دانا به چیزهاست پیش از بودن چیزها، خداوند عزوجل فرموده است ما از آنچه می گردیم و انجام داده ایم نسخه برمی داشتیم و همچنین فرموده است که اگر دوزخیان برگردانده شوند به آنچه که از آن نهی شده اند برمی گردند و همانا آنان دروغ می گویند. خداوند عزوجل می دانست که اگر آنان را برمی گرداند به آنچه که از آن نهی شده اند برمی گشتند و وقتی که آنان به فرشتگان گفتند آیا در آنجا کسی را قرار می دهید که فساد کند و خون بریزد و حال آنکه ما تو راتقدیس می کنیم و تسبیح می گوییم. فرمود : من می دانم آنچه را که شما نمی دانید. خداوند همواره عملش را بر چیزها پیش داشت. پیش از اینکه چیزها را آفریده باشد پس بسیار مبارک و مقامی است. پروردگار ما چیزها را آفرید و عملش بر همه چیز و همه کس ثابت است و پروردگار ما همانگونه که می خواست جاودانه دانا، شنوا و بیناست.

اینجا مطلبی را در مورد مسئله معاد بیان می کنیم با گفتن این حدیث چند نکته در جریان آیه (منروی زمین برای خود خلیفه ای قرار می دهم) که در سوره بقره عنوان شده است، که  ملائکه سؤال می کنند چرا می خواهی روی زمین کسی را بگذارید که فساد می کند و خون می ریزد. ما تو را تسبیح  و تقدیس می کنیم. (فرمود من می دانم چیزی را که شما نمی  دانید ) خدا قبل از اینکه دنیا خلق شود، اول و آخر دنیا را می دانست و اینکه چرا دنیا را خلق می کند این در حکمت خداوند است. خدا خالق است ولی خالقیتش را ظهور و بروز نمی کند وقتی که موجودی را خلق نمی کند. اگر من صحبت نکنم متکلم بوده ام اما با لقوه بوده و بلفعل نشده . برای ما که روی زمین هستیم دانش، حالت مادی دارد. خداوند می داند برای اینکه خالق است ولی بشر اینگونه نیست. ما می گوئیم این همان باب نفع تشبیه است .

لحظه از خانه بیرون بروم من را میکشند  و اگر این کار را انجام نخواهم داد  وقتی که می دانم نتیجه امتحان چیست واحیانا بد است  اصلا تن به امتحان نمیدهم این کار را. ولی ما در این مختصات و مقیاس خداوند را می سنجیم و می گوئیم اگر خداوند سرانجام همه کارها را می دانست پس چرا ما را خلق کرد. مثلاً این دنیا نهادش خوب یا بد می شود پس هدف خداوند از این کارها چه بوده است. شما کاری را انجام می دهید برای اینکه معلوم است. پس این مختصات ذهن انسان است که می گوید حرکت می کند از یک سری معلومات به سری مجهولات و آنها را با این معلومات حل می کند. در منطق می گوید حرکت  می کنم از معلومات برای حل مجهولات، با توجه به همان معلوماتی که قبلاً گفتیم، اما خدا اینگونه نیست و پیش تر از این برای ما توضیح نداده است و می فرماید ( انی اعلمُ ماذا تعلمُ ) من چیزی می دانم که شما نمی دانید. ( علم الادم السماء کل ثم ارفهم- الاملائکه الاسماء هولاء ). اسماء را یاد دادیم می توانید شما یاد بگیرید. متوجه مشوید یا نه. به انسان گفتیم تو این را یاد بگیر انسان شد آموزش دهنده ملائک ولی این نکته را باز نمی کنیم که خداوند چرا انسان را خلق کرد. به دلیل یاد دادن اسماء این یاد دادن چیز دیگری است این یاد دادن تجلی اسماء است، ولی حالا این تجلی اسماء چه هدفی پشتش بوده همانطور که گفتیم این دنیا ظرف فهم همه مسائل نیست. این خداوند دانا بود آگاه بر مسائل و چیزها، قبل از آنکه چیزی را خلق کند.

نکته ای دیگر که بعد از آیه می آید مثلاً علت معاد را قدر می کند. اگر جهنمی ها به دنیا برمی گشتند تا اعمال گذشته را مثلاً جبران کنند. این دلیلی دارد که این کار انجام نمی شود. در بحث معار وقتی که یک امر برایتان ملکه شد اینکه شما به دنیا برگردید محال است، برگردی و کار نیکو انجام دهی محال است برای اینکه وقتی برای شما ملکه شده دوباره همان کار را انجام می دهید شما با آن روحی که اعمال پلید برایش ملکه شده دوباره همان کار را انجام می دهید. اگر بخواهید کار بهتر انجام دهید مستلزم این است که برای شما یک روح جدید خلق شود. به همین علت با حرف فرد جهنمی مخالف می شود. عده ای هم ممکن است بگویند پس خدا رحمان و رحیم نیست و بعضی هم می گویند خداوندا ما توبه کردیم حالا اتماس می کنیم به تو و ما زجرمان را کشیدیم ما را به دنیا برگردان، نه اینگونه نیست که آنها می گویند تا زمانی که روحشان از غلو و غش پاک نشود اگر به دنیا برگردند با همان ملکات سابق برمی گردند و به همین دلیل اعمال گذشته را انجام خواهند داد. سؤال: شما در آن بخش گفتید که خداوند آنها را با همان روح به زمین می فرستد و دوباره همان کارهای زشت را انجام می دهند. به نظر من شاید این یک نعمت باشد برای آنها؛ بله ولی به هر صورت آنها عذابشان مضاعف می شود خداوند یک حوزه یک تیکه است و قطعه قطعه نیست که عملش از او جدا باشد و غیر از خودش باشد. عملش در ذاتش است. علم او سابق بر چیزهاست یعنی اینکه او قدیم بوده و همه چیزها حادث هستند، پس این است که علم او بود قبل از اینکه چیزی بود. یعنی ذات او بود قبل از اینکه چیزی باشد پس حالا پروردگار ما جاودانه، دانا و شنواست. سؤال: ما می گوئیم خداوند علم، حکمت و قدرت دارد ولی اینها را با صفات و اسماء مختلف گفته است. خداوند به ما می فرماید: ( کَلَّمَ الناس علی القدر العقول )، با مردم حرف بزنید اندازه عقل آنها. اگر خداوند می خواست تمام صفاتش را با یک نام اسم ببرد، این کار نمی توان انجام داد به این دلیل که شما یک سری مفاهیم در دنیا دارید. قرآن کتاب معما نیست. قرآن کتاب هدایت است باید درون مایه اش را که باعث هدایت است درک کنیم. پس اگر خداوند این مباحث را با یک سری اسماء که ما اینجا داریم تطبیق نکند در حد درک ما نیست، زیرا علم ما علم خداست. علم ما طور دیگر است، ذات ما غیر از ذات خداست. به عنوان مثال مقاومت دیوار و انسان در برابر ضربه پتک. خداوند باید اسماء را یک سری مفاهیم بگوید که برای ما قابل درک باشد تا با آن طریق راه پیشرفت ما را هموار کند. عملش مثل قدرت است. اگر خداوند به جای علم بگوید قدرت و به جای رحمانیت بگوید قدرت این را من و شما متوجه می شویم برای فرد دیگر ممکن است قابل درک نباشد. همه انسانها حیوان ناطق هستند. مثلاً به عنوان نمونه به

همه انسانه گفته شود حسن و با یک نام اسم برده شوند در این هنگام انسان دچار سردرگمی می شود. قدرت خداوند وجه تمایز ندارد که ما بتوانیم آن را ببینیم و بشنویم. چگونه می توان فهمید این قدرت منظور علم است نه اینطور نیست. درست همه این صفات از ذات است و یک تکیه است اما به آن معنا نیست که انسان همه آن را با یک اسم خوب نام برد. سؤال: آیا این حالت نفع بشر را وجود نمی آورد؟ و بر حب این حرفها این اسم را خداوند آنجا قرار داده ولی می داند علم، قدرت و صفات دیگر او همه یکجاست: نه این صفات یکجا نیستند. بله منظور من این است که این صفات جدایی از یکدیگر نیستند. سؤال: آیا این تعبیر می شود به صفات مختلف و اسم های مختلف، نمی توان گفت صفات مختلف، باید گفت اسم های مختلف چون صفت یکی است درست است این موضوع؟ نه، صفت یکی نیست این قدرت است- پس ما اینگونه استنباط می کنیم- بله ما هر چه را تصور کنیم در مورد خداوند، خدا غیر از آن است. به این دلیل است که می گوئیم در ذات خدا تفکر کنید. ما به آنچه از خدا می توانیم توجه کنیم آیات خداوند است- منظور شما را من متوجه نمی شوم- من می گویم خداوند یک تکه است همه این صفات را با هم دارد. علم برایش ابزار باشد یا علم قسمتی از وجودش باشد. مثل یک توپ چل تیکه نیست. سؤال: علم در دیدگاه انسان با قدرت متفاوت است در حالی که ما می گوئیم در صفات خداوند اینها یکی هستند و خداوند این ها را از نظر اسم ها جدا کرده است- بله خداوند خودش را برای ما به گونه ای معرفی کده که برای ما قابل درک باشد. می گوید شما چیزی مثل علم و آگاهی دارید، آیا آن آگاهی که شما دارید در این دنیا است؟ من بر خر چیز آگاهم، آیا آگاهی خداوند با انسان قابل قیاس است- درست است این آگاهی مربوط به ذات اوست- اما سؤال من اینجاست که خداوند از علم و حکمت نام برده است ولی اینها با هم یکی هستند. آیا اینها از طرف انسان بوده: بله به خاطر انسان بوده چون اگر به غیر از این می گفت قابل درک نبود. قرآن آمده ما را هدایت کند پس برای ما باید قابل درک باشد. پس این مسئله بر حسب درک و فهم ماست. اگر غیر از این بود برای ما قابل درک نبود. خداوند می فرماید: به هر آنچه مخفی و اظهار می کنید به هر دو آگاهیم. در عین حال به زمان جایی که خورشید و ماه باید باشند که چه موقع مثلاً خورشید طلوع کند و یا غروب کند نیز آگاه است. آگاهی خداوند مربوط به ظاهر یا باطن نیست مربوط به هر دو آن است. وقتی می گوئیم به علم یا حکمتش این کار را کرد این ها نمادهای آن صفات است. خاصیت آن صفت است. در حالی که بین علم و حکمت او فرقی نیست و آن نمادی است از علم و حکمت نماد علم است و این است که هر چیز سر جای خودش باشد. این انسان جاهل است که کار بی وقت انجام می دهد. مثلاً

وسط مجلس غذا می خندد و در مجلس شادی گریه می کند. این از نادانی شخص است. علم خدا علم تکاملی نیست یک روز چیزی را بداند و روز بعد علمش کامل شود. از اول اگر علم است آن علم به صورت اکمل و اصم مسئله است. اینگونه نیست مثل انسان که امروز جاهل است با خواندن کتاب درکش از موضوع بالا می رود. خداوند چگونه به جا و مکان عالم است. برحسب حدیث، مثلاً امروز چیزی را خلق کند و بگوید سرانجام این را ببینم چه می شود. نه اینگونه نیست. اسمش از اول علم است و به تمام معنا علم است. مثل علم ما مراحل تکمیلی ندارد. علم خدا حضوری و اعتصابی  نیست. به عنوان مثال نوزاد، که شهوتی ندارد ولی در مراحل بعدی زندگی در او بوجود می آید و این علم حضوری برایش بوجود می آید. پس علم خدا حضوری نیست. در جایی مثال زدیم علم خدا به گونه ای است که در وجودش بوده در این جا منظور نیست که حضوری بوده یا در مراحلی یاد گرفته است. پس علم خدا از علم ما متفاوت است. سؤال: امام باقر (ع) می فرماید خداوند را دو علم است علم ویژه که مخصوص خداوند است و فرشتگان مقرب و پیامبران مرسب از آن آگاه نیست و علم دیگر عام است که فرشتگان مقرب و پیامبران مرسب به آن آگاهند و از طریق حضرت محمد (ص) به انسان هم منتقل شده است. در اینجا، امام علم خداوند را به دو قسمت تقسیم می کند. به نظر شما این تشبیه درست است؟ چون این امام معصوم است این تشبیه امام با تشبیه افراد معمولی فرق می کند چون حرفهای امام منشاء الهی دارد ( و ما ینطقان الحواء….). اینها اینگونه هستند و حرف را از روی هوا و هوس نمی زنند. ائمه هم با زبانی حرف می زنند که انسان درک کند. این مسئله حقیقتش قابل باز کردن نیست. اما ائمه با زبان ما صحبت می کنند و با تماثیل ما سخن می گویند که قابل فهم باشد.

·       باب معنای کلام خداوند عزوجل که فرمودند: در او از روح خود دمیدم.

حدیث از امام باقر (ع) در مورد کلام خدا پرسید و فرمود روحی که برگزیده، آفریده و بر خودش نسبت داده و بر همه روح ها برتری داده و امر کرد از او بر آدم دمیده شود. این همان نکته را دفع می کند صحبت در مورد باب « نَفعَتَ فیهِ مِن روُحی» که صحبتهایی در این مورد هم انجام داده ایم. گاهی سؤال می کنند که انسان اصلاً روح و جسم نیست و کالبد نیست و کالبد روح است. پس اگر خدا از روح خودش بر آن دمیده باشد پس خدا روحی دارد شبیه ما پس خدا یک جسم دارد که اعمال و افکارش را در آن جای دهد. پس نتیجه اش این شد که خداوند روح دارد و روح هم جسم می

خواهد روح او مانند روح ماست پس خداوند هم مثل ماست.وقتی این موضوع را توضیح می دهند به این دلیل که نکات را از آن رفع کنند.۱- خدا روحی مثل ما ندارد اصلاً ما نمی دانیم خدا چطور است که روح دارد یا ندارد و این روحی که ما داریم مخلوق خداست اگر خدا می گوید از روح خود بر او دمیدم.این را به عنوان عظمت خداوند که آنقدر توجه و عنایت دارد به روح خاص انسان و این را به خود منسب می کند و از خود او می داند و کسی نباید فکر کند که حقیقت وجودی انسان که یک روح است پس خدا هم چنین حقیقت وجودی دارد و با ما یکی است.نه اینگونه نیست. سؤال: اگر در توضیح توجه کنیم گفته روحی که برگزیده، آفریده و بر خودش نسبت داده است. یعنی یک روحی بوده در یک کالبد دیگر به صورت دیگری بوده است، نه این روح را در اولین لحظه برای انسان خلق کرده است. این مسئله در بحث معاد همین طرح است. می گوئیم خدا اگر رحیم و رحمان است پس چرا توجه کسی که در جهنم افتاده نمی پذیرد. به این دلیل که اگر خدا بخواهد قبول کند توبه فرد را و کالبد را به او دهد و او را برگرداند. نکته اینجاست که چون آن شخص حقیقت وجودش روح است و روحش با او آمیخته شده اگر برگردد و دوباره آن کارها را انجام خواهد داد و این کار نیاز دارد که برای آن شخص روح جدید خلق شود یا نه اینکه او در جهنم بماند و از گناهان پاک شود. نکته این است که این روح برای حضرت آدم خلق می شود و این روح قبلاً نبود و به نحو احسن وجه خلق شده است و بعد خداوند آن را در کالبد انسان قرار می دهد و این را به خود منسب می کند.

نکته: روح مخلوق خداست نه این که جزء ذات خداست نه اینکه خدای مخلوق یک جسم دارد و یک روح در این جسم گذاشته است از روحی که قسمتی از جسمش است.« واتینا فیهِ مُن روحی» تأئید کردیم او را به روح خودمان. همین جریان است که می گوید روح یک قدرت خداگونه ای است که در آدم قرار می دهد، مثلاً قدرتی که در حضرت عیسی (ع) قرار داده شد که در نوزادی من به سخن گشاید و از مادر پاک دامن خود دفاع کند و رفع گناه کند. در همین وادی است و منظور روشن کردن این موضوع است که خدا یک مخلوق است و حالا روح است مثل استخری که کسی آن را ساخته و پر از آب کرده فرض کنیم که یک گوش مصنوعی داشته و چاله ای را پر می کند. می خواهد بگوید که فکر نکنید که روح جزء حقیقت وجودی خداست که هیچ کس به این حقیقت دست پیدا نخواهد کرد. سؤال: در حدیثی که می گوید از روح خود در آن دمیدم این دمیدن به چه معناست؟ این دمیدن به معنای آنکه من این را به او اعطا کردم، مثلاً یک موجود گلی را می سازیم این موجود اگر قرار باشد کاری انجام دهد خود قدرتی ندارد. پس باید کسی که منشاء آنهاست این قدرت تحرک و تفکر را القاء کند و به این دلیل انسان خلیقه الله می شود و قدرت از جانب وحی به او اعطا شده و می گوید « عَلَّمَ الادَمَ الاسماءُ کلما» ما به انسان یاد دادیم اسماء خود را، پس قدرت یاد دادن را به انسان القاء کرده پس این دمیدن یعنی القای نیروی خود در شخص که آنچه را خدا اراده کرده مجری باشد. دمیدن نه به معنای فوت کردن بلکه به معنای تأئید کردن به حرمت خود که این همه مخلوق خداوند هستند و خداوند مخلوق خداوند است.

                                               باب قدرت

خداوند در سوره الرحمن « بینهما برزخ لایبغیان» می فرماید: که مجرم هایی هستند که بین آنها فواصلی است و آنها هیچ وقت با یکدیگر داخل و مخلوط نمی شوند. برای مثال خداوند در یک تخم مرغ زردی و سفیدی را در کنار یکدیگر قرار داده و هر دوی آنها مایع هستند ولی هیچ وقت با یکدیگر مخلوط نمی شوند راز همین تخم مرغ که از دو مایع در کنار یکدیگر تشکیل شده موجود زنده ای هم چون طاووس با چنین زیبایی و هم چون کلاغ به وجود می آورد ولی در ظاهر هر دوی آنها تخم هستند اما در باطن کروموزوم های آنها با هم متفاوت دارد یعنی باطن آنها متفاوت است و این یکی از نشانه های عظمت قدرت خداوند متعال است و همین طور تفاوت هایی که در انسانها وجود دارد، مثلاً همان آب دهانی که یک انسان به بیرون می اندازد می تواند شناسنامه خود شخص باشد هم چون DNA انسانها، مثلاً ممکن است که در دنیا از چندین میلیون نفر پیدا شوند که اثر انگشت واحدی داشته باشند ولی مردمک چشم یا آب دهان و یا DNA انسانهابا یکدیگر متفاوت است پس خداوند هر یک از مردم دنیا را یگانه خلق کرده است و این یکی از صفات خداوند متعال است که در انسان تجلی کرده است یعنی هر شخص از نظر اخلاق، خلق و خوی و… واحد آفریده شده است و از دیگر انسانها متمایز است و همان « فی الارض آیات المؤمنین و فی انفسکم افلا تعقلون» است.

و این حجت آنقدر بالغه است که کلامی در مورد آن نمی توان گفت و به هیچ وجه نمی توان خداوند را منکر شد و اگر بخواهیم خداوند را منکر شویم این نشانه ها غیر قابل قبول است که DNA یک انسان با انسان دیگر فرق کند، آب دهان ما با هم فرق کند و زردی و سفیدی در یک جا هستند ولی با یکدیگر مخلوط نمی شود و اینها همان کلام « لا اله الا الله الحق المبین» است.

در باب اول بحث شد که رسول اکرم فرمود « لا اله الا الله» کلامی است که هیچ کس نمی تواند بر زبان بیاورد مگر اینکه بتواند نشانه ها و آیات خداوند را درک کند و بعد می فرماید من هم نتوانستم این کلام را بگویم و خداوند این کلام را به من آموخت و هنگامی که ما کتاب التوحید را می خوانیم تازه می فهمیم که معنی و مفهوم کلام « لا اله الا الله» چیست اما ذات آن قابل فهم نیست و فقط برای این است که بدانیم خداوند واحد است. خداوند در دنیا واحد، احد، قهار و فعال ما یشاء است. خداوند الرحمن الرحیم و عطوف رحیم است، برای مثال هنگامی که شما یک نفر را که به شما ظلمی روا داشته، مورد بخشش می دهید یا در نهایت به او یک احسان کنید ولی خداوند یک کار عجیب انجام می دهد یعنی هم گناهان تو را می بخشد و هم کلاً آن گناه را محو می کند تا هنگامی که خداوند نعمت بهشت را به شما عطا کرد دائماً خود را مورد سرزنش قرار ندهی که من چنین گناهان بندگی انجام داده ام ولی خداوند به من چنین نعمت هایی عطا کرده است یعنی خداوند گناهان تو را به طور کامل از یاد می برد به طوری که قبلاً وجود نداشته است. کسانی که در وسایل ارتباط جمعی ( ماهواره، اینترنت و … ) مباحثی انجام می دهند و می گویند اسلام دینی است که می گوید خداوند ما جبار است ولی چنین نیست. اسلام فقط در مورد جباریت و مهربانیت بحث نمی کند بلکه در مورد تمامی صفات خداوند بحث می کند و هیچ گونه مباحثی در مورد اینکه خداوند بچه دارد، ما بچه خدا هستیم، خداوند دست وپا و چهره دارد، به میان نمی آورد ولی مهربانیت خداوند را در حد اعلاء معنا می کند.

این یکی از اشکال های موجوددر خارج است که ما اسلام را درست نشناخته ایم و هم نشناسانده ایم و آنچه که داشتیم را درست به مردم انتقال نداده ایم. مثلاً همین کتاب التوحید که مورد بحث ما است ممکن است بزرگانی از این کتاب  حدیث های معروفی را استخراج کرده اند و مباحثی را از این کتاب بیان کرده اند ولی شاید کسی نباشد که تمام این کتاب را جز به جز شرح بدهد زیرا تا زمانی که بحث توحید و نگرش ما نسبت به خداوند حل نشود ما قادر به این نیستیم که بفهمیم چرا امام صادق(ع) امام شد ولی من امام نشدم و اراده خداوند در چه حد است و اراده ما چقدر است که بتوانیم این مسائل را حل کنیم و ما حتی نمی دانیم که پیغمبر اسلام تنها پیامبری است که برای تمام افراد اعصار و دورانها آمده است.

حدیث بعدی:

در اینجا دوباره همان بحث نفی تشبیه مطرح است و دوباره در این حدیث نشان می دهد که ذات خداوند قابل فهم نیست و تنها راهی که ما می توانیم به فهم خداوند نائل شویم باید آیات و نشانه های خداوند را متوجه شویم و امام می فرماید که در آفریده های تو زمینه کافی وجود داشت و آنقدر قدرت، شوکت و حکمت خود را در آفریده هایت متجلی کرده بودی که دیدن این آفریده ها کافی بود یعنی برای ایمان آوردن به تو آیه کافی، حجت بالغه، کامل و جامع بود و انسانی که با دیدن این آیات ایمان نیاورد مشکل از خود انسان است و خداوند هیچگونه حجتی از مردم برخود باقی نمی گذارد یعنی همه مباحث را بیان می کند مخصوصاً در زمینه معاد و حسابرسی و برای انسان هم پیغمبر درونی و هم پیغبر بیرونی و هم حجتهای مختلف را می فرستد و بعضی موارد انسانی را می فرستد مانند لقمان که نه پیغمبر است و نه امام ولی سخنان حکمت گونه می گوید، اینها حجتهایی هستند که کلام از دهان آنها خارج می شود ولی آیاتی دیگر چون درخت، خورشید و ماه یا مداری که زمین به دور آن گردش می کند که اگر به اندازه چند سانتی متر از مدار خود خارج شود تمامی موجودات نابود می شوند و هنگامی که خورشید هر روز طلوع می کند و شما آن را می بینید همین خورشید هر روز از وحدانیت، علم، عظمت و حکمت خداوند برای انسان سخن می گوید.

« وحده وحده لا شریک له» این نشان دهنده این است که همه خلایقی که در دنیا است همه در حال تسبیح خدا هستند و اینها همه نشانه های خداوند است و انسانی که نمی خواهد این آیات را قبول کند هر روز ماتریالیسم، فمنیسم و … به وجود می آورد ولی اینها همه یک نوع لج بازی کودکانه است زیرا خداوند خود می فرماید که ما شما را با فطرت توحید آفریده ایم و ذات بشر، خداپرست است ولی اگر کسی چنین چیزی نمی خواهد در اصل خود را از بشریت خارج کرده است.

نکته ای در حدیث وجود دارد که بشر آنقدر که مورد ذات خداوند سؤال می کند در مورد خلقت سؤال نمی کند بشر باید متوجه باشد که دنیا ظرف پاسخ دادن به همه سؤالات و آخر زندگی ما نیست ولی در عالم دیگر هم قادر به شناختن ذات خداوند نیستیم همان طور که پیامبر در معراج نتوانست متوجه ذات خداوند شود ولی بیشتر از زمانی که بر روی زمین بود خداوند را درک کرد.

حدیث بعدی:

در بحث گذشته صحبت شد که همه چیز غیر از خدا حادث است یعنی خدا بود قبل از اینکه همه چیز وجود داشته باشد خداوند بوده قبل از اینکه « کجا » خلق بشود و این مسئله ای است که با معادلات دنیایی قابل فهم نیست مانند پول یک کشور که فقط در خود آن کشور اعتبار دارد نه در کشورهای دیگر و مسائلی هم چون پول پس « چه »، « کجا » و …

مسائلی است که در دنیا قابل اعتبار است ولی ممکن است همین « کجا » وجود نداشته باشد پس خداوند قبل از اینکه چیزی و مفهومی مثل « کجا » خلق بشود وجود داشته است.

حدیث بعدی:

در این حدیث نیز همان بحث نفی تشبیه مطرح است، یعنی خداوند به هیچ وجه قابل توصیف نیست . اگر ما بخواهیم خداوند را به چیزی تشبیه کنیم باید آن را به یک چیز مانند کنیم و چون همه چیزها در دنیا محدود هستند پس خداوند را محدود شمرده ایم و هنگامی که خداوند را محدود شمردیم و خداوند محدود شد پس دیگر خدا نیست به همین دلیل خداوند قابل توصیف نیست. خداوند را هر چیزی که توهم کنیم چیزی جزء آن توهم است.

حدیث بعدی:

خداوند هست در عین اینکه وجود خودش آنجا نیست زیرا اگر در یک جا باشد در جای دوم نمی تواند باشد، یعنی وجود خدا در همه جا هست، در دنیا، عقب و در تمام دنیا گسترده است یعنی همه جا هست و هیچ جا نیست،  همه جا هست

با صفات، آیات و عملش که در دنیا محیط است ولی با ذاتش در یک جا نیست زیرا اگر این طور باشد ذات خداوند محدود شده و نمی تواند در جای دوم باشد. خداوند از رگ گردن به ما نزدیک تر است ولی ما متوجه خداوند نیستیم.

نکته: امام می فرماید: اگر سه نفر در یک جا هستند خداوند چهارمین آنهاست و اگر چهار نفر باشند خداوند پنجمین آنهاست، به خاطر این نیست که خداوند با ذاتش در آنجا وجود دارد زیرا اگر وجود داشته باشد در آن صورت خداوند محدود می شود، یک مکان پیدا می کند و خدایی که محدود می باشد دیگر خدا نیست پس خداوند با علم و قدرت و صفاتش بر همه چیز احاطه دارد.

حدیث بعدی:

در این حدیث ممکن است که عده ای چنین سؤال کنند که مگر حضرت ابراهیم (ع) معصوم نبوده پس این سؤال او برای چه بوده است؟ امام می فرماید: که دلیل این است که خداوند فرمود من می خواهم از بین مردم یک دوست برای خود برگزینم که اگر از من بخواهد مرده را برایش زنده می کنم و چون حضرت ابراهیم این احساس را در خود دید چنین سؤال کرده است.

حدیث بعدی:

در این حدیث می خواهند که ثابت کنند که خداوند با ذاتش در دریا، آسمان و … است ولی امام صادق (ع) می فرماید: که خداوند با ذاتش در آنها نیست، یعنی اینکه خداوند است ولی جدا از آفریده هایش به صورت احاطه بر آنها. زیرا اگر خداوند در یکی از این مکانها باشد در مکان دیگر وجود ندارد ولی خداوند به وسیله علم و قدرت و … در آنجا هست ولی با ذاتش در آنجا حضور ندارد و خدا جدا از آفریده هایش است و مکان ها و زمانها و … همگی خلق خدا هستند و خداوند از خلقش جداست و خلق هم خدا نیست و خداوند با تمام صفاتش حضور دارد.

·         باب تفسیر کلام خداوند عزوجل که فرمود: « در روز قیامت زمین یکسره در قبضه [ قدرت] اوست و آسمانها در پیچیده به دست اوست ».

در اینجا از دو عمل انسانی صحبت شده: ۱) در قبضه قدرت بودن، ۲) پیچیده به دست داشتن

در جلسات قبل گفته شد که این کلمات برای درک ذهن انسان است زیرا خداوند این گونه نیست که دستی داشته باشد و بتواند چیزی را در دست خود بگیرد و امام می فرماید که اینها یک تشبیه است برای تقریب ذهن انسان.

حدیث بعدی:

یعنی خداوند برای درک بیشتر انسان دست را گفته و قدرت را اراده کرده زیرا برای انسان دست عامل اراده است، مثلاً ما می خواهیم چیزی را بنویسیم برای این کار ما احتیاج به دست داریم تا اراده ما انجام پذیرد.

·         باب تفسیر کلام خداوند عزوجل که فرموده: « در زهی پندار، که آنان در آن روز، از پروردگارش سخت محجوبند ».

  ( آیه ۱۵ سوره مطففین )

«کلا» یعنی: هرگز، اصلاً ممکن نیست، در اصل یک « نه » قاطع و یک افاده ابدیت « نه » می کند در این حدیث هم امام می خواهد در اصلنفی را تشبیه بکنند که خداوند مثلاً یک جسم دارد که ما روی این جسم یک حائلی قرار دادیم که بین یک شخص بد و خداوند یک حائلی قرار دارد این حائل به معنای مادی نیست. مثلاً آدم های خوب در روبروی خدا قرار می گیرند. در احادیث قبلی توضیح داده شد که آیات خدا قابل دیدن است که آیه اکمل خدا رسول اکرم (ص) است.

·                    باب تفسیر کلام خداوند که فرموده: « و فرمان پروردگارت و فرشته ها صف در صف آیند»

( آیه ۲۲ سوره فجر)

در این آیه خداوند امر می کند و فرشته ها گروه گروه می آیند و فرمان خداوند را انجام می دهند.

·         باب تفسیر کلام خداوند که فرمود: « مگر انتظار آنان غیر از این است که خداوند و فرشتگان در زیر سایبانی از ابر سفید به سوی آنان بیایند.»

خداوند از هر گونه نقل و انتقال منزه است این بحث به این معنا نیست که خداوند می

آید بلکه این فرمان خداوند است و به فرمان خداوند فرشته ها می آیند و چون ظاهر آیات هم برای مه حجت است امام هم فقط آیه را معنی کرده است.

·         باب تفسیر کلام خداوند که فرمود: « خدا آنان را به ریشخند گرفته» و « خداست که ریشخندشان می کند» و « نیرنگ کردند و خدا نیرنگ کرد و خدا بهترین مکرانگیزان است» و نیز « با خدا نیرنگ می کنند و حال آن که او با آنان نیرنگ خواهد کرد».

امام (ع) به این نکته اشاره می کند که خداوند قابل تشبیه نیست و این جریان ضلالت است که در اعتقادات اسلامی خداوند کسی را گمراه نمی کند و عمل خود شخص است که او را گمراه می کند، یعنی خداوند در هر جای قرآن از همان فعلی که انسان استفاده کرده به کار برده است. مثلاً « انسانها مکر کردند و خداوند هم مکر کرده». در اینجا خداوند نگفته آنها مکر کردند و ما خدعه کردیم و از همان ریشه فعلی آمده است یعنی در دنیا و در آخرت به همان مقدار کاری که انجام داده اید به شما جواب داده خواهد شد، یعنی عمل شما صورت عینی پیدا می کند، مثلاً اگر در آخرت عذابی بر شما باشد این گونه نیست که این عذاب از شما جدا باشد و شما هر موقع که خواستید از آن فرار کنید در اصل این عذاب از درون خود شما می جوشد پس این آیات از این حکایت دارند که هر چه در این دنیا انجام دهی همان به شما برگشت داده خواهد شد پس خداوند در هر جا از ریشه فعلی مناسب آن استفاده کرده است مثل اینکه خداوند گفته اگر کفر کنی عذاب خواهی داشت.